ตอนที่ 338 พวกเธอทะเลาะกันใช่ไหม

ตอนที่ 338 พวกเธอทะเลาะกันใช่ไหม

โกรธ?

เธอไม่เคยโกรธเขา!

เธอรอ รอให้เขาสารภาพกับเธอ รอให้เขาบอกเธอทุกอย่างที่ปิดบังเธอไว้

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากมือเขา แต่เผยลี่เชินไม่คิดจะปล่อยมือตั้งแต่แรก

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดเสียงเย็นชาใบหน้าปราศจากความรู้สึกใดๆ “ปล่อยฉัน!”

หัวใจของเผยลี่เชินเหมือนถูกบีบรัดจนแน่นเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงเช่นนี้ ความโกรธพลุ่งพล่าน ทำให้ควบคุมการกระทำของตัวเองไม่ได้

เขาเดินไปข้างหน้าผลักไป๋เสว่เอ๋อร์ให้ชิดติดกำแพง “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอพูดมา พวกเราเปลี่ยนมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน?”

ตั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบันพวกเขามีประสบการณ์ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนคนแปลกหน้าสองคน

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นเทาเมื่อได้ยิน ขณะนั้นไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

เธอเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่ทำไมเขาถึงปิดบังเธอ?

ก่อนที่จะถามอะไรออกมา จู่ๆ รู้สึกที่ริมฝีปากถึงความนุ่มนวลปะทะเข้าที่ริมฝีปากของเธอ ชั่วครู่หนึ่งกลิ่นกายของชายหนุ่มพุ่งเข้าไปในโพรงจมูกของเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือโดยไม่ลังเล ผลักเผยลี่เชินให้ถอยห่างออกไป

เผยลี่เชินไม่ทันตั้งตัว ถูกผลักโดยแรงฉับพลันจึงเซไปข้างหลังสองสามก้าว

สายตาประสานกัน ไม่ได้มีความอับอาย

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตะขิดตะขวงใจ “ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบ...”

พูดจบเธอหันกลับเดินเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นล็อคประตูห้องน้ำ

ไป๋เสว่เอ๋อร์สะอื้นไห้น้ำตาไหลด้วยอารมณ์สับสนอยากที่จะอธิบายได้แผ่ซ่านไปถึงข้างในจิตใจ

เธออยากจะถามเผยลี่เชินเกี่ยวกับเรื่องนี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอกลัวว่าวันหนึ่งที่เธอเอ่ยปากออกไป ความสัมพันธ์ของคนสองคนจะไม่เป็นเหมือนเดิม ดังนั้นเธอจึงสืบเรื่องนี้เองจะดีกว่าที่จะไปถามเขาตรงๆ

ในที่สุดไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากห้องน้ำหลังจากอยู่ในนั้นเป็นเวลานาน ไฟในห้องนอนยังคงเปิดสว่างอยู่ แต่ไม่มีเงาของชายหนุ่มแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก พยายามนอนให้หลับอยู่บนเตียง

วันถัดมา ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังอยู่ในความฝัน จู่ๆก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ตามด้วยเสียงป้าจางที่ดังมาจากนอกห้อง “คุณไป๋ รีบตื่นเถอะคะ คุณแม่มาหาคุณคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน เธอนึกว่ายังคงอยู่ในความฝัน จนกระทั่งได้ยินเสียงของป้าจางดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อได้ยินว่าแม่มา ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นขึ้นอย่างมีสติ รีบลุกจากเตียงล้างหน้าล้างตาแบบรวกๆ แล้วลงมาข้างล่าง แน่นอนพอลงมาถึงชั้นล่างเธอเห็นคุณแม่ไป๋นั่งบนโซฟากำลังนั่งสนทนากับเผยลี่เชิน

ในใจเหมือนถูกบีบรัดด้วยเชือก ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบก้าวเท้ามาข้างหน้า แล้วพูดว่า “แม่...แม่มาทำไม?”

รอยยิ้มคุณแม่ไป๋ปรากฏบนใบหน้าหลังจากที่เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ “เสว่เอ๋อร์ เพิ่งตื่นนอนหรือ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับถามว่า “แม่ไม่สบายไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมจู่ๆ มาหาหนู? ไม่สบายหายแล้วหรือ?”

คุณแม่ไป๋ยิ้มพร้อมพูดเบา “แม่หายดีแล้ว กลัวว่าลูกจะเป็นห่วง ก็เลยมาหาลูก”

เผยลี่เชินเห็นทั้งสองพูดคุยกัน ตัวเองจึงลุกขึ้นพร้อมกับกำชับป้าจางที่อยู่ข้างๆ “เตรียมอาหารเช้าเพิ่มด้วยนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูเงาของชายหนุ่ม หายใจลึกโดยไม่พูดอะไร