ตอนที่ 317 คุณก็หึงเธอด้วยงั้นเหรอ

ตอนที่ 317 คุณก็หึงเธอด้วยงั้นเหรอ

เมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนี้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ถึงแม้เธอจะอุตส่าห์ตะล่อมถามชายหนุ่มอย่างอ้อมๆ แต่สุดท้ายก็ไม่วายโดนชายหนุ่มหลอกด้วยกลวิธีแบบเดิม

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวแสดงออกว่ารู้ทันเขาแล้วนั้น เผยลี่เชินก็เผยรอยยิ้มออกมา เขาเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับถามออกไปว่า “พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวเล่นที่คฤหาสน์ส่วนตัวของกู้หลี่เหลียง คุณอยากไปไหม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกดีใจขึ้นมาในทันที เธอพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล “อยากค่ะ”

ไม่กี่วันมานี้ เธอได้แต่อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้เพียงคนเดียว และไม่ได้ออกไปที่ไหนเลย เธอรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก ถ้าเกิดมีโอกาสได้ออกไปเที่ยวเล่นบ้าง เธอก็พร้อมและเต็มใจที่จะไปอย่างแน่นอน

ทันใดนั้น เมื่อเธอนึกออกว่าพรุ่งนี้คือวันเสาร์พอดี หัวสมองของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมาได้ในทันที “ฉันขอชวนเจียงหวั่นหวั่นไปด้วยไหมคะ”

การได้ไปในสถานที่แบบนี้ ปกติแล้ว ยิ่งมีคนไปเยอะมากเท่าไร ก็ยิ่งคึกคักครื้นเครงขึ้นมากเท่านั้น นอกจากนั้น เจียงหวั่นหวั่นก็มีดวงเจอแต่ผู้ชายไม่เอาไหนในช่วงนี้อยู่เรื่อย ทำให้สุขภาพใจของเธอนั้นไม่ค่อยดีเอาเสียเลย ถ้าเกิดว่าเธอสามารถพาเจียงหวั่นหวั่นไปด้วยได้ล่ะก็ นั่นจะต้องทำให้เจียงหวั่นหวั่นมีความสุขมากขึ้นอย่างแน่นอน

เผยลี่เชินพูดออกมาอย่างเบาๆ ว่า “ถ้าเกิดว่าคุณอยากพาเธอไปด้วย ก็ไม่มีปัญหาอะไร พรุ่งนี้นอกจากกู้หลี่เหลียงแล้ว ก็อาจจะมี Sara แล้วก็เพื่อนของเธอไปด้วย เพิ่มไปอีกแค่ 1 คน ไม่เป็นไรหรอก”

“ได้ค่ะ! ถ้าอย่างนั้นฉันขอไปโทรหาเธอก่อนนะคะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ซดน้ำแกงถ้วยสุดท้ายด้วยความตื่นเต้น และรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินตรงไปยังบริเวณหน้าบันได เมื่อเธอเดินขึ้นมาถึงยังห้องนอนแล้ว เธอก็ยังโทรศัพท์ไปหาเจียงหวั่นหวั่นทันที

“ฮัลโหล หวั่นหวั่น พรุ่งนี้ว่างไหม อยากไปเที่ยวที่คฤหาสน์ส่วนตัวกับฉันไหม”

เมื่อเจียงหวั่นหวั่นที่อยู่ปลายสายได้ยินหญิงสาวพูดเช่นนั้น เธอก็ตอบกลับมาอย่างเต็มปากเต็มคำว่า “คฤหาสน์ส่วนตัวงั้นเหรอ ฟังดูแล้วน่าสนุกดีนะ ฉันอยากไป!”

หลังจากที่หญิงสาวทั้งสองคนนัดกันเรียบร้อยแล้ว พวกเธอก็คุยเล่นกันต่ออย่างออกรสชาติอีกสักพัก ก่อนที่จะตัดสินใจวางสาย

ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงหันหลัง และเดินจากระเบียงกลับเข้ามายังภายในห้องนอน ในตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งจะได้เห็นว่าชายหนุ่มนั้น กำลังยืนพิงตู้เสื้อผ้าอยู่โดยไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิดเดียว ภายในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และดวงตาคู่นั้นก็กำลังจ้องมองมาที่หญิงสาวอย่างตั้งใจ

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์สัมผัสได้ว่าชายหนุ่มกำลังจ้องมองเธออย่างไม่พอใจเล็กน้อย เธอจึงเดินไปหยุดที่ด้านหน้าของเขา พร้อมกับเอ่ยปากถามออกไปว่า “เป็นอะไรไปคะ คุณเห็นด้วยแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ฉันพาหวั่นหวั่นไปด้วยได้น่ะ”

“แต่ว่าตอนนี้ผมกลับรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้วล่ะ” เผยลี่เชินพูดออกมาอย่างไม่รีบร้อน และค่อยๆ เดินไปยืนอยู่ที่ข้างกายของหญิงสาว “ตอนนี้ผมรู้สึกว่าคุณอยากไปกับเธอมากกว่าไปกับผม”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็เอื้อมมือออกมา และคว้าเอวของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้แน่น

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยายามกลั้นขำเอาไว้ จากนั้นเธอก็กระซิบถามชายหนุ่มเบาๆ ว่า “แม้แต่ผู้หญิง คุณก็หึงเธอด้วยงั้นเหรอคะ”

เผยลี่เชินก้มศีรษะลงเล็กน้อย และมองไปที่หญิงสาวด้วยสีหน้าจริงจัง “อื้อ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ทันใดนั้น คางของเธอก็ถูกใครบางคนจับเงยขึ้นมาอย่างเบามือ จากนั้นริมฝีปากของเธอก็อุ่นขึ้นเล็กน้อย และจูบนั้นก็ถูกประทับลงไปเป็นที่เรียบร้อย

ชายหนุ่มพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งและช่างเย้ายวนว่า “คุณจะต้องชดเชยให้ผม”

มือที่คว้าเอวของหญิงสาวเอาไว้ก็เพิ่มแรงกดมากขึ้นเล็กน้อย เขาดันร่างกายของหญิงสาวไปที่ด้านหลัง จากนั้น ทั้งสองคนก็ล้มตัวนอนลงไปบนเตียงขนาดใหญ่อย่างนุ่มนวล เขาพลิกตัวและเริ่มบรรเลงเพลงจุมพิต

เมื่อได้รับการประทับจูบที่แนบแน่นและซาบซ่าน แก้มทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ร้อนขึ้นมาในทันที จากนั้นไม่นาน เธอก็รู้สึกร้อนไปทั่วทั้งร่างกาย

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นยังคงบรรเลงเพลงจุมพิตต่อไปไม่หยุด มือทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์วางลงไปที่หน้าอกของชายหนุ่ม และผลักเขาออกไปโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างของเธอก็ถูกมือขนาดใหญ่ของชายหนุ่มคว้าจับเอาไว้ และถูกชายหนุ่มกดเอาไว้ที่บริเวณด้านบนของศีรษะ

“เผยลี่เชิน....” ไป๋เสว่เอ๋อร์เรียกชื่อของชายหนุ่มออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอตัดสินใจลองขัดขืนเขาเป็นครั้งสุดท้าย

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้น อารมณ์ความรู้สึกของเขานั้นยากที่จะปิดบังเอาไว้ได้ เขาเลิกคิ้วขึ้น และกระซิบออกมาอย่างแผ่วเบาว่า “หรือว่า...ครั้งนี้คุณอยากเป็นฝ่ายเริ่ม”

เมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งทั้งสองข้างของชายหนุ่ม ภายในหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้ดีว่า ไม่ว่าเธอจะเห็นด้วยกับการร้องขอในครั้งนี้หรือไม่ ยังไงซะ คืนนี้เธอก็ไม่สามารถจะหนีพ้นจากเขาได้อย่างแน่นอน......

เวลา 07.00 น. ของเช้าวันต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงนอนหลับฝันหวานอยู่ ทันใดนั้น เธอก็ถูกปลุกด้วยเสียงของนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นมาในทันที

เธอพลิกตัว พร้อมกับเอื้อมไปคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวและนอนหลับต่อไป แต่แล้วทันใดนั้น เอวของเธอก็รู้สึกแน่นขึ้นมา เธอกลับถูกใครบางคนคว้าเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเข้าเสียแล้ว

เสียงอันแหบต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นที่บริเวณข้างหูของเธอ “ยังไม่ตื่นเหรอ”