ตอนที่ 316 นานวันเข้า คุณยิ่งเพอร์เฟ็กต์มากขึ้นทุกที

ตอนที่ 316 นานวันเข้า คุณยิ่งเพอร์เฟ็กต์มากขึ้นทุกที

เผยลี่เชินค่อยๆ เอ่ยปากอธิบายออกไปอย่างไม่รีบร้อนว่า “ช่วงนี้ทางบริษัทไม่ได้มีงานยุ่งขนาดนั้น คุณเองก็ทำงานหนักมาช่วงหนึ่งแล้ว คุณก็ควรจะต้องได้ไปพักผ่อนเสียบ้าง อีกอย่างคุณก็มีบาดแผลที่ศีรษะด้วย ผมเป็นห่วงคุณ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย “แต่ว่าฉันยัง......”

เผยลี่เชินพูดขึ้นมาขัดจังหวะเธอเบาๆ ว่า “ไม่มีแต่ ผมไม่อยากเห็นคุณบาดเจ็บ แล้วยังต้องวิ่งไปทำงานที่บริษัทอีก ครั้งนี้เชื่อฟังผมหน่อยจะได้ไหม ไปพักผ่อนรักษาตัวให้แผลหายดีซะ แล้วอีกสักสองสามวัน ผมจะพาคุณออกไปเที่ยวข้างนอก”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมีท่าทีที่แน่วแน่มั่นคง เห็นได้ชัดว่าภายในใจของเขานั้นตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่อาจจะอธิบายอะไรกลับไปได้อีก เธอจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และทำได้เพียงพยักหน้าเท่านั้น “ฉันเชื่อคุณก็ได้ค่ะ”

“ต้องอย่างนี้สิ” รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเผยลี่เชิน “”อีกสักสองสามวัน รอให้อาการของคุณหายดีขึ้นอีกสักหน่อย คุณค่อยกลับมาทำงานก็ยังไม่สายไปหรอก เพราะยังไงคุณก็สำคัญที่สุด”

เมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันที เธอพลางยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นเธอก็เอ่ยปากพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ได้ค่ะ ครั้งนี้ฉันจะเชื่อฟังคุณทั้งหมดเลย”

หลังจากได้พักผ่อนรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์เป็นเวลา 5 วัน บาดแผลที่หลังศีรษะของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เริ่มตกสะเก็ดแล้ว ทำให้ทุกครั้งที่เธอคิดอยากจะสระผม เธอก็ต้องคอยรบกวนป้าจางให้ช่วยสระผมให้เธออยู่เสมอ นอกจากนั้นตรงบริเวณแผลที่กำลังตกสะเก็ดอยู่นั้น ก็มีผมขึ้นน้อยลงทุกที ถึงแม้ว่าพอดูเผินๆ ก็คงจะมองไม่เห็นถึงความแตกต่างสักเท่าไร แต่ทว่าภายในใจของเธอก็ยังคงรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

“ป้าจางคะ คุณป้าช่วยหนูดีทีค่ะว่าบาดแผลที่ศีรษะของหนูมองเห็นจากด้านหลังชัดมากไหมคะ”

เมื่อทานอาหารเช้าไปได้ครึ่งหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ไหวที่จะเอ่ยปากถามป้าจาง ขณะที่ป้าจางกำลังยืนอยู่ข้างๆ และเก็บของอยู่นั้น เมื่อเธอได้ยินคำถามนี้ดังขึ้นมา เธอก็พลางยิ้มพลางตอบกลับไปว่า “คุณหนูไป๋คะ คุณวางใจเถอะค่ะ ผมของคุณหนูหนาขนาดนี้ ไม่มีใครเห็นบาดแผลที่ศีรษะของคุณหนูได้หรอกค่ะ”

เมื่อได้ยินป้าจางพูดเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาได้เสียที

หลังจากทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ป้าจางก็เดินมาไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมกับพูดต่อไปว่า “คุณหนูไป๋คะ ไว้รอพรุ่งนี้ตอนที่คุณหนูจะออกไปเที่ยว เดี๋ยวป้าจะทำผมให้คุณหนูเองค่ะ แบบนี้ผมของคุณหนูจะได้ไม่ดูยุ่งเหยิง แล้วก็จะได้ปกปิดบาดแผลของคุณหนูได้ด้วย คุณหนูคิดว่าอย่างไรคะ”

“ดีเลยค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบออกไปในทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด จากนั้นเธอก็พยักหน้าตอบรับ แต่ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา เธอจึงมองไปที่ป้าจางด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับเอ่ยปากถามออกไปว่า “พรุ่งนี้เราจะออกไปเที่ยวเหรอคะ ไปเที่ยวที่ไหนคะ”

ทำไมตัวเธอเองถึงไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องทำอะไรกันได้ล่ะ

เมื่อถูกหญิงสาวเอ่ยปากถามแบบนี้ ป้าจางถึงจะรู้ตัวและนึกขึ้นมาได้ ชั่วครู่หนึ่งนั้นป้าจางได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ และพูดอะไรออกมาไม่ถูกเลยทีเดียว “ก็ไป......”

เมื่อสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกติของป้าจาง ทันใดนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็จับความรู้สึกและรับรู้ถึงบางอย่างได้มากขึ้นกว่าเดิม เธอจึงเอ่ยปากถามต่อไปว่า “คุณป้าเป็นอะไรไปคะ”

“คุณผู้ชายบอกป้าน่ะค่ะว่าพรุ่งนี้จะพาคุณหนูออกไปเที่ยวด้วยกัน ให้ป้าช่วยเตรียมเสบียงอาหารให้เล็กน่อย แล้วก็กำชับไม่ให้ป้าบอกคุณหนูด้วยค่ะ... แต่ว่าเมื่อกี้ป้าไม่ระวังเลยเผลอหลุดปากออกไปแล้วล่ะค่ะ”

เมื่อเห็นว่าป้าจางมีท่าทีระมัดระวังและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ “ป้าจางคะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยค่ะ อย่ากังวลไปเลยค่ะ”

หลังจากที่หญิงสาวเอ่ยปากปลอบโยนออกไป ป้าจางถึงจะค่อยๆ โล่งใจขึ้นอย่างช้าๆ จากนั้นเธอจึงไปทำงานของเธอต่อไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์อ่านหนังสือและดูโทรทัศน์อยู่ที่บ้าน เธอรู้สึกได้ถึงการพักผ่อนอย่างแท้จริง จนกระทั่งเมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารเย็น เธอจึงรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา เธอจึงเข้าไปในครัวพร้อมกับป้าจาง

หลังจากที่หญิงสาวขอร้องและออดอ้อนป้าจางอยู่สักพักหนึ่ง ในที่สุด ป้าจ้างก็ยอมอนุญาตให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าไปในห้องครัวเพื่อเป็นลูกมือ และภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อาหารแบบโฮมเมดที่แสนอร่อยก็ถูกจัดวางแน่นเต็มโต๊ะไปหมด

ระหว่างที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังเดินถือชามแกงจืดสาหร่ายใส่ไข่ออกมาจากในห้องครัว เผยลี่เชินก็กลับมาถึงบ้านพอดี และกำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ที่หน้าประตู

“กลับมาแล้วเหรอคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ค่อยๆ วางชามแกงจืดลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ จากนั้นเธอก็หมุนตัวและเดินไปหาเผยลี่เชิน พร้อมกับเอื้อมมือไปรับเสื้อนอกที่เขาถอดออกมา จากนั้นเธอก็พูดต่อไปอย่างเบาๆ ว่า “คุณไปล้างมือก่อนเถอะค่ะ แล้วเดี๋ยวค่อยมาทานข้าวกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เผยลี่เชินก็ยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความรักที่แทบจะเอ่อล้นออกมา เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว พร้อมกับเอื้อมมือออกไปคว้าตัวหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “นานวันเข้า...คุณยิ่งเพอร์เฟ็กต์มากขึ้นทุกทีเลยนะ”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น ชายหนุ่มก็ก้มศีรษะลง พร้อมกับประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา จากนั้น ริมฝีปากของเขาก็เคลื่อนย้ายไปที่ข้างหูของหญิงสาว และกระซิบออกมาเบาๆ ว่า “คุณเริ่มมีรัศมีของคุณนายเผยจับมากขึ้นทุกทีแล้วนะ”

เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มนั้นตั้งใจล้อเธอเล่น ภายในหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกบีบตัวขึ้นมาในทันที เธอเงื้อมือขึ้นมาและผลักหน้าอกของชายหนุ่มอย่างเบามือ พร้อมกับแกะมือที่กอดเธอเอาไว้ออก “พูดอะไรไร้สาระ”