ตอนที่ 320 เจียงหวั่นหวั่นจมน้ำ

ตอนที่ 320 เจียงหวั่นหวั่นจมน้ำ

“ต้องลงโทษด้วยเหรอคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ฉีกยิ้มออกมา จากนั้นเธอก็อาศัยจังหวะนี้เขย่งตัวขึ้น และยื่นมือออกมาคล้องคอของชายหนุ่มเอาไว้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มเบาๆ ว่า “ครั้งนี้หยวนให้หน่อยได้ไหมคะ”

นัยน์ตาสีดำขลับอันแสนกลมเกลี้ยงของหญิงสาวจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม ภายในดวงตาของเธอนั้นมีหล่อหล่อเลี้ยงอยู่เป็นประกาย ราวกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่หมายจะอ้อนวอนผู้เป็นเจ้าของ เมื่อเผยลี่เชินเห็นอย่างนี้เข้า ภายในใจของเขาก็รู้สึกบีบแน่นขึ้นมาทันที แม้แต่คำพูดเพียงเล็กน้อยนั้น เขาก็ไม่สามารถที่จะพูดออกมาได้เลย

เขาโอบไปที่เอวของหญิงสาว และดึงตัวของเธอเข้ามาหาตัวเอง เผยลี่เชินโน้มศีรษะลง ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เสว่เอ๋อร์ ผมคิดว่าพวกเราสองคนใกล้ได้เวลาแล้วนะ”

ใกล้ที่จะได้เวลาเปลี่ยนความสัมพันธ์ในแบบคู่รักชายหญิงไปสู่ความสัมพันธ์แบบใหม่ที่มากขึ้นไปอีกขั้นแทนยังไงล่ะ

“หืม ใกล้ได้เวลาอะไรเหรอคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสน

เผยลี่เชินยิ้มเล็กน้อย และคลายมือออกจากเอวของหญิงสาว จากนั้นเขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้าในทันที “ลองเดาดูสิ”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั้นมีท่าทีที่ต่างไปจากปกติ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกงงไปเล็กน้อย เธอรีบเดินตามชายหนุ่มไป และเข้าไปจับแขนของเขาในทันที “บอกมาเร็วสิคะ ใกล้ได้เวลาอะไรเหรอ”

ยิ่งเผยลี่เชินนิ่งเงียบและไม่ยอมพูดอะไรมากเท่าไร ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเธอจะเอ่ยปากถามชายหนุ่มนานสักเท่าไร เขาก็ไม่มีทีท่าที่จะปริปากพูดออกมาเลยสักนิดเดียว

“ถ้าเกิดคุณไม่ยอมบอกฉันล่ะก็ ฉันก็จะไม่ถามแล้วล่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์แกล้งทำเป็นโกรธชายหนุ่ม พร้อมกับปล่อยมือที่เคยจับเขาเอาไว้ จากนั้นก็เดินตรงไปข้างหน้าในทันที

เผยลี่เชินยิ้ม และรีบเดินตามหญิงสาวไปในทันที พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบาว่า “ก็ใกล้ที่จะได้เวลาเป็นภรรยาของผมแล้วไงล่ะ”

เมื่อได้ยินคำที่เผยลี่เชินใช้เรียกตัวเองนั้น แก้มทั้งสองข้างของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ร้อนฉ่าขึ้นมาในทันที เธอเขินจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสร้งทำเป็นสงบนิ่งไม่แสดงอะไรออกมา แต่ทว่าใบหน้าของเธอนั้นกลับเป็นสีแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่าดวงตาที่เขินอายของหญิงสาวกำลังหลบสายตาของเขา เผยลี่เชินก็โน้มตัวลงมาเล็กน้อย และจูบเข้าที่แก้มของหญิงสาวอย่างเต็มแรง จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าทันที เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิดเดียว

“คุณ...แอบจูบฉันนี่นา!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งโกรธทั้งหัวเราะ เมื่อเธอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังสาวเท้าก้าวเดินเร็วยิ่งขึ้น เธอจึงรีบเดินตามเขาไปในทันที

เมื่อเผยลี่เชินหันหลังกลับมา เขาก็อุ้มหญิงสาวลอยขึ้นมาจากพื้นในทันที พร้อมกับหมุนตัวเป็นวงกลมสองรอบด้วยกัน จากนั้นเขาก็ยิ้มและถามกลับไปว่า “อ้าว ยอมแพ้แล้วเหรอ ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าคุณอยากจะเอาคืนผม!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ไม่มีทาง! วางฉันลงได้แล้วน่า!”

เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักเปล่งประกายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภายในใจของเธอนั้นอบอวลไปด้วยความสุขที่หอมหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้าเหลือเกิน

ถ้าเกิดเธอสามารถหยุดเวลาตรงนี้ลงไว้ได้ คงจะดีมากเลยทีเดียว

ทว่าที่อีกด้านหนึ่งนั้น สถานการณ์ทั้งหมดกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

กู้หลี่เหลียงยังคงดึกปีกหมวกของเจียงหวั่นหวั่นเอาไว้ พร้อมกับหาวออกมา “ง่วงแล้ว ถ้าเกิดไม่ต้องมาดูแลคุณล่ะก็ ผมคงได้ไปหาที่นอนนอนหลับสบายใจเฉิบแล้วล่ะ”

เจียงหวั่นหวั่นเหลือบตามองบน “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปล่อยฉัน แล้วก็ไปนอนซะสิ!”

“ไม่ได้หรอก” กู้หลี่เหลียงส่ายหัวปฏิเสธ “ลี่เชินบอกให้ผมคอยดูแลคุณเป็นอย่างดี ผมเองก็ไม่ได้เต็มใจเท่าไรหรอกนะ”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่กู้หลี่เหลียงพูดออกมาแล้วนั้น เจียงหวั่นหวั่นก็พูดอะไรไม่ออก ในตอนแรกเธอนึกว่าเธอจะได้มาเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานที่นี่ แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอจะต้องมาถูกกู้หลี่เหลียงลากไปลากมาเหมือนเป็นสุนัขแบบนี้ น่าโมโหจริงๆ !

เมื่อทั้งสองคนเดินไปถึงยังทะเลสาบ ทันใดนั้น กู้หลี่เหลียงก็กลับรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา และเริ่มเร่งฝีเท้าของตัวเองขึ้นมาในทันที “ไปเร็ว พวกเราไปพายเรือกัน!”

“ฉันไม่ไป! คุณ...ปล่อยฉันนะ! กู้หลี่เหลียง!”

เจียงหวั่นหวั่นยังคงขัดขืนและดิ้นต่อไปไม่หยุด แต่การประท้วงของเธอในครั้งนี้นั้นกลับไม่เป็นผลแต่อย่างใด สุดท้ายแล้ว เธอก็ถูกชายหนุ่มลากไปที่ข้างทะเลสาบอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีท่าทีที่ไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไรนัก กู้หลี่เหลียงก็เลิกคิ้วขึ้น “ไปพายเรือเป็นเพื่อนผมหน่อย วันนี้ผมอารมณ์ดีมาก พอขึ้นฝั่งแล้วผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก ดีไหม”

เจียงหวั่นหวั่นยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “คุณพูดจริงเหรอ”

“จริงสิ! ผมเป็นคนที่รักษาคำพูดเสมอนะ!” ขณะที่เขาพูดอยู่นั้น เขาก็ชี้ไปที่เรือลำหนึ่ง “คุณขึ้นไปนั่งก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมไปปลดเชือกก่อน”

ถึงแม้ว่าหัวใจของเธอจะรู้สึกไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก แต่เพื่ออิสรภาพแล้ว เจียงหวั่นหวั่นก็กัดฟัน และตัดสินใจขึ้นไปนั่งบนเรือ

จากนั้น กู้หลี่เหลียงก็เดินตามขึ้นไปนั่งบนเรือ และปลดเชือกที่คล้องเรือเอาไว้ เขาหยิบไม้พายยื่นให้หญิงสาว และเริ่มพายเรือออกไปจากฝั่งในทันที