ตอนที่ 278 เสียใจในภายหลัง

ตอนที่ 278 เสียใจในภายหลัง

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ในห้องรับรองพิเศษวางใจไม่ลง คิดมาคิดไปก็ยังคงที่จะตามออกมา ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะเดินมาถึงบริเวณมุมเลี้ยว ก็เห็นเผยลี่เชินยกหมัดขึ้นกำลังเตรียมจะต่อยคน

เธอเดินเข้าไป นำทั้งสองคนแยกออกจากกันในทันที เธอผลักเผยลี่เชินออกไปเล็กน้อย “พวกคุณสองคนคิดจะทำอะไรกัน！จำเป็นจะต้องทำเรื่องให้วุ่นวายจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขนาดนี้เลยหรอ?”

เผยลี่เชินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ยังคงจ้องมองลู่เหยาด้วยความโกรธ

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด เข้ามาขวางไว้ที่ด้านหน้าของลู่เหยา มองไปยังเผยลี่เชิน เอ่ยปากโน้มน้าวเบาๆว่า “คุณใจเย็นหน่อย”

คนหนึ่งคือแฟนของเธอ อีกคนหนึ่งคือรุ่นพี่ที่เธอรู้จักมานานหลายปี เดิมทีเป็นความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างไม่ขัดแย้งกันและกัน ทำไมถึงได้ทะเลาะกันจนกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้ล่ะ?

มีสมาชิกกลุ่มของหลินวู่สองสามคนก็วิ่งเข้ามาเช่นเดียวกัน มองเห็นลู่เหยา ก็ดึงเขาเอาไว้ในทันที “ประธานลู่ คุณกลับไปกับพวกเราก่อนเถอะครับ”

“นั่นน่ะสิครับ ทุกคนยังกำลังรอคุณอยู่นะ！”

ทั้งสองสามคนพูดโน้มน้าวสลับกันไป ถึงได้นับว่าดึงลู่เหยาเดินจากไปได้แล้ว

พอทุกคนเดินจากไป บริเวณมุมทางเลี้ยวก็เหลือเพียงแค่ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินสองคน เธอถอนหายใจยาวออกมา เอ่ยปากโน้มน้าวขึ้นเบาๆว่า “เอาล่ะค่ะ พวกเรากลับไปกันเถอะ”

เผยลี่เชินแพร่กระจายความเยือกเย็นไปทั่วทั้งตัว จนกระทั่งลู่เหยาจากไป เซลล์ที่รัดกันแน่นขึ้นมาของเขาถึงได้ผ่อนคลายลง

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยากจะโน้มน้าวขึ้นอีกสองสามประโยค อยู่ๆด้านหน้าก็มืดลง คนทั้งคนถูกเผยลี่เชินดึงไปกอดเอาไว้ในอ้อมแขน ท่อนแขนที่แข็งแรงทั้งสองข้างของเขาโอบร่างกายของเธอเอาไว้ กอดเธอเอาไว้อย่างแนบแน่น

หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เผยลี่เชินก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “ในฐานะที่เป็นแฟน ผมทำได้ไม่ดีเลยใช่ไหม?”

พวกเขาสองคนตลอดทางเดินมาถึงที่มีตอนนี้ จากความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเลือกในสิ่งที่ตนเองต้องการในตอนแรก พัฒนาจนมาถึงเป็นทั้งคุณครูเป็นทั้งเพื่อน รวมไปถึงความสัมพันธ์แบบแฟนในตอนนี้ สถานะเปลี่ยนแปลงไม่ขาด เพราะเหตุนี้ความสัมพันธ์จึงได้ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น...

ใจของไป๋เสว่เอ๋อร์อ่อนลงภายในชั่วพริบตา เธอยกมือตบไปบนแผ่นหลังของเผยลี่เชินเบาๆ เอ่ยปากปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “คุณทำได้ดีมากค่ะ”

แม้ว่าเมื่อเทียบกับแฟนปกติทั่วไปเหล่านั้นเขาจะเย็นชามากกว่า มีเหตุผลมากกว่า แต่กลับมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเช่นเดียวกัน

เผยลี่เชินคลายเธอออก เงาร่างที่สูงใหญ่ปกคลุมทั้งตัวของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ให้อยู่ภายในเงา ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มออกมาเล็กน้อย ทำแบบนั้นเหมือนกับเวลาปกติที่เขาใช้ในการปลอบเธอ เขย่งปลายเท้าขึ้น จูบลงบนใบหน้าของเขาเบาๆ “ฉันชอบคุณที่เป็นแบบนี้ค่ะ”

ประโยคนี้ราวกับไปขยับสายเส้นนั้นที่อ่อนไหวที่สุดในใจของเผยลี่เชิน ใจของเขาสั่นเบาๆ โน้มศีรษะลงจูบไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้อย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว

จูบนึงที่ยาวนานและนุ่มนวล แทบจะลักลอบเอาลมหายใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ไป จนกระทั่งลมหายใจของเธอถี่และไม่เป็นจังหวะขึ้นมาเผยลี่เชินถึงได้คลายมือออก

แก้มทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นสีแดงสว่าง เพราะอุณหภูมิของร่างกายสูงขึ้น ทั่วทั้งร่างกายเผยกลิ่นที่หอมหวานอ่อนละมุนออกมา ทำให้เผยลี่เชินรู้สึกคอแห้ง สายตาล่องลอยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “พวกเรา...กลับกันเถอะค่ะ?”

“กลับเดี๋ยวนี้แหละ” มุมริมฝีปากของเผยลี่เชินยกขึ้น ยื่นมือออกไปโอบเอวของเธอเอาไว้

วันนี้ เขาจะตีตราที่เป็นของเขาไปให้ทั่วทั้งร่างกายของหญิงสาว อย่างไรเสีย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สามารถเป็นของเขาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ส่วนคนอื่น แม้แต่โอกาสเพียงสักนิดก็ไม่อาจจะมีได้！

เผยลี่เชินโอบไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ ก้าวขาเดินลงบันไดไป ชายหญิงที่กอดเข้าไว้ด้วยกันคู่หนึ่งประจวบเหมาะเดินขึ้นมาพอดี ผู้หญิงเอ่ยปากขึ้นอย่างหยาดเยิ้มออกมาว่า “คุณชายอี้ คืนนี้ ยังไปอยู่กับฉันอีกไหมคะ?”

“ทั้งอาทิตย์ต่อไปไปอยู่กับเธอทั้งหมดเลย！” ในขณะที่เผยอี้กำลังพูด พอแหงนหน้าขึ้นมา มองเห็นเผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์ที่กำลังเดินลงไปพอดี ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปชั่วขณะ

ทั้งสี่คนสบตากัน ต่างก็หยุดฝีก้าวกันเอาไว้

เผยอี้มีการตอบสนองก่อนขึ้นมาเป็นคนแรก เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่เย็นชามาหาเผยลี่เชิน “พี่ใหญ่ บังเอิญจัง...”

ยังไม่ทันจะพูดจบ เผยลี่เชินก็โอบไป๋เสว่เอ๋อร์เดินลงบันไดต่อไป ราวกับไม่ได้มองเห็นพวกเขาเลยยังไงอย่างงั้น

อยู่ๆบรรยากาศก็ค่อนข้างที่จะน่าอึดอัดขึ้น เผยอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูพวกเขาสองคนเดินลงบันไดไปอย่างไม่หันหลังกลับมา ในใจก็เกิดความโมโหขึ้นมาในทันที

จนกระทั่งเงาร่างของทั้งสองคนหายไป ผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างของเผนอี้ก็เอนตัวเข้ามา เอ่ยปากถามขึ้นเบาๆว่า “เมื่อครู่นี้คนๆนั้นก็คือพี่ใหญ่ของคุณหรอคะ！เย็นชาจังเลยเนอะ！”