ตอนที่ 321 ขอแต่งงาน

ตอนที่ 321 ขอแต่งงาน

พวกเขารีบมุ่งตรงไปยังสวนดอกไม้เยว่กวังในทันที แต่ทว่าไป๋เสว่เอ๋อร์นั้นกลับรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย เพราะว่าบรรยากาศของสวนดอกไม้ทั้งหมดนั้นช่างดูสวยงามมากทีเดียว ไม่มีใครสักคนยืนอยู่ในสวนเลย และสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจมากขึ้นไปอีกก็คือ เมื่อครู่นี้ตอนที่โจ๋วฝันโทรมาหานั้น เขาบอกกับเธอว่าเจียงหวั่นหวั่นจมน้ำ แต่ทว่าสวนดอกไม้แห่งนี้กลับไม่ได้ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับทะเลสาบเลยสักนิดเดียว

ยิ่งเธอคิดมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นเท่านั้น เธอรู้สึกลังเลเล็กน้อย เธอจึงหันหลังกลับไปมองเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ที่ด้านหลังของเธอ พร้อมกับเอ่ยปากถามชายหนุ่มว่า “ทำไมถึงไม่มีใครเลยล่ะคะ”

“ลองเดินเข้าไปข้างในสิ” ขณะที่เผยลี่เชินพูดอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมา “คุณลองเข้าไปข้างในหาพวกเขาดู เดี๋ยวผมขอรับสายนี้ก่อนนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า ความกังวลภายในใจของเธอนั้นมีมากกว่าความสงสัยที่เกิดขึ้นในหัวใจ เธอจึงก้าวเท้าและเดินไปบนถนนสายเล็กๆ เพื่อเข้าไปยังด้านใน

สวนดอกไม้เยว่กวังไม่ใหญ่มากนัก จากจุดที่เธอยืนอยู่นั้นสามารถมองเห็นทั้งหมดของสวนนี้ได้ ถนนสายเล็กนั้นมีความคดเคี้ยวมากทีเดียว ทั้งสองข้างทางมีต้นไม้นานาชนิดถูกปลูกเอาไว้ ดูเหมือนว่าเป็นเพราะอากาศที่ค่อนข้างเย็นในช่วงนี้ ทำให้ไม่มีดอกไม้บานเท่าไรมากนัก

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินวนไปรอบๆ ถนนสายเล็กนี้อีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเงาของใครสักคนเลยแม้แต่สักนิดเดียว เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดโทรออกหาโจ๋วฝัน แต่ไม่ว่าเธอจะโทรหาเขาสักกี่รอบ ทุกรอบนั้นก็เข้าสู่บริการฝากข้อความทุกครั้งไป

เกิดอะไรขึ้นน่ะ หรือว่าเธอจะฟังที่อยู่ที่โจ๋วฝันบอกผิดกัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสนอย่างมาก เธอจึงทำได้เพียงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีทางเลือก พลางเดินไปข้างหน้าพลางกดโทรศัพท์หาโจ๋วฝัน

เมื่อเลี้ยวไปตามถนนสายเล็กนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สัมผัสได้ถึงแสงสว่างที่สาดเข้ามาโดนตาของเธอ ที่ด้านข้างของสายตาเธอนั้นเต็มไปด้วยสีสันแสนสดใส เธอถอนสายตาออกจากโทรศัพท์มือถือ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมานั้น เธอก็เห็นว่าทั้งสองข้างทางของถนนสายเล็กๆ เส้นนี้มีแต่ดอกไม้เต็มไปหมด ทั้งหมดนั้นคือดอกมาร์กาเร็ต มีทั้งสีแดงสด สีขาวนวล และสีชมพูม่วง ทันทีที่เธอกวาดสายตามองไปทั่วนั้น ราวกับว่าเธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตะลึง เธอแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เธอกำลังมองเห็นอยู่ตรงหน้าในขณะนี้ เธอไม่เคยเห็นทะเลดอกไม้แบบนี้มาก่อน แสงของดวงดาราสะท้อนเข้ามาภายในดวงตาของเธอ ใบหน้าของเธอนั้นก็ยิ้มแย้มออกมาอย่างมีชีวิตชีวา

ดอกไม้ที่เธอโปรดปรานมากที่สุด ก็คือดอกมาร์กาเร็ต นึกไม่ถึงว่า...จะได้มาเห็นทะเลดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกมาร์กาเร็ตแบบนี้ที่นี่

ขณะที่เธอกำลังตกตะลึงกับภาพความสวยงามที่อยู่เบื้องหน้า ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบก้าวไปข้างหน้าทันที ทันใดนั้น เธอก็เห็นการ์ดใบหนึ่งวางอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้ที่ตั้งอยู่ทางด้านขวามือ เธอโน้มตัวลงไป และก็มองเห็นชื่อของตัวเองเขียนอยู่บนนั้น “ไป๋เสว่เอ๋อร์ สิ่งนี้คือส่วนหนึ่งของความงดงามของคุณ”

ภายในหัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์นั้นบีบรัดแน่นขึ้น หัวใจของเธอเต้นนั้นเร็วขึ้นแทบจะในทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ และก็ยังคงไม่เข้าใจถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี้

หรือว่าสิ่งที่เธอเห็นอยู่นี้ มีใครบางคนแอบเตรียมเอาไว้เป็นพิเศษให้เธอหรือเปล่านะ

หรือว่าจะเป็นเผยลี่เชิน

เธอหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมา จากนั้นก็หันกลับไปมองที่ถนนสายเล็กที่อยู่ด้านหลัง และพบกับความว่างเปล่า เผยลี่เชินที่เคยยืนอยู่ด้านหลังของเธอไม่ไกลนั้น ตอนนี้กลับมองไม่เห็นเขาเสียแล้ว

เธอหมุนตัวหันกลับมา จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ยิ่งเธอเดินไปข้างหน้ามากเท่าไร พื้นที่ของทะเลดอกไม้ก็ยิ่งใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ จนในท้ายที่สุดแล้ว ทุกสถานที่ที่สายตาของเธอมองเห็นนั้น กลับถูกตกแต่งไปด้วยดอกมาร์กาเร็ตเต็มไปหมด จนกลายเป็นทะเลดอกไม้ขนาดใหญ่แห่งนี้

การที่เธอมีโอกาสได้เห็นภาพที่แสนงดงามของดอกไม้เช่นนี้ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว สำหรับเธอแล้วนั้น มันช่างน่าประหลาดใจมากเหลือเกิน

เมื่อเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวนั้นอีกครั้ง เมื่อเธอเดินผ่านพุ่มไม้ไปแล้ว ทันใดนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มองเห็นเงาของใครบางคน เขาคนนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำ และสวมเสื้อกันหนาวคอเต่าสีเบจ ใบหน้าที่แสนนิ่งและเย็นชา แต่ภายในดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับเต็มไปด้วยความยิ้มแย้ม ถ้าหากว่าไม่ใช่เผยลี่เชินแล้วจะเป็นใครไปได้กัน

แต่ว่าเมื่อกี้...เขายังยืนอยู่ข้างหลังเธออยู่เลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่ได้ล่ะ

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกสับสนอย่างมาก แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่อาจอดกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นที่ปรากฏขึ้นมาภายในหัวใจได้ เธอก้าวเดินไปข้างหน้ามุ่งตรงไปหาชายหนุ่มอย่างช้าๆ

เผยลี่เชินอ้าแขนทั้งสองข้างของเขาออกมา พร้อมกับยิ้มด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “เสว่เอ๋อร์ คุณชอบไหมครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตะลึงและประหลาดใจอย่างมาก “ทั้งหมดนี้...เป็นฝีมือของคุณเหรอคะ”

เผยลี่เชินยิ้มเบาๆ พร้อมกับพูดออกมาว่า “ผมซื้อดอกมาร์กาเร็ตจากร้านดอกไม้ทั้งหมดในเขตไห่เฉิง เพื่อให้คุณได้ลองมาเห็นทะเลดอกไม้ยามฤดูหนาวสักครั้งหนึ่งในชีวิต”

จมูกของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกแน่นขัดขึ้นมา เธอรู้สึกอยากร้องไห้ เดิมทีเผยลี่เชินไม่ใช่คนที่โรแมนติกโดยธรรมชาติอยู่แล้ว นอกจากนั้น เธอเคยเอ่ยปากพูดว่าอยากเห็นทะเลดอกมาร์กาเร็ตก่อนหน้านี้ แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะมอบทะเลดอกมาร์กาเร็ตนั้นให้เธอได้จริงๆ

“ถ้าเกิดว่าคุณยินยอมล่ะก็ ผมจะพาคุณไปดูทะเลดอกไม้พวกนั้นตอนฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนในทุกๆ ปี เลยล่ะ ดอกไม้ในช่วงฤดูนั้น จะต้องสวยงามกว่าตอนนี้อย่างมากแน่นอน” หลังจากเขาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ยังคงพูดต่อไปว่า “อันที่จริงแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าคุณอยากจะทำอะไรหรือไปที่ไหน ผมจะไปกับคุณเสมอ”

“ตลอดเวลาที่พวกเราเดินเคียงข้างกันมา ผมคงไม่ต้องพูดอะไรมาก เพราะคุณเองก็รู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่ผ่านมาด้วยกันนั้นมันมีมากน้อยแค่ไหน แต่ว่าหลังจากวันนี้เป็นต้นไป ผมไม่อยากให้คุณต้องไปยืนอยู่ข้างหน้าคอยเผชิญกันทุกอย่าง ผมอยากให้คุณคอยหลบซ่อนอยู่ภายในอ้อมกอดของผม และผมจะปกป้องคุณเอง”