ตอนที่ 332 ไร้ยางอายจริงๆ

ตอนที่ 332 ไร้ยางอายจริงๆ

เมื่อเธอได้ยินประโยคสุดท้าย สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไปเกือบจะทันที เธอตัวแข็งไปครู่หนึ่งแล้วตอบกลับอย่างหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้!”

พูดจบเธอเดินไปข้างหน้าด้วยความโกรธที่ผุดขึ้นในจิตใจ

เฝิงเจิ้งปางเดินตามมาพร้อมคำถาม “เธอทำแบบนี้ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยรึ! เธอเคยคิดถึงความรู้สึกของแม่เธอรึเปล่า แม่เธอเป็นผู้หญิงนะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันมาด้วยความโมโห มองหน้าเฝิงเจิ้งปางด้วยความโกรธ กำมือแน่น “เรื่องคุณกับแม่ ฉันหลับตามองมันข้างหนึ่งก็ถือเป็นความอดทนอย่างมากของฉันแล้ว แต่นี่คุณจะมาอยู่ในฐานะสามีภรรยา มาขอร้องฉันในช่วงที่พ่อฉันพึ่งจากไป ไร้ยางอายที่สุด!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้าไม่หันกลับมาหลังจากที่พูดจบ ไฟในใจของเธอเผาไหม้ความอดทนจนมอดไหม้ไปหมดแล้ว

หลังจากเงาของไป๋เสว่เอ๋อร์หายลับไปตรงบันไดแล้ว สีหน้าของเฝิงเจิ้งปางิน่งไปสักพัก จากนั้นหันกลับไปที่ห้องนอน มองสายตาของคุณแม่ไป๋ที่มีคำถาม เขาส่ายหัวพูดเสียงเย็นชา “ใช้ไม้อ่อนไม้แข็งก็ยังไม่ยอมท่าเดียว!”

คุณแม่ไป๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน หยุดสักครู่แล้วพูดว่า “ช่างเถอะ รออีกหน่อย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์วิ่งออกจากบ้านด้วยความโกรธ รู้สึกว่าหัวใจของเธอไม่มีที่ระบายความโกรธ เธอหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้จิตใจสงบ คิดถึงพ่อที่เพิ่งจากไป เธอจึงรู้สึกสังเวชใจอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากเดินไปยังเส้นทางที่มีต้นไม้เรียงรายไม่ไกล ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้นั่งลงบนม้านั่งข้างๆ และร้องไห้น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่นไหว ตอนแรกไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่อยากรับ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ละความพยายามโทรแล้วโทรอีก

เธอรับโทรศัพท์หลังจากเอามือเช็ดน้ำตา

เป็นเสียงเข้มจากผู้ชาย “เธออยู่ไหน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจลึกๆ ก่อนตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “ฉันจะกลับบริษัทแล้ว”

แม้ว่าจะเป็นเสียงจากโทรศัพท์ เผยลี่เชินก็ฟังออกถึงน้ำเสียงที่ผิดปกติ จึงถามออกไปตรงๆ “เธอเป็นอะไร?”

“ฉันไม่เป็นอะไร” ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ

ขณะที่เธอพูด ฝ่ายชายก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ทนไม่ไหว “เธออยู่ไหน ฉันจะไปหา”

“ฉัน.....” ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเล แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีก “ฉันอยู่บ้านฉันเอง บ้านตระกูลไป๋”

“โอเค รอฉันก่อนนะ”

พูดจบประโยค เผยลี่เชินก็วางสายโทรศัพท์

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็เห็นรถที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีจอดอยู่ที่ถนน

เผยลี่เชินลงจากรถก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนม้านั่งยาวด้วยดวงตาแดงก่ำ ขมวดคิ้วเข้ม

เขาไม่ได้อยู่กับเธอแค่ครึ่งวัน เธอก็ตาแดงก่ำขนาดนี้ เหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกรังแก

เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ตรงนี้เขาก็พอจะเดาเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอและคุณแม่ไป๋ได้

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เผยลี่เชินยืนตรงหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ก้มตัวในระดับสายตาของเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้ที่นึกถึงคำพูดเมื่อสักครู่ของเฝิงเจิ้งปางที่บ้านตระกูลไป๋

เธอเอื้อมมือไปกอดเอวเผยลี่เชิน ใบหน้าซุกตรงบริเวณเอวของเขา พร้อมกับพูดเสียงเบาๆ “แม่ฉันไม่สบาย ฉันเลยกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน เจอเฝิงเจิ้งปางเขาบอกว่าอยากแต่งงานกับแม่ฉัน....”

ตอนนี้ความเจ็บปวดใจที่เก็บไว้ตอนแรกถูกระบายออกมา

เผยลี่เชินก้มลงมองเห็นไหล่ที่สั่นสะท้านของหญิงสาว จึงเอามือลูบที่หัวเธอเบาๆ แต่กลับไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธออย่างไรดี

จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องระหว่างแม่ของเธอกับผู้ชายอีกคน เขาเป็นคนนอกไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว

รอจนไป๋เสว่เอ๋อร์สงบสติอารมณ์ เผยลี่เชินจึงเอ่ยปากพูด “หิวไหม? อยากกินอะไร ฉันจะพาเธอไป?”

เรื่องที่เขาทำได้ตอนนี้คืออยู่เป็นเพื่อนเธอ