ตอนที่ 318 คุณไม่มีคุณสมบัติพอ

ตอนที่ 318 คุณไม่มีคุณสมบัติพอ

เมื่อพวกเขาทั้งหมดเดินไปได้สักพักหนึ่งนั้น กู้หลี่เหลียงก็เอ่ยปากพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “ลี่เชิน ฉันจะบอกอะไรให้นะ นายห้ามพลาดห้องเก็บไวน์ของที่นี่เด็ดขาด! ที่นี่เก็บไวน์ชั้นดีเอาไว้ไม่น้อยเลยทีเดียวล่ะ!”

เผยลี่เชินกึ่งยิ้มกึ่งหน้านิ่ง เขาไม่ได้สนใจในเรื่องที่กู้หลี่เหลียงพูดเท่าไรนัก เขาคอยแต่หันหลังไปดูอยู่บ่อยครั้ง และชะลอความเร็วของการเดินเพื่อรอให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตามเขามาได้ทัน

การที่เจียงหวั่นหวั่นถูกกู้หลี่เหลียงจ้องเขม็งไปเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนว่านั่นจะทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอดึงเสื้อผ้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้อย่างเบามือ และจงใจค่อยๆ เดินอย่างช้าๆ

“โครก.....”

เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างผิดที่ผิดเวลา และเสียงที่ว่านั้นก็ดังใช้ได้เสียด้วย เจียงหวั่นหวั่นเอามือมากุมท้องของเธอเอาไว้ เธอมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย “วันนี้พอดี...ฉันตื่นเช้าไปหน่อย ก็เลยกินข้าวไม่ทันน่ะ”

เมื่อได้ยินว่าเพื่อนรักยังไม่ได้กินข้าวเช้า ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงรีบเอ่ยปากพูดขึ้นมาทันทีว่า “เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาอะไรองท้องสักหน่อยที่ร้านอาหารก่อนก็แล้วกัน”

นอกจากไป๋เสว่เอ๋อร์จะเข้าใจสถานการณ์นี้เป็นอย่างดีแล้ว ถ้าเกิดบอกให้บรรดาชายหนุ่มไปที่ร้านอาหารกับพวกเธอด้วยกัน เจียงหวั่นหวั่นคงจะต้องเขินอายเป็นอย่างมากแน่นอน เธอจึงเอื้อมมือออกมาและดึงเผยลี่เชินเบาๆ พร้อมกับกระซิบบอกเขาว่า “ฉันจะพาเจียงหวั่นหวั่นไปหาอะไรรองท้องก่อนนะ พวกคุณไปที่ห้องเก็บไวน์กันก่อนเลย ดีไหมคะ”

เผยลี่เชินกวาดสายตามองไปรอบๆ และเมื่อเขาเห็นสีหน้าที่แสนเขินอายของเจียงหวั่นหวั่น เขาก็คิดคำนวณบางอย่างขึ้นภายในใจ และบังเอิญกับที่เขาอยากจะหาโอกาสปลีกตัวเพื่อพูดคุยบางอย่างกับกู้หลี่เหลียงด้วย เขาจึงตกปากรับคำหญิงสาวไป “ได้ ผมจะให้โจ๋วฝันไปกับพวกคุณด้วย ไว้พวกคุยทานอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยไปเที่ยวเล่นด้วยกัน”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็มองไปที่โจ๋วฝันที่คอยเดินติดตามพวกเขาอยู่ที่ด้านหลังอย่างเงียบๆ พร้อมกับโบกมือเรียกโจ๋วฝัน “นายมีหน้าที่ดูแลพวกเธอให้ปลอดภัยนะ”

โจ๋วฝันรีบพยักหน้าตอบรับในทันที

หลังจากที่เผยลี่เชินและกู้หลี่เหลียงเดินจากไปแล้วนั้น เจียงหวั่นหวั่นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาได้เสียที เธอทักทายโจ๋วฝันด้วยท่าทีที่แสนร่าเริง “ไงจ๊ะ น้องโจ๋วฝัน เจอกันอีกแล้วนะ!”

โจ๋วฝันยิ้มให้กับหญิงสาวทั้งสองคน พร้อมกับพูดเบาๆ ว่า “พี่สาวทั้งสองคนจะไปไหนกันเหรอครับ เดี๋ยวผมพาพวกพี่ไปเอง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามเขากลับไปด้วยรอยยิ้มว่า “เธอคุ้นเคยกับที่นี่ไหม”

โจ๋วฝันพยักหน้าและพูดออกไปตามความจริงว่า “ผมเคยมากับคุณชายกู้ครั้งหนึ่งครับ”

เมื่อได้ยินคำว่า “คุณชายกู้” สามคำนี้ เจียงหวั่นหวั่นเหลือบมองไปที่บรรดากลุ่มคนที่เดินจากไปไกลได้สักพัก จากนั้นเธอก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า “ใช่คนที่แต่งตัวดูดีที่กำลังเดินอยู่หน้าสุดคนนั้นหรือเปล่า”

โจ๋วฝันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พยักหน้า “ใช่ครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหวั่นหวั่นก็เบ้ปากขึ้นมาในทันที “เป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ ด้วย เขาเป็นพวกลูกคุณหนู เสว่เอ๋อร์ บอกฉันหน่อยสิว่าผู้ชายดีๆ อย่างเผยลี่เชิน ทำไมถึงได้ไปคบค้าสมาคมกับคนแบบนั้นกันได้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มและเข้าใจชัดเจนดีว่าเจียงหวั่นหวั่นกำลังเริ่มเข้าใจกู้หลี่เหลียงผิดเข้าอย่างเต็มเปาแล้ว เมื่อพูดถึงกู้หลี่เหลียงแล้ว เขาเป็นคนที่มีนิสัยสะเพร่าและดูเหลวไหลจริง ดูเผินๆ นั้นเหมือนกับพวกลูกคุณหนูที่แสนร่ำรวยแต่กลับโง่เขลาและช่างไร้ความสามารถ และเมื่อรวมกับเมื่อครู่นี้ที่เขาพูดจาแซวเล่นอย่างไม่อ้อมค้อมแบบนั้นด้วยแล้ว จึงไม่น่าแปลกใจที่เจียงหวั่นหวั่นจะรู้สึกอคติกับเขาขึ้นมาเสียแล้ว

“ผู้ชายอย่างกู้หลี่เหลียง บางครั้งเขาก็เป็นคนสบายๆ ไม่สนใจอะไรหยุมหยิมเท่าไร แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการทำธุรกิจขึ้นมาแล้วล่ะก็ เขาเป็นคนที่เก่งมากทีเดียว บาร์โยวหลันที่ตั้งอยู่ที่ใจกลางเมืองนั่นก็ได้เขาเข้ามาช่วยบริหารดูแลจัดการร้านให้อยู่”

เมื่อได้ยินไป๋เสว่เอ๋อร์พูดแบบนั้นแล้ว เจียงหวั่นหวั่นก็ไม่ได้คิดอะไรอีกต่อไป เธอได้แต่ลูบท้องของเธออย่างเหม่อลอย พร้อมกับเอ่ยปากถามออกไปว่า “ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว เราไปหาอะไรกินกันเถอะนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม และมองไปที่โจ๋วฝันที่ยืนอยู่ข้างๆ “ได้สิ โจ๋วฝัน เธอช่วยพาเราไปหาอะไรทานหน่อยสิ”

ทั้งสามคนพลางพูดคุยพลางหัวเราะระหว่างเดินไปที่ร้านอาหารด้วยกัน ที่นี่คือสถานที่จำหน่ายทั้งอาหารและเครื่องดื่มของคฤหาสน์ส่วนตัวแห่งนี้ ที่นี่มีขนาดใหญ่มาก และมีอาหารให้เลือกมากมายละลานตาไปหมด พวกเขาเดินเข้ายังบริเวณบริการตนเอง เจียงหวั่นหวั่นรีบหยิบจานขึ้นมาตักอาหารด้วยความตื่นเต้นในทันที

“พี่เสว่เอ๋อร์ พี่ไม่กินเหรอครับ” โจ๋วฝันมองดูไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกมา

“เมื่อเช้าพี่ทานข้าวเช้ามาแล้วล่ะ เธอช่วยยกกาแฟมาให้พี่สักแก้วก็พอแล้วล่ะ”

เมื่อโจ๋วฝันได้ยินดังนั้น เขาก็รีบทำตามโดยทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงหวั่นหวั่นก็เดินถือจานสองใบใหญ่ที่มีอาหารเรียงรายอยู่เต็มมาวางลงบนที่โต๊ะ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นว่า “เสว่เอ๋อร์ ฉันขอบอกเธอไว้ตรงนี้เลยนะว่าฉันสามารถอยู่ที่นี่ได้ทั้งวันเลยล่ะ!”