ตอนที่ 313 อยู่กันเพียงลำพังสองคนชายหญิง

ตอนที่ 313 อยู่กันเพียงลำพังสองคนชายหญิง

ไป๋เสว่เอ๋อพยายามลืมตาขึ้น สิ่งที่มองเห็นมีแต่ความมืดมน หล่อนอดทนความเจ็บไว้ ยื่นมือไปค้ำที่กำแพงไว้ แต่จะออกแรงยังไง ก็ไม่สามารถนั่งขึ้นมาได้

หล่อนได้กลิ่นความอับชื้น กลิ่นสนิมเหล็ก และกินคาวเลือดภายในห้อง เมื่อหล่อนเงยหน้ามองไปรอบๆ เห็นแสงสว่างเล็ดลอดมาทางช่องประตู

นี่หล่อนถูกขังไว้ที่นี่งั้นเหรอ? บริกรคนนั้นบอกว่าจะพาฉันมาหาเผยลี่เชินไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆหล่อนถึงถูกตีจนสลบแล้วถูกขังอยู่ที่นี่ล่ะ?

ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิดปกติ ไป๋เสว่เอ๋อกัดปากแน่น ออกแรงลุกขึ้นมานั่ง แต่เมื่อลุกขึ้นมา หล่อนก็อ่อนแรง ล้มลงไปบนพื้นอีกครั้ง

“นี่...ฉันจะทำยังไง!”

จู่ๆหล่อนนึกถึงมือถือที่พกติดตัวอยู่ในกระเป๋าขึ้นมาได้ แต่เมื่อหล่อนคลำไปมาก็หากระเป๋าใบนั้นไม่เจอ

ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นที่หน้าประตู น่าจะดังขึ้นบริเวณโถงทางเดิน หล่อนกลั้นหายใจตั้งใจฟัง เก็บแรงไว้

ในเวลานั้น หล่อนทำได้เพียงรอเวลาที่เสียงข้างนอกดังขึ้น และตะโกนขอความช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นดูจากสภาพตอนนี้ของตัวเองแล้ว ช่วยตัวเองคงลำบากแน่นอน อีกทั้งหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าคนที่ทำร้ายหล่อนจะกลับมาอีกหรือไม่

เสียงนั่นค่อยๆเข้ามาใกล้หลิ่น ไป๋เสว่เอ๋อค่อยๆผ่อนลมหายใจ ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนเรียกชื่อหล่อน...

“เสว่เอ๋อ!”

เสียงนั่นฟังดูหนักบ้างเบาบ้าง แต่สิ่งที่มั่นใจได้แน่นอนคือเสียงค่อยๆเข้ามาใกล้หล่อนเรื่อย ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เมื่อจำเสียงของลู่เหยาได้ หล่อนพยายามออกแรงลุกขึ้นยืน ยื่นมือค้ำกำแพงไว้ จากนั้นค่อยๆเดินไปที่ประตู

ทันใดนั้น ขาของหล่อนก็อ่อนแรงลง ตัวของหล่อนล้มไปพิงกับกำแพง หล่อนสูดหายใจเข้าลึก ใช้แรงทั้งหมดพยุงตัวเองเอาไว้ คลำหากลอนประตูในความมืด

หล่อนบิดกลอนประตูอยู่หลายครั้ง แต่ทว่า ประตูถูกล็อคไว้ หล่อนที่อยู่ด้านในห้องไม่มีทางเปิดออกเลย

“ไป๋เสว่เอ๋อ เธออยู่ไหน!”

เสียงนั่นค่อยๆเข้ามาใกล้ๆ ไป๋เสว่เอ๋อรีบยกมือขึ้นมา ออกแรงเคาะประตู

“ไป๋เสว่เอ๋อ! เสว่เอ๋อ!”

ลู่เหยาที่อยู่ด้านนอกไม่ได้ยินเสียงหล่อน ยังคงตะโกนเรียกหาหล่อน ไป๋เสว่เอ๋อรีบยกมือเคาะประตูเต็มแรง “ฉัน...ฉันอยู่นี่!”

“เสว่เอ๋อ?”

ในที่สุดลู่เหยาก็ได้ยินเสียง สีหน้าเขานิ่งขรึม สายตามองไปที่ประตูห้องด้านในสุด เขารีบเดินเข้าไป เอ่ยปากถามขึ้นทันที “ไป๋เสว่เอ๋อ! เธออยู่ในนั้นไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อเคาะประตูไม้ พูดด้วยน้ำเสียงอิดโรย “รุ่นพี่เหยา....”

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับอันแผ่วเบาของหล่อน ลู่เหยาดีใจขึ้นมาทันที เขาลองเปิดประตูออก แต่ทำยังไงก็ผลักเข้าไปไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าถูกล็อคเอาไว้

“เสว่เอ๋อ! เธอไม่ต้องกลัวนะ ถอยหลังไปก่อน ฉันจะพังประตูเข้าไป!”

เมื่อได้ยินเสียงของเขา ไป๋เสว่เอ๋อรีบตอบกลับทันที “.....โอเคค่ะ”

หล่อนจับกำแพงไว้ ค่อยๆเดินถอยหลังไป ไม่รู้ว่าก้าวไปเหยียบโดนอะไร ทำให้หล่อนเกือบจะล้มลงไป เมื่อหลบไปทางด้านข้างแล้ว หล่อนจึงพูดขึ้นมา “เรียบร้อยค่ะ...รุ่นพี่”

เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน ลู่เหยาถอยหลังไปสองก้าว จ้องประตูที่ปิดล็อคไว้ สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ใช้แรงทั้งหมดถีบไปที่ประตู

“ปั้ง” เสียงดังขึ้น ประตูสั่นเล็กน้อย แต่ยังไม่สามารถเปิดออกได้

ลู่เหยาขมวดคิ้วมากขึ้น เขากำหมัดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาสูดหายใจเข้าอีกครั้ง ยกเท้าขึ้นมาถีบไปที่ประตูเต็มแรง

“ปั้ง!”

ประตูถูกเปิดออกแล้ว สิ่งที่เห็นภายในห้องกลับมีแต่ความมืด

ลู่เหยาไม่สนอะไรทั้งนั้น รีบเดินเข้าไปทันที เมื่อถึงหน้าประตู “เสว่เอ๋อ?”