ตอนที่ 333 มีอนาคตร่วมกันไหม

ตอนที่ 333 มีอนาคตร่วมกันไหม

เหอหย่าหานหน้าบึ้งตึงทันทีที่เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ ผ่านไปไม่กี่นาที เธอจึงฝืนยิ้มพูดเรียบๆ “คุณไป๋ก็มาด้วย”

แม้ว่าเสียงเธอจะไม่ดัง แต่ก็ทำให้พวกเขาได้ยินชัดเจน จากคำพูดที่พุดออกมาก็พอวิเคราะห์ได้ว่า เธอรู้สึกไม่มีความสุขเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มอย่างสดใสเมื่อได้ยิน เธอก้มลงมองผ้าพันคอในมือ ยิ้มน้อยๆ “คุณเหอยัดผ้าพันคอไว้แน่นมาก ถ้าฉันไม่มา เกรงว่าลี่เชินก็คงหาไม่เจอ พวกเราจึงเอาผ้าพันคอมาคืนคุณ คุณเหอไม่ดีใจเลยหรือคะ?”

คำพูดง่ายๆ แต่ทำให้เหอหย่าหานถึงกับหน้าดำหน้าแดง เธอขมวดคิ้วเข้มจนในที่สุดก็ผ่อนคลายพร้อมกับคำพูด “ทำไมฉันจะไม่ดีใจ”

“ดีใจก็ดีแล้ว” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม “ไม่อย่างนั้นฉันก็คงคิดว่าคุณเหอยังคงหมกหมุ่นอยู่กับเรื่องครั้งที่แล้ว”

“เรื่องครั้งที่แล้ว” ซึ่งก็คือเรื่องที่เหอหย่าหานพูดโกหกเพื่อบีบบังคับเผยลี่เชินให้รับผิดชอบในตัวเธอ

เรื่องนี้ทุกคนต่างเข้าใจดี แต่เพื่อรักษาหน้าของเหอหย่าหานจึงไม่พูดอะไร วันนี้ไป๋เสว่เอ๋อร์มาพูดแบบนี้ก็เท่ากับตบหน้าเธอชัดๆ

ทันใดนั้นสีหน้าของเหอหย่าหานดูหมองลง ยิ้มไม่ออก พูดเสียงเย็น “ในเมื่อมาถึงแล้ว พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

พูดจบเธอก็ก้าวเท้าเดินไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เมื่อเห็นเหอหย่าหานอึ้งพูดอะไรไม่ออก ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงยิ้มมุมปาก

หลังจากที่เกิดเรื่องกับตระกูลไป๋ ทุกคนต่างก็มองเธอว่าเป็นกระต่ายน้อยที่ไม่รู้ความอะไรเลย แต่กาลเวลาผ่านมาเนิ่นนาน อีกทั้งสูญเสียคนที่รักไป ก็ทำให้เธอโตเป็นผู้ใหญ่ เธอในตอนนี้แตกต่างจากไป๋เสว่เอ๋อร์คนเดิมที่ถูกรังแกแล้วได้แต่นิ่งเฉย

เผยลี่เชินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของฝ่ายหญิง จิตใจจึงรู้สึกสับสน เขาจึงเอื้อมมือโอบไหล่เธอไว้ แต่ก็นิ่งไม่พูดอะไรออกมา

ทั้งสามคนเดินตามบริกรไปจนถึงที่ห้องพิเศษบาร์หลันกุ้ยฟัง ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งตรงข้ามกับเหอหย่าหาน จึงยิ้มให้ “คุณเหออยากกินอะไร สั่งตามสบายเลยคะ วันนี้ลี่เชินเลี้ยง”

เหอหย่าหานยกมุมปาก มือก็พลิกเมนูไปมา สั่งอาหารสองสามอย่าง “สลัดทะเล กระเจี๊ยบแดงผัด”

หลังจากสั่งเสร็จก็ปิดเมนู พูดเบาๆ “ที่เหลือพวกคุณก็สั่งเองละกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเหอหย่าหานสั่งอาหารเป็นประเภทมังสสวิรัติ เธอจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเหอไม่ต้องเกรงใจ ทุกคนต่างก็เป็นคนกันเอง ลี่เชินกับคุณก็โตมาด้วยกัน คิดว่าคุณเป็นเหมือนน้องสาว ไม่ต้องทำตัวสุภาพมากนัก มาบาร์หลันกุ้ยฟังไม่สั่งพิราบย่าง กับคากิแก้วก็เหมือนขาดสีสัน สั่งอาหารทะเลอื่น....”

เธอพูดแบบสบายๆ แต่กลับทำให้เหอหย่าหานรู้สึกอ่อนไหว ทันใดนั้นผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามก็รู้สึกร้อนผ่าว ทำให้ใบหน้ากลายเป็นสีแดง

สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดคือการที่เผยลี่เชินเห็นเธอเป็นน้องสาว ทั้งๆ ที่เธอแอบรักเผยลี่เชินมาหลายปี แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ เลยสักนิด แล้วไป๋เสว่เอ๋อร์ยังมาพูดตอกย้ำอีก เธอเองก็สุดที่จะทน

เธอไม่ได้สนใจเผยลี่เชินที่นั่งอยู่ตรงข้าม อดไม่ได้ที่ยกมือแล้วตบลงบนโต๊ะ

ทันใดนั้นอุณหภูมิภายในห้องพิเศษก็ลดลงอย่างฉับพลัน บริกรที่ยืนจดอาหารอยู่ข้างๆ ยังตกใจ

การกระทำของเหอหย่าหานไม่ได้ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ประหลาดใจ อีกทั้งยังขมวดคิ้วถามเธอ “คุณเหอเป็นอะไรคะ ฉันพูดผิดหรือคะ?”

เหอหย่าหานถอนหายใจ คิดไม่ถึงว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จะเปลี่ยนเป็นฉลาดและพูดเก่ง อีกทั้งยังทำหน้าไร้เดียงสา เธอกำหมัดแน่นแต่กลับไม่พูดอะไรออกมา

เผยลี่เชินยื่นมือมารับเมนูจากไป๋เสว่เอ๋อร์ พูดเสียงธรรมดา “ฉันช่วยสั่งให้”