ตอนที่ 279 ได้ยินอะไรบ้าง

ตอนที่ 279 ได้ยินอะไรบ้าง

ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มที่อยู่ใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็กว้างมากยิ่งขึ้น เธอเอ่ยปากออกมาเบาๆว่า “วันพุธหน้าค่ะ วันเกิดของฉัน”

“โอเค ผมจำเอาไว้แล้ว” เผยลี่เชินยกมือบีบไปที่แก้มของหญิงสาวเบาๆ เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มบางๆว่า “วันพุธหน้า ผมฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนคุณ”

“ไม่ทำงานหรอคะ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์กระพริบตาเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น

เผยลี่เชินตอบกลับอย่างย่อมเป็นเช่นนั้นออกมาว่า “คุณฉลองวันเกิด ยังจะทำงานอะไรกัน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือออกไป ตบไปที่บ่าของเขาสองสามทีอย่างไม่แรงไม่เบานัก “ทิ้งงานอย่างเปิดเผย กำเริบเสิบสานนัก！”

ได้ยินดังนั้น เผยลี่เชินก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นเบาๆที่ข้างใบหูของเธอว่า “เพื่อคุณแล้ว ทำอะไรก็คุ้มค่า”

เผยลี่เชินพูดคำหวานขึ้นมา ต่างก็ออกมาเป็นชุดๆเหมือนได้เตรียมเอาไว้แล้ว แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงระเรื่ออย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ผลักเขาออกไปด้านข้างเล็กน้อย ไม่ต่อคำอีกต่อไป

มองดูสาวน้อยที่เก้อเขิน มุมริมฝีปากของเผยลี่เชินก็ยกสูงขึ้นอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ เธอฉลองวันเกิดในคราวนี้ ในใจของเขาได้มีแผนการเอาไว้แล้ว เขาจะต้องฉลองวันเกิดที่พิเศษที่สุด ยากที่จะลืมที่สุด มีความหมายที่สุดให้กับเธออย่างแน่นอน

งานของหนังสือแผนการเสร็จสิ้น ในมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สะสมงานที่ก่อนหน้านี้ไม่ทันที่จะได้จัดการเอาไว้จำนวนไม่น้อย พอดีกับมาถึงวันสุดท้ายของหนึ่งสัปดาห์ ต้องทำสรุปของทั้งสัปดาห์ เธอจึงจำเป็นต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อเพิ่มความรวดเร็วในความคืบหน้าของงาน

“ปังๆ...”

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พอไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเจียงหวั่นหวั่นที่ยืนอยู่ตรงที่หน้าประตู เธอยกมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากถามขึ้นว่า “ทำไมมีเวลามาหาฉันถึงที่นี่ได้ล่ะ? ภารกิจที่อยู่ในมือเสร็จเรียบร้อยแล้วหรอ?”

พอเจียงหวั่นหวั่นได้ยินภารกิจสองคำนี้ ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาในทันที เธอเดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงานช้าๆ ถอนหายใจแล้วเอ่ยออกมาว่า “วันนี้ตอนบ่ายยังต้องออกไปหาลูกค้า ไม่งั้นภารกิจไม่ถึงเป้าที่กำหนด โบนัสในเดือนนี้ก็ต้องเสียไปฟรีๆอีก...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถือโอกาสนำเอกสารที่อยู่ในมือวางลงไปอีกด้าน จากนั้นเอ่ยถามขึ้นว่า “งั้นเธอมาหาฉันที่นี่ทำไม? ฉันทางนี้ก็มีงานไม่น้อยที่ต้องจัดการ ไม่มีเวลาเล่นเป็นเพื่อนกับเธอหรอกนะ”

“ชีวิตแม้ว่าจะลำบาก แต่ต้องรู้จักหาความสุขให้กับตัวเอง” เจียงหวั่นหวั่นนั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เท้าคางขึ้น “เสว่เอ๋อร์ เธอยังติดปิ้งย่างฉันตั้งหลายมื้อนะ เย็นนี้ไปกินกัน? พรุ่งนี้เป็นสุดสัปดาห์พอดี ไม่ต้องทำงาน！”

“กินๆๆ เจียงหวั่นหวั่นในสมองของเธอมีเพียงแค่เรื่องกินใช่ไหม?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งโมโหทั้งขำ “อีกอย่างสำหรับฉัน หากงานที่อยู่ในมือจัดการไม่เสร็จแล้วล่ะก็ พรุ่งนี้ยังต้องทำโอที ก็ไม่ถือว่าเป็นสุดสัปดาห์อะไร”

“โอ้โห！ฉันไม่เชื่อคำพูดของเธอหรอก！” เจียงหวั่นหวั่นส่งสายตาหวานให้กับเธอ “ฉันกล้าพนัน ถึงสุดสัปดาห์เธอจะต้องออกไปเดทกับประธานเผยอย่างแน่นอน！”

มือที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างของไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดชะงักลง พอคิดถึงว่าพรุ่งนี้เผยลี่เชินจะต้องออกไปเป็นเพื่อนกับเหอหย่าหานแล้ว ในใจของเธอก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

เผยลี่เชินจะออกไปเดทกับเธอที่ไหนกันล่ะ? เขากำหนดแผนการเดินทางของตัวเองเอาไว้ตั้งนานแล้ว

สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติไปของไป๋เสว่เอ๋อร์ เจียงหวั่นหวั่นก็รีบเอ่ยปากอย่างรู้ตัวว่าตนเองพูดอะไรผิดไปในทันที “เธอก็บอกมาสิว่าเย็นนี้จะออกไปกับฉันหรือเปล่า！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้สติกลับคืนมา ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มว่า “ไป ต้องไปอย่างแน่นอน เธอออกไปเจรจากับลูกค้าเสร็จโทรมาหาฉันทันที ฉันจะออกไปหา”

รอจนกระทั่งเจียงหวั่นหวั่นหมุนตัวออกจากที่นี่ไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หุบรอยยิ้มบนใบหน้าลง

เธอดูเหมือน จะใส่ใจเผยลี่เชินมากกว่าที่ตัวเองคิดเอาไว้ซะอีก

ชั่วพริบตา ก็ถึงช่วงเวลาทำงานตอนบ่าย เจียงหวั่นหวั่นกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคนมาถึงยังห้องรับรองพิเศษที่จองเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อพบปะกับลูกค้า

เจรจาไปหนึ่งชั่วโมงกว่า ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องการร่วมลงทุนอย่างเป็นทางการเท่าไรนัก เจียงหวั่นหวั่นยังถูกโน้มน้าวให้ดื่มเหล้าไปตั้งหลายแก้ว เห็นว่าเธอใกล้จะเมาแล้ว เพื่อนร่วมงานผู้ชายที่อยู่ด้านข้างก็ตบไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ กดเสียงให้ต่ำลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเจียง คุณอย่าดื่มอีกเลย หาข้ออ้างออกไปสักพัก อีกสักครู่ค่อยกลับมา”

รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาที่ดี เจียงหวั่นหวั่นพยักหน้าเล็กน้อย มองดูลูกค้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วส่งยิ้มอย่างเกรงใจ “ประธานจ้าว ฉันขอตัวออกไปห้องน้ำก่อนนะคะ อีกสักครู่กลับมาค่อยดื่มเป็นเพื่อนคุณ”