ตอนที่ 319 เลิกไปเป็นกว้างขวางคอคนอื่นเสียที

ตอนที่ 319 เลิกไปเป็นกว้างขวางคอคนอื่นเสียที

โจ๋วฝันนั้นเล่นกังฟูเป็น เมื่อเขาเห็นมือของหญิงสาวกำลังเคลื่อนลงมา เขาก็ใช้แขนของเขากันมือของเธอเอาไว้โดยไม่ลังเล

มือของจินจิงจิงกระแทกลงไปบนแขนอันเรียวเล็กที่แข็งแรงของชายหนุ่มอย่างรุนแรง ใบหน้าของเธอนั้นเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเธอก็ด่าทอต่อไปและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทันใดนั้น ก็มีผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้ามา และคว้าตัวจินจิงจิงไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับพูดโน้มน้าวเธอเบาๆ ว่า “พอแล้วจินจิงจิง เลิกก่อเรื่องได้แล้ว! มีหลายคนกำลังมองเธออยู่นะ!”

“ปล่อยนะ ไป๋หนิง! ไหนบอกสิว่าฉันโชคร้ายแค่ไหน ไปที่ไหนก็เจอแต่นังโสเภณีคนนี้เสมอ!”

ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังยืนอยู่ด้านหลังของโจ๋วฝันและมองดูสถานการณ์นี้อยู่นั้น สีหน้าของเธอก็ยิ่งเย็นชามากขึ้น เธอกำหมัดแน่น ความโกรธปะทุขึ้นมาภายในหัวใจของเธอ จนแทบจะไม่สามารถอดกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป

เธอไม่เคยยั่วโมโหจินจิงจิงเลยสักครั้ง แต่ทว่าจินจิงจิงกลับไม่ยอมที่จะวางมือจากเธอเลย โชคดีแค่ไหนที่เธอเคยตกปากรับคำคุณพ่อเผยและยอมโน้มน้าวเผยอี้ให้จินจิงจิง สุดท้ายแล้ว กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิดเดียว!

“คุณจินคะ ฉันจะแนะนำอะไรให้คุณอย่างหนึ่ง แทนที่คุณจะมาระเบิดความโกรธอย่างไร้สติที่นี่ คุณน่าจะกลับไปคิดให้ดีว่าจะทำอย่างไรถึงจะสามารถมัดใจผู้ชายของตัวเองเอาไว้ได้ดีกว่าค่ะ! แต่การที่คุณมีพฤติกรรมแบบนี้ ฉันเองก็เข้าใจได้ค่ะ เพราะถ้าเกิดว่าฉันมีสามีที่อยากจะขอหย่ากับฉันทั้งเช้าและเย็นแบบนั้น ฉันเองก็คงจะนั่งไม่ติดเก้าอี้แน่นอน คงจะต้องเป็นบ้าตายก่อนแน่ค่ะ!”

หลังจากพูดจบเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หันหลังกลับไปอย่างไม่ลังเล จากนั้นเธอก็ดึงตัวโจ๋วฝัน และมองไปที่เจียงหวั่นหวั่น พร้อมกับพูดว่า “โจ๋วฝัน หวั่นหวั่น พวกเราไปกันเถอะ อย่ามัวมายืนขวางหูขวางตาของใครบางคน!”

ขณะที่เธอกำลังมองแผ่นหลังของทั้งสามคนเดินจากไป จินจิงจิงรู้สึกเหมือนว่าโดนใครบางคนตบเข้าให้ที่หน้าอย่างจัง “ไป๋หนิง! ปล่อยฉัน! ฉันจะต้องไปสั่งสอนยัยคนนิสัยต่ำตมนั่นให้มันรู้สำนึกเสียบ้าง!”

หลังจากที่เดินออกไปจากร้านอาหาร เสียงของจินจิงจิงที่พวกเขาได้ยินนั้นก็ค่อยๆ เบาลงและหายไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบๆ ขณะที่เธอกำลังจะก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากข้างลำตัว

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูเจียงหวั่นหวั่นอย่างประหลาดใจ เธอเอ่ยปากถามเพื่อนสนิทของเธอไปว่า “หัวเราะอะไรน่ะ”

“เสว่เอ๋อร์! เมื่อกี้เธอหล่อมากเลยล่ะ เธอคงจะไม่เห็น แต่ว่าตอนที่เธอหันหลังเดินออกมาเมื่อครู่นี้ หน้าของจินจิงจิงเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเหมือนเลือดหมูเลยนะ!”

ขณะที่เธอกำลังมองเจียงหวั่นหวั่นขำท้องแข็งอยู่นั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะของเธอออกมาด้วย

โจ๋วฝันที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขำไม่หยุด “ใช่ พี่เสว่เอ๋อร์ เมื่อกี้พี่จัดการจินจิงจิงซะอยู่หมัดเลย!”

ขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่บนถนนสายเล็กๆ ที่พาพวกเขาไปยังทิศทางตรงกันข้ามของร้านอาหาร ทั้งสามคนพลางเดินพลางหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เมื่อย้อนกลับไปคิดถึงปฏิกิริยาของจินจิงจิงเมื่อครู่นี้แล้ว ก็ไม่สามารถที่จะหยุดเสียงหัวเราะเอาไว้ได้เลย

เมื่อโจ๋วฝันเห็นว่ามีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางพวกเขาอยู่ไกลๆ เขาก็รีบหุบยิ้มในทันที พร้อมกับกระซิบเตือนไป๋เสว่เอ๋อร์เช่นกัน “พี่เสว่เอ๋อร์......”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงจดจ่อฟังเจียงหวั่นหวั่นเล่าถึงฉากการตอบโต้ของเธอเมื่อครู่นี้อยู่ ทำให้เธอไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่นเลย และเธอเองก็ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้ด้วย

“เสว่เอ๋อร์ เธอไม่รู้ตัวเหรอว่า เมื่อกี้จินจิงจิงเกลียดเธอมากจนแทบจะกินเธอเข้าไปทั้งตัวแล้วนะ!”

“จริงเหรอ ฉันแค่รู้ว่าตัวเองโกรธจัดจนหัวแทบจะระเบิด เลยไม่ได้สนใจมองสักนิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นมีท่าทียังไงบ้าง!”

“......”

“มีอะไรเหรอ หัวเราะกันใหญ่เชียว”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ชะงักไปในทันที เมื่อเธอหันศีรษะมามอง เธอก็เห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ไม่ไกล ทันใดนั้น เธอก็ยืนช็อกไปในทันที

เขา...มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันน่ะ ทำไมเธอถึงได้ไม่สังเกตเห็นเขาเลย

ดวงตาของเผยลี่เชินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเดินเข้าไปยืนอยู่ที่หน้าของหญิงสาว เขาเลิกคิ้วขึ้น จากนั้นก็รอให้หญิงสาวตอบเขากลับมา “หืม”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็รีบมองไปที่โจ๋วฝันและเจียงหวั่นหวั่นที่ยืนอยู่ข้างๆ ในทันที “พวกเราก็แค่กำลังคุยเรื่องตลกกันอยู่น่ะค่ะ”

หลังจากจับความผิดปกติเล็กน้อยบนใบหน้าของหญิงสาวได้ การที่เธอตอบเขากลับมาแบบนี้นั้น ทำให้เผยลี่เชินไม่เชื่อคำตอบของเธอขึ้นมาในทันที

เขาเลิกคิ้วขึ้น “พวกเราไปเดินดูห้องเก็บไวน์เสร็จแล้ว ก็เลยเดินมาหาพวกคุณที่นี่”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้อยากรู้อะไรมากนัก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกโล่งใจอย่างเงียบๆ ถ้าเกิดเผยลี่เชินรู้เข้าว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งทำสงครามน้ำลายฉอดตอบโต้กับจินจิงจิงมาล่ะก็ เกรงว่าเขาคงจะไม่มีความสุขเท่าไรนัก เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ อย่าบอกให้เขารู้เลยจะดีเสียกว่า

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า จากนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้นมองโดยบังเอิญ และก็เห็น Sara ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “Sara คุณก็มาด้วยเหรอคะ”