ตอนที่ 309 โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้าหาก

ตอนที่ 309 โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้าหาก

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าคุณชายเย็นชาจะมีวันที่ถูกความรักหลอมละลายเช่นนี้!” Saraยิ้มและพูดขึ้น “ว่ามา อยากให้ฉันช่วยยังไง?”

“เกี่ยวกับเรื่องวางแผนการแต่งงาน เรื่องด้านนี้คุณต้องเก่งกว่าผมมากแน่นอน” เผยลี่เชินค่อยๆพูด “ในเรื่องของสถานที่ขอแต่งงาน ตอนนี้กำหนดไว้แล้ว ถึงตอนนั้นต้องขอให้คุณไปกับผมด้วย”

Sara ยิ้มพลางกระพริบตา “ไม่มีปัญหา ฉันได้ช่วยคุณถือเป็นเกียรติของฉันมาก ใครใช้ให้ฉันเป็นหนึ่งในเพื่อนผู้หญิงอันน้อยนิดของคุณกันล่ะ!”

เผยลี่เชินยังอยากจะพูดบางอย่างต่อ แต่เมื่อเหลือบตามองขึ้น เขาหันไปเห็นเรือนร่างของหญิงสาวที่ใส่ชุดราตรีสีเหลืองไข่เป็ดสายตาของเขาหยุดชะงักลง ไป๋เสว่เอ๋อเดินออกมาจากห้องลองชุด ผมสีดำนุ่มสลวยประบ่า ชุดกระโปรงราตรีสีเหลืองอร่ามกับเสื้อคลุมขนอ่อนครึ่งตัวสีขาว เมื่อมองดูไปทั้งตัว เสมือนกับนางฟ้า หน้าตาน่ารักสง่างามทำให้ใครเห็นก็ไม่อาจละสายตามองได้

หล่อนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเผยลี่เชิน ค่อยๆหมุนรอบตัว กลิ่นหอมโชยคละคลุ้ง ชายกระโปรงปลิวไสว ใจของเผยลี่เชินสั่นหวั่นไหว ทันใดนั้นเขาเอื้อมมือออกมา จับข้อมือของหล่อนไว้ จากนั้นดึงมากอดไว้ในอ้อมอก

วินาทีนั้น ทั้งสองกอดกันอย่างแน่นแฟ้นอบอุ่น

Saraที่ยืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้จึงอดไม่ได้ ที่จะยิ้มปลื้มปริ่มออกมา หล่อนสูดหายใจเขาลึก รีบเบี่ยงสายตาออกไปทางอื่น ยิ้มและพูดขึ้น “ฉันขอตัวก่อน พวกเธอตามสบายเลยนะ”

หลังจากพูดจบ หล่อนรีบหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าอันเรียวเล็กของไป๋เสว่เอ๋อซบอยู่ในอ้อมอกของเผยลี่เชิน หล่อนหน้าแดงก่ำ ถ้าอยู่ที่บ้านจะทำยังไงกันก็ได้ แต่ตอนนี้อยู่ข้างนอกต่อหน้าคนจำนวนมาก....

เผยลี่เชินก้มลงถามลง ถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “สวยมาก คุณชอบไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้าลง มือทั้งสองผลักเขาออกเล็กน้อย “ชอบค่ะ แต่...ฉันต้องไปเปลี่ยนชุดแล้ว”

เผยลี่เชินยิ้ม “โอเคครับ”

แทบไม่อยากจะปล่อยมือออกไป มองดูหญิงสาวหันหลังไปอย่างรวดเร็ว ชายกระโปรงปลิวพลิ้วไสว เดินออกไปจากสายตาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับเจ้าหญิง

เมื่อลองชุดเสร็จ เผยลี่เชินพาไป๋เสว่เอ๋อเดินออกจากออฟฟิศของSara เพิ่งขึ้นรถไปไม่นาน ฉีเฟิงโทรศัพท์เข้ามา “ประธานเผย อีกหนึ่งชั่วโมงมีนัดเจอกับประธานหลิ่ว จะเลื่อนไหมครับ? ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันกลับไปที่บริษัท ถ้าเขามาแล้วคุณรับรองเขาไปก่อน”

“รับทราบครับ”

หลังจากวางสายลง เผยลี่เชินหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อทางด้านข้าง พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ตอนบ่ายยังมีงานที่ต้องจัดการ ถ้าคุณไม่อยากไป ผมให้คนขับรถขับไปส่งคุณพักผ่อนที่บ้าน อีกไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับบริษัท”

เมื่อทั้งสองถึงบริษัท ต่างคนต่างยุ่งกับงานของตัวเอง ไป๋เสว่เอ๋อกลับถึงที่ทำงานก็นึกถึงเรื่องที่คุณท่านเผยพูดฝากฝังไว้ที่โรงพยาบาล จนทำให้ปวดหัวขึ้นมา

ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเผยอี้แปลกจนวางตัวไม่ถูก ถ้าถูกใครเห็นเข้า คงไปพูดต่อกันเยอะแน่นอน แต่ในเมื่อหล่อนตอบรับคุณท่านเผยไปแล้วก็ต้องทำให้ได้

คิดไปคิดมา สุดท้ายไป๋เสว่เอ๋อก็เปลี่ยนวันรอจนเผยอี้ใจเย็นลงก่อนแล้วค่อยคิดวิธีจะไปเจอเขา

เช้าวันต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า ฉวยโอกาสตอนยังไม่มีใครมาทำงาน โทรหาเผยอี้ทันที

เสียงรอสายดังอยู่นาน จึงมีคนรับสาย “ฮัลโหล?”

ไป๋เสว่เอ๋อพูดอย่างตรงไปตรงมา “สะดวกคุยไหม ขอนัดเจอหน่อยสิ”

เมื่อได้ยินหล่อนพูดเช่นนี้ เผยอี้ชะงักไปทันที จากนั้นพูดขึ้น “มีเรื่องอะไร ทำไมคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้? ”