ตอนที่ 308 วางแผนขอหล่อนแต่งงาน

ตอนที่ 308 วางแผนขอหล่อนแต่งงาน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงขึ้นมา ตอนนี้พ่อคงยังไม่รู้เรื่องของแม่กับเฝิงเจิ้นปาง

หล่อนจินตนาการไม่ออกเลยว่าการที่พ่อต้องใช้ชีวิตยากลำบากอยู่ในคุก เมื่อได้ยินเรื่องนี้จะเสียใจและผิดหวังมากขนาดไหน

หล่อนอดกลั้นไว้ในใจ ยอมที่จะต้องช่วยแม่ปิดบัง แต่ยังไงก็จะไม่ยอมบอกความจริงกับพ่อเด็ดขาด

ไป๋เสว่เอ๋อพูดขึ้นด้วยเสียงตื่นกลัว “แม่กลัวว่าจะมาที่นี่แล้วจะอดกลั้นความเสียใจไว้ไม่ได้ จึงให้ฉันมาหาคนเดียว ในบ้านก็ต้องมีคนใจเย็นอยู่สักคน ถูกไหมคะ?”

ไป๋เจิ้งตงได้ยินเช่นนั้น กลับไม่ได้มีท่าทีสงสัยอะไร กลับพยักหน้าพลางพูดขึ้น “ลำบากพวกเธอแม่ลูกแล้ว รอให้พอออกจากคุก พ่อจะทดแทนให้ทั้งสองคนอย่างดี”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อสะอื้น น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

“เสว่เอ๋อ ทำไมลูกร้องไห้อีกแล้วล่ะ?”

เสว่เอ๋อส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ พ่อ พวกเรา...จะรอให้พ่อออกมานะคะ”

“ปั้งๆ!” ตำรวจที่ยืนอยู่หน้าประตู พูดเตือน “หมดเวลาแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกปวดใจ มองดูพ่อที่แก่ลงฝั่งตรงข้าม หล่อนยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ เวลาที่ได้เจอกันกลับมีจำกัดเสมอ...

น้ำตาของไป๋เจิ้งตงไหลปริ่มออกมา “เสว่เอ๋อ ลูกต้องดูแลตัวเองดีๆนะ แม่ลูกด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้าเต็มแรง “พ่อก็ด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูมาหาพ่ออีก พ่อสบายใจได้นะ”

“พ่อรู้นะ เรื่องที่พ่อพูดเมื่อครู่ ลูกก็คิดดูให้ดี พ่อแค่หวังว่าลูกจะมีชีวิตที่มีความสุขเรียบง่าย เข้าใจไหม?”

“หนูเข้าใจแล้วค่ะ”

หลังจากพูดจบ หล่อนลุกขึ้นยื่น เดินไปตามที่กั้น มองดูพ่อถูกตำรวจคุมตัวเดินออกไป รู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที เมื่อเดินออกมาจากห้องเยี่ยม ตาของไป๋เสว่เอ๋อทั้งบวมทั้งแดง เผยลี่เชินไม่พูดอะไร เพียงแต่ยื่นมือออกมาดึงหล่อนมากอดไว้ในอ้อมอก ยกมือขึ้นมาลูบที่หลังมือของหล่อน

ผ่านไปสักพักใหญ่ อารมณ์ของไป๋เสว่เอ๋อจึงจะดีขึ้น เผยลี่เชินดึงมือหล่อนมา พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “พวกเราไปกันเถอะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า เดินตามเขาออกจากเรือนจำไป เมื่อขึ้นรถ หล่อนก็เริ่มซึมเศร้าลง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เผยลี่เชินจึงตัดสินใจพูดขึ้น “อย่าเสียใจไปเลย เดี๋ยวก็ได้มาอีกนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า แต่เป็นเพราะคำพูดที่พ่อพูดออกมาเมื่อครู่ทำให้ใจของหล่อนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หล่อนคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อจะไม่ยอมให้หล่อนเป็นแฟนกับเผยลี่เชิน ตอนแรกหล่อนคิดว่าอย่างน้อยน่าจะได้รับคำอวยพรจากผู้เป็นพ่อ แต่มาวันนี้เรื่องทั้งหมดกลับไม่ไปอย่างที่หล่อนคิดไว้เลย

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”

จู่ๆเสียงผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆดังขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกสบายใจ กระวนกระวาย หล่อนพูดตอบกลับ “ไม่มีอะไรค่ะ”

แต่หล่อนอยู่กับเผยลี่เชินมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่ว่าท่าทางหรืออารมณ์ไหนจะเล็ดลอดสายตาเขาไปได้ยังไง

เผยลี่เชินเขยิบเข้าไปใกล้หล่อน พูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง “ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ มีเรื่องอะไรก็ต้องบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ คุณเป็นแบบนี้ผมจะสบายใจได้ยังไงล่ะ?”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกปวดใจเพิ่มมากขึ้น ลังเลอยู่สักพัก จนในสุดท้ายยอมเอ่ยปากพูดขึ้น “เมื่อครู่พ่อบอกฉันว่า เขาไม่ยินยอมให้เราคบกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อเหลือบตามองดูท่าทีของเผยลี่เชิน

เผยลี่เชินขมวดคิ้วถาม“ทำไมล่ะ?”