ตอนที่ 307ไม่ได้เห็นด้วยกับการคบกันของพวกเธอทั้งสอง

ตอนที่ 307ไม่ได้เห็นด้วยกับการคบกันของพวกเธอทั้งสอง

เผยลี่เชินขมวดคิ้วมากขึ้น เหลือบมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ สายตาดูซับซ้อนขึ้น หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาจึงพูดถามขึ้น “คุณคิดว่าผมทำผิดงั้นเหรอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจเข้า “ทุกคนล้วนมีวิธีของตัวเอง ฉันไม่สามารถเอาตัวเองเป็นที่ตั้งไปตัดสินคนอื่นได้”

เผยลี่เชินค่อยๆยืดตัวขึ้น มองไป๋เสว่เอ๋อลงมาจากด้านบน พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “เขาเป็นพ่อของผม เป็นคนใกล้ชิดของผม ผมต้องดูแลใส่ใจอยู่แล้ว แต่เขากลับใช้ตัวของเขามาขอร้องให้ผมไปดูแลพวกคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผม ผมรับไม่ได้ ความสามารถของผมมีขีดจำกัด แค่ดูแลคนที่ผมต้องปกป้องก็พอแล้ว คุณกับพ่อคือคนนั้น แต่สำหรับคนอื่นแล้ว ไม่ใช่หน้าที่ของผม”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า เปลี่ยนเรื่องพูด “งั้นพวกเราไปกันเถอะ”

“โอเค”

ทั้งสองออกจากโรงพยาบาล เพิ่งขึ้นไปบนรถ จู่ๆไป๋เสว่เอ๋อนึกถึงพอที่อยู่ในเรือนจำชานเมือง หล่อนรู้สึกซึมขึ้นมา

ดูเหมือนเผยลี่เชินจะมองความรู้สึกหล่อนออก เขาหันหน้ามาถามขึ้น “เป็นอะไรไป? ยังทุกข์ใจกับเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ?”

“เปล่าค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อส่ายหน้า “เมื่อครู่ฉันเห็นคุณลุง ก็เลยคิดถึงพ่อของฉัน ไม่ได้เจอเขานานแล้ว ตอนแรกฉันวางแผนจะไปพร้อมกับแม่ แต่ต่อมา....”

หล่อนพูดมาครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็หยุดชะงักไป

เผยลี่เชินเข้าใจดี ครั้งที่แล้วที่ไป๋เสว่เอ๋อจะไปเยี่ยมพ่อ แต่กลับทะเลาะกับแม่จนทุกข์ใจ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เผยลี่เชินจึงพูดขึ้น “ผมโทรไปจัดการสักครู่ เดี๋ยวผมไปกับคุณเอง”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อมองหน้าเขาด้วยความตื่นตกใจ ถามขึ้น “ตอนนี้ได้หรอคะ?”

“ได้สิ” เผยลี่เชินยิ้ม หยิบมือถือขึ้นมาโทรออก ไม่นานนัก ก็จัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อย

หลังจากวางสาย เผยลี่เชินหันมามองที่ไป๋เสว่เอ๋อ “ผมให้ทางนั้นจัดให้เยี่ยมตอนหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ พวกเราออกเดินทางกันก่อน น่าจะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงไปถึงที่ที่นั่น”

หล่อนดีใจขึ้นมาทันที แต่ต่อมากลับรู้สึกตื่นกลัว เพราะเรื่องของแม่ หล่อนจึงไม่รู้ว่าจะพูดกับพ่อยังไง ไม่รู้ว่าควรบอกความจริงกับเขาหรือปิดไว้เป็นความลับ

ในใจคิดสับสนวุ่นวายไปหมด ไป๋เสว่เอ๋อที่นั่งอยู่บนรถ รู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจ ทันใดนั้นบ่าของหล่อนก็หนักอึ้ง ตัวของหล่อนถูกดึงไปอยู่ในอ้อมอก เมื่อหล่อนหันหน้าไปก็สบตาอันลึกซึ้งของชายอันเป็นที่รักทันที

ราวกับรับรู้ถึงความกลัวในใจของหล่อน เขาพูดปลอบขึ้น “สบายใจได้ มีผมอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”

หล่อนใจเย็นลงทันที ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า ยิ้มให้เขา “โอเคค่ะ”

ไม่นานนัก รถก็ขับมาถึงจุดหม่ย เรือนจำเขตหลิงอานเมืองไห่เฉิง มองดูกำแพงเรือนจำสีเทา ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา หล่อนเดินตามหลังเผยลี่เชิน มีนายตำรวจต้อนรับและเดินนำทางไปที่ห้องเยี่ยมนักโทษ

ห้องเยี่ยมแบบนี้ ราวกับห้องไต่สวน แม้ว่าภายในห้องจะมีราวกั้นอยู่ แต่ก็ถือว่าดีกว่าครั้งที่แล้วที่มีกระจกกั้น ต้องพูดผ่านกระบอกเสียงเท่านั้น

ไป๋เสว่เอ๋อนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง จับมือทั้งสองไว้แน่น รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เผยลี่เชินยกมือขึ้นมาตบบ่าของหล่อนพร้อมพูดปลอบใจ “พวกคุณสองคนคุยกันตามลำพังนะ ผมจะไม่รบกวน ออกไปรอข้างนอกก่อนนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า มองฝ่ายชายเดินออกไปที่ประตู กลับรู้สึกตื่นเต้นเพิ่มมากขึ้น

ผ่านไปไม่นาน ประตูที่อยู่ฝั่งตรงข้ามดังขึ้น “แคร็ก” ถูกคนนเปิดออก จากนั้น เงาของคนที่คุ้นเคยก็เดินเข้ามา ตามด้วยตำรวจนายหนึ่ง

สายตาของหล่อนหยุดมองที่คนที่เพิ่งเข้ามา คัดจมูกสะอื้น น้ำตาไหลพรากลงมา “พ่อ!”