ตอนที่ 272 ยอมรับว่าหึงแล้ว

ตอนที่ 272 ยอมรับว่าหึงแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หันไปมองรอบด้านด้วยความตื่นตะลึง นี่อยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาล เป็นที่ที่คนเดินผ่านไปผ่านมา เผยลี่เชินอุ้มเธอขึ้นมาแบบนี้ ดึงดูดสายตาของคนที่อยู่รอบข้างขึ้นมาไม่น้อย

เพียงชั่วขณะ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาในทันที เธอตบไปบนหน้าอกของเผยลี่เชินเบาๆ ทั้งเขินทั้งอายพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาว่า “รีบปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะคะ！รอบข้างมีคนมากมายขนาดนั้นกำลังมองดูอยู่！ฉันเดินเองได้ค่ะ！”

เผยลี่เชินอุ้มเธอด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย หน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้นเร็วเดินลงบันไดไป ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ผมอุ้มแฟนของผม ช่างคนอื่นจะพูดว่ายังไง”

ประโยคนี้ของเขาแฝงไปด้วยความกล้าหาญไม่กลัวอะไรทั้งนั้น กลับฟังจนไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เผยลี่เชินนำเธออุ้มขึ้นไปบนรถ ตัดขาดจากโลกภายนอกแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้แอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

จากโรงพยาบาลรีบกลับมายังคฤหาสน์ พวกเขาเพิ่งจะเดินเข้าประตูมา ป้าจางก็เข้ามาต้อนรับ เอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเป็นใยในทันที “คุณผู้ชาย คุณหนูไป๋ พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

เมื่อคืนนี้ทั้งสองคนไม่ได้กลับมาทั้งคืน เธอก็พลอยเป็นกังวลและหวาดกลัวไปด้วย นอนหลับไม่ค่อยจะสบายนัก

“ไม่เป็นอะไรครับ” เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นเบาๆ “ป้าจาง พวกเรายังไม่ได้ทานอะไรมาเลย ป้าเตรียมของเล็กน้อยมาส่งให้ที่ห้องนอนหน่อยนะครับ”

“ค่ะ ป้าจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้” ป้าจางรีบตอบรับ หมุนตัวเดินเข้าไปยังห้องครัวในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนเป็นรองเท้าที่สวมใส่ภายในบ้าน เดินไปยังปากทางขึ้นบันไดอย่างไร้เรี่ยวแรง ยังเดินได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็ดังสะท้อนเสียงของชายหนุ่มขึ้น “ให้ผมอุ้มคุณขึ้นไปไหม?”

ฟังการหยอกเย้าที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขาออก เธอยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา รีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที “ไม่ต้องค่ะ”

กลับมาถึงห้องนอน ไป๋เสว่เอ๋อร์ล้มตัวไปบนเตียงในทันที อยากจะพักผ่อนสักหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าเตียงบริเวณด้านข้างอยู่ๆก็ยุบลงมาเล็กน้อย จากนั้น เสียงของเผยลี่เชินก็ดังขึ้นที่ข้างกายของเธอ “ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลืมตาขึ้นมองไปยังเขา เอ่ยถามขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “คุณอยากจะพูดอะไรคะ?”

“เรื่องเมื่อคืนนี้ คือความผิดของผม” เสียงของเผยลี่เชินทุ้มต่ำลงไปหลายระดับ “ผมยอมรับ เป็นเพราะผมไม่อยากให้คุณกับลู่เหยาติดต่อกันมากจนเกินไป ถึงได้คิดเอาเรื่องของกลุ่มวางแผนมอบให้กับฉีเฟิงไปทำ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากย้อนถามโดยจิตใต้สำนึกในทันที “ดังนั้นจะบอกว่า คุณกำลังยอมรับว่าหึงแล้ว?”

“อือ” เผยลี่เชินโอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเบาๆ เสียงที่ตั้งใจกดให้ต่ำลงแหบพร่าขึ้นมาเล็กน้อย “ผมยอมรับ ผมหึงแล้ว”

เธอทำไมจะไม่ใช่ไม่ชัดเจนกับความมุ่งหมายที่แท้จริงของเขา ทว่าตอนนี้ได้ฟังคำสารภาพที่จริงใจของเขา อารมณ์นั้นที่แต่เดิมอัดอั้นอยู่ในส่วนลึกในจิตใจของเธอ ก็สลายหายไปภายในชั่วพริบตา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จากมุมของเธอสามารถเห็นลูกกระเดือกที่กำลังเคลื่อนไหวขึ้นๆลงๆของชายหนุ่มได้พอดี ทันใดนั้น คิดไม่ถึงว่าเธอจะราวกับมีอะไรมาดลใจก็ไม่ปาน ยกมือขึ้นโอบรอบคอของเขาเอาไว้ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จูบลงบนลูกกระเดือกของเขาในทันที

เผยลี่เชินตัวแข็งทื่อ รู้สึกเพียงแค่ความร้อนระอุระลอกหนึ่งทะลักขึ้นมาภายในจิตใจในชั่วขณะ เขาก้มศีรษะลงอย่างยากที่จะเชื่อ สบเข้ากับดวงตาที่เปล่งประกายคู่นั้นของไป๋เสว่เอ๋อร์พอดี

ชั่วพริบตา การควบคุมและความลังเลทั้งหมดต่างก็หายไปจากข้างในสมอง เผยลี่เชินประคองใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ จูบลงไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

ในความไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาก็ได้คร่อมอยู่บนตัวของเธอ มองเห็นหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ารับมือไม่ไหว แทบจะหายใจไม่ทัน เขาถึงได้คลายเธอออก รอเธอได้พักถ่ายเทอากาศ เขาก็ประกบไปบนริมฝีปากของเธออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อยอีกครั้ง นำความสดชื่นหอมหวานของเธอ ทีละนิด ทีละนิด กลืนกินจนหมดเกลี้ยง

เดิมทีไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัวอยู่แล้ว ตอนนี้มาถูกเขากระทำซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้อีก ยิ่งทำให้ทั่วทั้งร่างกายละลายเป็นน้ำเข้าไปกันใหญ่ ภายในสมองเลือนลางไปหมด

มือใหญ่ที่ร้อนระอุของเขาทาบลงไปบนปกคอเสื้อของเธอ เพียงแค่ครู่เดียวก็ปลดกระดุมสองสามเม็ดที่อยู่ด้านบนสุดอย่างง่ายดาย ทันใดนั้น หน้าประตูก็ดังเสียงเคาะประตูสองสามทีขึ้น จากนั้นเสียงของป้าจางก็ดังสะท้อนตามมา

“คุณผู้ชาย คุณหนูไป๋ ป้านำอาหารมาส่งให้ค่ะ”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่กลับท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำได้เพียงลุกขึ้นไปเปิดประตู

อาหารนี่เป็นเขาที่ให้ป้าจางมาส่งเอง ก็โทษไม่ได้ที่เธอจะมารบกวนเรื่องดีของเขา

รับถาดอาหารมาจากป้าจางแล้ว เผยลี่เชินก็นำอาหารวางลงไปบนโต๊ะ ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้กลิ่นหอมของอาหาร คิดไม่ถึงว่าจะลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยท่าทางที่คล่องแคล่วว่องไว สายตาทั้งสองข้างเป็นประกายขึ้นมาในทันที

เห็นท่าทางเช่นนี้ของเธอ รอยยิ้มที่มุมปากของเผยลี่เชินก็กว้างขึ้นไม่หยุด เขานำตะเกียบส่งให้กับเธอ แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นเบาๆว่า “ทานอิ่มแล้วถึงจะมีเรี่ยวแรงทำงาน”

เขาจงใจเน้นสองคำหลังให้หนักขึ้น แน่นอนว่าไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เธอแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ เอาอาหารเข้าปากไปหนึ่งคำแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฉันคงไม่ทำงานหรอกค่ะ ทานเสร็จแล้วฉันก็จะนอน”