ตอนที่ 312 หรือจะเกิดเรื่องขึ้น

ตอนที่ 312 หรือจะเกิดเรื่องขึ้น

ที่โซฟามุมพักผ่อนบริเวณห้องโถง

สวี่เยว่หรูกำมือถือไว้แน่น ท่าทีรอด้วยความกระวนกระวาย ทันใดนั้นมือถือก็สั่นขึ้นมาสองรอบ เป็นสัญญาณว่าข้อความเข้า

“เรียบร้อย”

เมื่อเห็นข้อความนั้น สายตาหล่อนดูมีความสุขขึ้นมาทันที จากนั้นรีบลบข้อความออก รีบลุกขึ้นหยิบแก้วไวน์เดินเข้าไปในกลุ่มคน ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หล่อนเพียงแค่ไม่ชอบเห็นไป๋เสว่เอ๋อทำตัวสูงส่งโดดเด่น วันนี้หล่อนจึงฉวยโอกาสเอาคืนสักหน่อย ท่าทางของหล่อนมีความสุขมาก

หล่อนค่อยๆเดินไปบนดาดฟ้าเพื่อหาที่ที่คนน้อยโทรหาเสิ่นหรูเฟิง บอกข่าวดีให้เขาได้ฟัง แต่เมื่อมองไปรอบๆ ไม่มีที่ไหนที่คนน้อยเลย แต่กลับเห็นสีหน้าใจร้อนกระวนกระวายของเจียงหวั่นหวั่น

หล่อนรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที เมื่อครู่ไป๋เสว่เอ๋ออยู่กับเจียงหวั่นหวั่นมาตลอด แต่ตอนนี้ไป๋เสว่เอ๋อถูกหล่อนจับไปขังไว้ เจียงหวั่นหวั่นต้องกระวนกระวายแน่นอน

ถ้าหล่อนผิดสังเกตขึ้นมา ไปหาเผยลี่เชิน เกมส์นี้ก็คงไม่สนุกแล้วสิ

สวี่เยว่หรูแอบอยู่ในมุมซอกหลืบ มองไปที่เจี่ยงหวี่นหวั่นอยู่ไม่ขาดสาย คอยจับสังเกตท่าทีของหล่อน

เจียงหวั่นรอไปรอมา ยังไม่เห็นท่าทีที่ไป๋เสว่เอ๋อจะกลับมา จึงรีบโทรหาหล่อน เสียงรอสายดังขึ้นแสดงว่าโทรติด แต่กลับไม่มีใครรับ

เดิมทีหล่อนก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าไป๋เสว่เอ๋อจะมีนัดกับเผยลี่เชินจริงๆ แต่หล่อนคงไม่ยอมรับสายกันแบบนี้ หล่อนโทรหาอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับ แสดงว่าเรื่องนี้เริ่มผิดปกติแล้ว

เจียงหวั่นหวั่นเริ่มใจคอไม่ดี จึงเดินกลับไปที่ห้องโถงภายในงาน กวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่เห็นผู้ที่ใส่กระโปรงสีเหลืองไข่เป็ดชุดนั้นเลย แต่กลับเห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่กลางกลุ่มคนที่ห้อมล้อมอยู่มากมาย

เกิดอะไรขึ้น? ตามหลักแล้วเผยลี่เชินต้องอยู่กับไป๋เสว่เอ๋อไม่ใช่เหรอ? แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้?

เจียงหวั่นหวั่นรู้สึกกระวนกระวาย เดินตรงเข้าไปอย่างไม่สนใจอะไรทันที หล่อนอยากจะฝ่าฝูงชนไปบอกเผยลี่เชินเรื่องที่ไป๋เสว่เอ๋อหายตัวไป แต่คนเยอะจนหล่อนแทรกเข้าไปไม่ได้ หล่อนพยายามออกแรงดันตัวเข้าไป แต่ก็ไม่สามารถเข้าไปได้

“ประธานเผย!”

เจียงหวั่นหวั่นใจร้อนจนตะโกนเรียกชื่อเขาออกไป เสียงของหล่อนค่อนข้างดัง แต่กลับถูกเสียงของฝูงชนกลบเกลื่อนหมด หล่อนลองเบียดเข้าไปในกลุ่มคนอีกครั้ง แต่จู่ๆก็ถูกคนข้างชนไหล่เข้าอย่างจัง หล่อนไม่ได้ยืนทรงตัวให้ดี เกือบจะล้มลงไป

หล่อนตกใจหันขวับ เมื่อเห็นสวี่เยว่หรูที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง สีหน้านิ่งขรึมขึ้นมาทันที “สวี่เยว่หรู! เธอตั้งใจทำใช่ไหม!”

สวี่เยว่หรูเงยหน้าขึ้น ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร เรื่องที่หล่อนสงสัยสวี่เยว่หรูก็ไม่มีท่าทีตอบโต้

เจียงหวั่นหวั่นรู้สึกโมโห หล่อนเพิ่งจะยืนทรงตัวขึ้นมาได้ คนด้านหลังก็เบียดกันเข้ามาเรื่อยๆ

หล่อนออกแรงเบียดเข้าไปด้านในต่อ แต่กลับถูกดันออกมาข้างนอกอีกครั้ง ขณะที่หล่อนไม่รู้จะทำยังไงต่อ จึงเดินออกมาจากกลุ่มคนให้ใจเย็นลงก่อน เจียงหวั่นหวั่นย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่มีบริกรพาไป๋เสว่เอ๋อออกไป เขาพูดออกมาชัดเจนว่าจะพาไป๋เสว่เอ๋อไปหาเผยลี่เชิน แต่ตอนนี้เผยลี่เชินอยู่ในห้องโถงงาน แต่ไป๋เสว่เอ๋อกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับไป๋เสว่เอ๋อ?

ความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัวของเจียงหวั่นหวั่น หล่อนรีบเดินออกไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น หล่อนเจอกับใครบางคนที่ดูคุ้นเคย หล่อนรีบเดินตรงเข้าไปหาเขาโดยไม่คิดอะไรสักนิด “ประ...ประธานลู่!”ช่วยอะไรหน่อนได้ไหมคะ!

ลู่เหยากำลังคุยกับเพื่อนผู้ชายสามสี่คน เจียงหวั่นหวั่นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบเดินไปหยุดตรงหน้าเขา พูดขึ้นอย่างติดๆขัดๆ

ลู่เหยาตกใจตะลึง ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างพากันมองหน้าไปมาด้วยความไม่เข้าใจ