ตอนที่ 334 ต้องการยึดอำนาจหรือ

ตอนที่ 334 ต้องการยึดอำนาจหรือ

เช้าวันรุ่งขึ้น เผยลี่เชินต้องกินอาหารเช้ากับหุ้นส่วนเพื่อพูดคุยธุรกิจกัน เพิ่งมาถึงบริษัทไม่นานก็จากไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยุ่งอยู่กับงานที่ทำอยู่ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกง่วงได้ตลอดเวลา

หลังจากดื่มกาแฟดำไปหนึ่งแก้ว ถึงค่อยรู้สึกมีสตินิดหน่อย

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นเสี่ยวจางก็เดินเข้ามา “เลขาไป๋ เมื่อกี้คุณถานปินผู้ถือหุ้นบริษัทโทรศัพท์มา บอกว่าอยากพบพี่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกประหลาดใจ “หาฉัน? ไม่ใช่มั้ง วันนี้ไม่มีประชุมผู้ถือหุ้น คงจะหาประธานเผยแต่ประธานเผยไม่อยู่”

เธอเป็นแค่เลขาตัวเล็กๆ ของเผยลี่เชินเท่านั้น ถานปินเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่คงไม่ได้หาเธอในช่วงนอกเวลาประชุม

เสี่ยวจางลังเลแต่ก็แนะนำว่า “ถ้าไงพี่โทรศัพท์กลับไปหาเขาสักหน่อย? เขาอาจมีเรื่องอะไรก็ได้?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเมื่อได้ยิน จากนั้นก็รับปากเสี่ยวจาง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ใช้โทรศัพท์ออฟฟิศโทรหา โทรศัพท์ดังอยู่นานจนในที่สุดก็มีคนรับ “ฮัลโหล?”

เสียงของผู้ชายพูดอย่างหมดความอดทนชัดเจน

“คุณถาน ฉันเลขาไป๋ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรถึงโทรศัพท์หาฉัน...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังไม่ทันพูดจบ ถานปินก็พูดแทรก “เดี๋ยวนี้เป็นเถ้าแก่เนี้ยแล้วหรือ? ทำไมฉันขอให้เธอมาพบไม่ได้รึไง?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชัน ทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบายใจ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก พูดด้วยน้ำเสียงปกติ “คุณถาน ฉันเพิ่งได้รับข่าวว่าคุณต้องการพบฉัน ไม่ทราบว่าจะให้ไปพบที่ไหนคะ?”

“ห้องประชุม รีบมาทันทีเลยนะ”

พูดจบก็วางสายโทรศัพท์ทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์หูชา ขมวดคิ้ว หายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตนเองสงบนิ่งมากขึ้น

ไม่ว่าถานปินจะอยากพบเธอด้วยเรื่องอะไรก็ตาม ยังไงซะเธอจะต้องไม่แสดงความกลัวออกมาให้เห็น

เมื่อคิดได้แบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก จัดเอสารอีกเล็กน้อย แล้วรีบเดินไปที่ห้องประชุม

เปิดประตูห้องประชุม เห็นผู้ชายยืนอยู่ในห้องไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตกใจ

เธอแน่ใจว่าวันนี้ไม่มีประชุม แต่ในห้องประชุมนอกจากถานปิยังมีคนอื่นอีกสองสามคน แม้แต่ผู้จัดการ รองผู้จัดการก็อยู่ครบ

แต่พวกเขาแต่ละคนมองเธอด้วยสายตาไม่แน่ใจราวกับว่าเธอทำผิดร้ายแรง

จิตใจที่มั่นคงแต่แรกตอนนี้รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจลึก แล้วเดินเข้าไปหาถานปินอย่างช้าๆ ถามเบาๆ “คุณถาน ไม่ทราบว่าคุณเรียกฉันมา....”

สีหน้าถานปินดูเคร่งขรึม ถามกลับ “เธอไปทำผิดอะไรมา ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง เงยหน้ามองถานปิน เงียบไปสักครู่ พูดเบา “ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉันทำผิดอะไร”

“ผะ!”

สีหน้าของถานปินดูเย็นยะเยือก เขาโยนเอกสารที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะ “เธอดูเอาเองก็แล้วกัน!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบขึ้นมาดู คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคำสั่งซื้อของบริษัทหงซิง ซึ่งมีปริมาณมาก อาจพูดได้ว่าเป็นคำสั่งซื้อล็อตใหญ่

คำสั่งซื้อของบริษัทหงซิงในช่วงปลายปีที่มีปริมาณมากก็ถือเป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสน กำลังจะถามทันใดนั้นสายตาเคร่งเครียดจ้องมองอยู่ที่ยอดเงินสุดท้าย