ตอนที่ 315 คุณไม่โทษผมหรอ

ตอนที่ 315 คุณไม่โทษผมหรอ

หลังจากวางสายเสร็จ เผยลี่เชินยืนอยู่ที่หน้าประตู กำมือถือในมือไว้แน่น ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

คนที่ทำร้ายไป๋เสว่เอ๋อแอบซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตา ถ้ามีเจตนาปิดบังหลบซ่อน พวกเขาคงไม่สามารถหาเจอได้ในพนักงานจำนวนมากมายบนเรือ แต่คนที่บงการเรื่องนี้ เป็นใครกันแน่? มีจุดประสงค์อะไร?

คำถามมากมายวนเวียนในหัวของเขา ไม่สามารถหาคำตอบได้ในเวลาอันสั้น

ทันใดนั้นมีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากในห้อง เขารีบตั้งสติขึ้นมา ผลักประตูเข้าไปทันที

ไป๋เสว่เอ๋อตื่นขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม จากนั้นถามขึ้น “หาเจอแล้วยังคะ?”

สายตาของเผยลี่เชินนิ่งขรึม เดินไปนั่งข้างหล่อน “ยังเลย ดังนั้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป คุณต้องอยู่ในสายตาผมตลอด ห้ามไปไหนเด็ดขาด”

มองดูท่าทีและสีหน้าที่จริงจังของเขา ไป๋เสว่เอ๋อจำต้องตอบลง “โอเคค่ะ ฉันจะทำตามคุณ”

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ช่างแปลกประหลาด ไม่มีลางบอกเหตุอะไรก่อนเลย และดูเหมือนไม่มีเหตุผลอะไร ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกเขาอยู่ในที่ชัดแจ้ง แต่คนร้ายกลับอยู่ในที่มืด หล่อนไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของตนเองได้ วิธีที่ดีที่สุดคืออยู่ใกล้เผยลี่เชินเข้าไว้

หลังจากนั้นยี่สิบนาที เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของฉีเฟิง “ประธานเผย ผมเองครับ”

ฉีเฟิงเดินเข้ามา พูดรายงานเหตุการณ์ด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมตรวจสอบพนักงานทุกคนบนเรือดูแล้ว ยังหาคนร้ายไม่เจอ พวกเราเดินไปรอบๆในห้องโถง ก็ไม่เจอผู้ต้องสงสัย”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เงียบไม่พูดอะไรอยู่นาน

ฉีเฟิงพูดต่อ “ประธานลู่คอยจัดการงานด้านนอกอยู่ แต่สามทุ่นจะมีการจุดพลุ ถึงตอนนั้นทุกคนจะขึ้นไปบนดาดฟ้าดูพลุ ถ้าคุณไม่อยู่ เกรงว่าจะดูไม่ค่อยดีนะครับ...”

“ฉันเข้าใจ” เผยลี่เชินจัดคอเสื้อ “นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป”

หลังจากฉีเฟิงเดินออกไป เผยลี่เชินหันหลังไปมองไป๋เสว่เอ๋อทางด้านข้าง พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “คุณโอเคไหม? ผมไม่วางใจให้คุณอยู่ตรงนี้คนเดียวเลย”

ไป๋เสว่เอ๋อก้มหน้าลง มองดูชุดที่สกปรกเลอะเทอะของตัวเอง ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที อีกอย่างท้ายทอยของหล่อนยังมีรอยแผลอยู่ ถ้าออกไปทั้งอย่างนี้ ผู้คนในงานคงพากันซุบซิบนินทาแน่นอน

หล่อนลังเลอยู่สักพัก พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “คุณไปเถอะ ฉันขอไม่ไปดีกว่า คุณให้หวั่นหวั่นมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันรอให้คุณเสร็จงานแล้วเราค่อยกลับพร้อมกัน”

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว คงไม่มีทางเลือกอื่นอีก แต่ถ้าเขาออกไป แม้ว่าจะให้หวั่นหวั่นมาอยู่เป็นเพื่อนไป๋เสว่เอ๋อ แต่เขาจะวางใจได้อย่างไร?

เมื่อเห็นฝ่ายชายสีหน้านิ่งขรึม ไม่มีท่าทีจะเอ่ยปากพูดอะไร ไป๋เสว่เอ๋อจึงยิ้มให้เขา “ฉันดีขึ้นเยอะแล้วจริงๆ คุณรีบไปเถอะ รีบทำงานให้เสร็จ พาฉันกลับบ้าน”

เมื่อเห็นสีหน้าอันเหนื่อยล้าของหญิงสาวดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา เผยลี่เชินรู้สึกเป็นห่วง เขาจับมือไป๋เสว่เอ๋อไว้ พูดขึ้น “โอเค ผมจะให้เจียงหวั่นหวั่นมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ ให้ฉีเฟิงเฝ้าหน้าประตู ผมจะรีบไปจัดการธุระให้เสร็จแล้วพาคุณกลับบ้านนะ”

เมื่อได้ยินเผยลี่เชินพูดเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อออกแรงพยักหน้าลง “สบายใจได้ ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

ไม่นานนัก หลังจากที่เจียงหวั่นหวั่นมาถึง เผยลี่เชินจึงจะเดินออกไป

เมื่อปิดประตูลง เจียงหวั่นหวั่นนั่งลงไปที่ข้างเตียง มองดูสีหน้าอันซีดเซียวของไป๋เสว่เอ๋อ ถามขึ้น “เสว่เอ๋อ เธอหิวไหม? ถ้าหิว ฉันจะไปหาของกินมาให้”

“ไม่ต้องจ้ะ” ไป๋เสว่เอ๋อส่ายหน้า สีหน้านิ่งขรึมขึ้น “หวั่นหวั่น เธอว่าใครเป็นคงบงการเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้กันแน่?”