ตอนที่ 311 ใช้โอกาสนี้จัดการหล่อน

ตอนที่ 311 ใช้โอกาสนี้จัดการหล่อน

เมื่อได้ยินฝ่ายชายพูดขึ้นเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อแอบยิ้มออกมา หล่อนพยักหน้าลง ยิ้มและพูดขึ้น “โอเคค่ะ ฉันเชื่อฟังคุณทั้งหมด เดี๋ยวฉันจะไปอยู่กับหวั่นหวั่น แบบนี้คุณสบายใจได้แล้วยัง?”

เผยลี่เชินพยักหน้า ในที่สุดเขาก็ยิ้มออกมา “อื้ม”

ในฐานะที่เผยลี่เชินเป็นผู้จัดงานเลี้ยงฉลองนี้ขึ้น แน่นอนว่ามีงานมากมายที่เขาต้องจัดการและยุ่งตลอดเวลา หล่อนเบื่อหน่ายกับงานสังคมงานเลี้ยง ทั้งยังต้องอยู่ในสถานการณ์ที่เลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ หล่อนจึงไม่ชอบเป็นธรรมดา

โชคดีที่ครั้งนี้หล่อนขอโควตาให้เจียงหวั่นหวั่นเข้างานได้เป็นพิเศษ เมื่อเป็นเช่นนี้ หล่อนจึงมีคนอยู่เป็นเพื่อนทำให้ไม่น่าเบื่อจนเกินไป เผยลี่เชินต้องไปเตรียมกล่าวสุนทรพจน์เปิดงาน เขาจึงต้องออกไปก่อน เมื่อทั้งสองแยกกัน ไป๋เสว่เอ๋อรีบมองหาเจียงหวั่นหวั่นในกลุ่มคนภายในงาน แต่เพราะมีคนมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก หล่อนเดินหาหนึ่งรอบก็หาไม่เจอ จึงทำได้เพียงหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาหล่อน

“หวั่นหวั่น เธออยู่ไหน? เข้ามาในงานแล้วยัง?”

“ฉันเพิ่งเข้ามา คนเยอะมาก!” เสียงของเจียงหวั่นหวั่นหายใจหืดหอบ แต่จู่ๆเสียงของหล่อนก็ดังแหลมขึ้น “เสว่เอ๋อ ฉันเห็นเธอแล้ว! เธอใส่ชุดกระโปรงสีเหลืองไข่เป็ดใช่ไหม? เธออยู่ตรงนั้นไม่ต้องไปไหนนะ ฉันจะเดินไปหาเธอเอง!”

ทันใดนั้นหวั่นหวั่นก็ตัดสายไป ไป๋เสว่เอ๋อยังคงเงยหน้ามองหาอยู่ในฝูงชน แต่หายังไงก็หาไม่เจอ จู่ๆไหล่ของหล่อนก็หนักอึ้ง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเจียงหวั่นหวั่น “เสว่เอ๋อ!”

ไป๋เสว่เอ๋อหันหลังกลับไปด้วยความตกใจ จึงเห็นหล่อนยืนอยู่ด้านหลัง เจียงหวั่นหวั่นใส่ชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหวว

“หวั่นหวั่นเธอสวนมาก!”

เจียงหวั่นหวั่นหัวเราะแห้งๆ “ใครจะไปสวยเท่าเธอล่ะ! ทั้งงานนี้เธอดูน่าดึงดูดที่สุดแล้ว ฉันมองเข้ามาก็เห็นเธอเลย!”

หล่อนพูดพลาง เดินเข้าไปใกล้ไป๋เสว่เอ๋อ กระซิบข้างหูหล่อน “ชุดนี้ราตรีชุดฉันไปยืมพี่สาวมาฉันมาเลยนะ!”

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนลืมเวลา กระทั่งถึงเวลาเปิดงานอย่างเป็นทางการแล้ว เผยลี่เชินขึ้นกล่าวเปิดพร้อมกับลู่เหยา

“สวัสดีครับ ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติสละเวลามาร่วมงานเลี้ยงฉลองในวันนี้นะครับ โครงการก่อสร้างครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่บริษัทตระกูลเผบได้ร่วมงานกับอสังหาริมทรัพย์หลินวู่ ในฐานะที่ผมเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน ผมเฝ้ารอการร่วมมืออย่างมากครับ.....”

คำกล่าวเปิดงานจะต้องเป็นการกล่าวคำทางการอย่าง แต่เผยลี่เชินกลับดูเด่นเป็นสง่า ไป๋เสว่เอ๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย มองดูเขาบนเวที ทำให้ยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เจียงหวั่นหวั่นที่นั่งอยู่ด้านข้าง กำลังนั่งทานขนมหวานจานใหญ่ เมื่อหันไปเห็นสายตาของไป๋เสว่เอ๋อ หล่อนอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นด้านข้าง ไป๋เสว่เอ๋อจึงหันหลังกลับไป มองเจียงหวั่นหวั่นด้วยสีหน้ามึนงง เอ่ยปากถามขึ้น “เป็นอะไรเหรอ? ขำอะไรจ้ะ?”

น้ำเสียงของเจียงหวั่นหวั่นจริงจัง “สายตาที่เธอมองไปที่เผยลี่เชินช่างเป็นสายตาที่เอ่อล้นไปด้วยความรัก!”

“พูดอะไรบ้าๆ! เธอนี่จริงๆเลยนะ!” ใบหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร้อนผ่าว แสร้งทำสีหน้าจริงจัง

เจียงหวั่นหวั่นหัวเราะไม่หยุด สายตามองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อแบบมีเลศนัย ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งหัวเราะกัน คำกล่าวเปิดงานก็จบลง บรรยากาศภายในงานกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เมื่อทานของหวานคำสุดท้าย เจียงหวั่นหวั่นพูดกับหล่อนด้วยท่าทีตื่นเต้น “นี่ ไป๋เสว่เอ๋อ ฉันได้ยินมาว่าบนเรือสำราญมีห้องสันทนการเยอะแยะเลย”

มีทั้งร้องเพลง เต้น จิบกาแฟ เล่นสนุ๊กเกอร์ กิจกรรมเต็มไปหมด ลัยังสามารถขึ้นดาดฟ้าไปดูวิวตอนกลางคืนได้อีกด้วย เธอเลือกไปเล่นอะไรดี?

ไป๋เสว่เอ๋อยังไม่ทันได้พูดตอบ ทันใดนั้นก็เห็นพวกหล่อนสองคนเดินตรงเข้ามา

สวี่เยว่หรูสวมชุดราตรีสีดำ มองตรงมาที่หล่อนด้วยสายตาเย็นยะเยือก มาพร้อมกับเสี่ยวหลิวที่อยู่เคียงข้าง

“ฮึ่ม!”สวี่เยว่หรูกวาดสายตามองพวกหล่อน พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “คิดว่าใส่ชุดคลุมพาดไหล่แล้วจะเป็นหงส์งั้นเหรอ จริงๆก็แค่ไก่ป่า!”

เจียงหวั่นหวั่นตกตะลึง มองไปรอบๆ หล่อนจึงเข้าใจขึ้นมาว่าพวกหล่อนว่าตนสองคนอยู่ หล่อนโมโหขึ้นมาทันที พูดโต้กลับ “เธอว่าใครกันน่ะ!”

หล่อนกำลังเดินเข้าไป แต่กลับถูกไป๋เสว่เอ๋อห้ามไว้ “หวั่นหวั่น อย่าใจร้อน”