ตอนที่ 352 เขาสมควรจะได้รับกรรม

ตอนที่ 352 เขาสมควรจะได้รับกรรม

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยจิตใต้สำนึกในทันที หันไปทางเผยลี่เชินด้วยความตกตะลึง

สายตาของชายหนุ่มเยือกเย็น ยกมือขึ้นกดวางสายลงไปในทันที เหลือบตามองไปยังถานปินเหมือนกับยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ได้ยิ้ม

ถานปินมีการตอบสนองกลับมาจากอาการช็อก แทบอยากจะกระโจนเข้าใส่เผยลี่เชินทั้งตัว “แกมันไอ้เดรัจฉาน！”

เผยลี่เชินเคลื่อนตัวออกเล็กน้อยอย่างสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม “ผมเดรัจฉานหรอ？ที่ช่วยชีวิตหลานสาวของคุณเอาไว้ เป็นเพราะผมเห็นแก่มิตรภาพเก่าของพวกเรา ในเมื่อคุณบอกว่าผมลังเลไม่กล้าตัดสินใจให้ความสนใจกับความรักมากเกินความพอดี งั้นผมก็ทำได้เพียงใจร้ายขึ้นมาหน่อยตามที่คุณว่า”

“เผยลี่เชิน！” ถานปินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดูเหมือนใจที่อยากจะฆ่าคนก็มีอยู่ในนั้นแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำหมัดเข้าหากันแน่น มองไปที่ถานปินแล้วเอ่ยปากขึ้นมาในทันทีว่า “ถานปิน สู้คุณยอมรับเรื่องที่ตนเองทำเหล่านั้นทั้งหมดยังจะดีกว่า！มิเช่นนั้นใครก็ช่วยเฝิงเช่นเอาไว้ไม่ได้！”

ถานปินได้ยินดังนั้น ก็คว้าแก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาด้วยความโกรธ โยนไปที่พื้นอย่างแรงจนแตกละเอียด “เผยลี่เชิน นี่แกกำลังบีบบังคับฉัน！”

เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นที่ละคำทีละประโยคว่า “ใช่ ก็คือกำลังบีบบังคับคุณ！”

ถานปินทั้งโมโหทั้งกลัดกลุ้ม กลับทั้งยังทำอะไรไม่ได้ รอจนกระทั่งหลังจากที่เขานำสิ่งของข้างมือที่สามารถใช้ในการระบายได้ทั้งหมดโยนลงกับพื้นจนแตกละเอียดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเขาถึงได้เอ่ยประโยคนึงขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากไรฟัน “ฉัน...ฉันยอมพูด！”

“สามเดือนก่อน ผ่านการแนะนำของเพื่อนคนหนึ่ง ฉันได้รู้จักกับประธานหม่าแห่งบริษัทการค้าระหว่างประเทศ...”

หลังจากที่ถานปินเล่าเรื่องที่ว่าใช้ชื่อของเผยซื่อรับโครงการ รับเหมาสัญญาโดยส่วนตัวที่ด้านนอกได้ยังไงจบ ก็ได้ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้เตรียมการบันทึกเสียงในโทรศัพท์มือถือเอาไว้ตั้งนานแล้ว นำทุกตัวอักษรที่เขาพูดออกมาตั้งแต่เริ่มบันทึกเอาไว้โดยไม่ขาดแม้แต่ตัวอักษรเดียว แต่ถานปินกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้แต่น้อย

“ฉันยินดีที่จะนำเงินเหล่านั้นส่งมอบออกมา และยินดีที่จะได้รับโทษ แต่ฉันมีคำร้องขอเพียงแค่สองข้อ หนึ่ง ปล่อยหลานสาวของฉัน สอง เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างพวกเรา อย่ารบกวนไปถึงหน่วยงานอื่นๆ รับประกันความปลอดภัยของฉัน”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้น ตอบกลับอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

พูดประโยคนี้จบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก “ดูเฝิงเช่นไว้ให้ดีๆ รอเธอตื่นขึ้นมาจากอาการเมาแล้วคุ้มกันเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย”

หลังจากที่สั่งการเสร็จแล้ว เขาก็นำโทรศัพท์วางไว้บนโต๊ะประชุม ใช้นิ้วเคาะไปบนพื้นโต๊ะเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยออกมาเบาๆว่า “ความจริงใจของผม ตอนนี้ก็ส่งมอบสมุดบัญชีส่วนตัวและสัญญาให้กับผมได้แล้วล่ะมั้งครับ?”

“ไม่รีบร้อน” บนหน้าผากของถานปินมีเม็ดเหงื่อเล็กๆผุดออกมาปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง “อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรอให้เช่นเช่นรายงานความปลอดภัยให้กับฉันก่อนถึงจะได้”

ทั้งสองคนต่างก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่แฝงตัวอยู่ในโลกของธุรกิจและสถานที่ที่ใช้ในการทำงานมานาน ในเวลานี้ คือการเดินหมากที่ไร้เสียง เมื่อไรก็ตามที่ใครคนไหนไม่สามารถระงับอารมณ์เอาไว้ได้ถอยหลังไปแม้เพียงครึ่งก้าว ใครคนนั้นก็จะแพ้ในทันที

เผยลี่เชินยกมุมริมฝีปากขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว เขาพยักหน้าเบาๆ “ครับ งั้นก็ฟังที่คุณว่า”

พูดจบ เขาก็ปรบมือขึ้น ประตูใหญ่ของห้องประชุมก็ถูกคนผลักให้เปิดออก ฉีเฟิงเดินเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่สวมชุดเครื่องแบบอีกสองคน

สีหน้าของถานปินซีดเผือดขึ้นมา หันไปหาเผยลี่เชินโดยจิตใต้สำนึกภายในทันที “เผยลี่เชิน แก...”

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อครู่นี้เขายังรับปากดีๆอยู่เลย ทำไมเพียงชั่วพริบตา คนที่จะมาจับเขาก็มาถึงแล้ว！

“ในเมื่อคุณไม่ยินดีที่จะส่งมอบออกมา งั้นผมก็ทำได้เพียงให้คนอื่นออกแรงแล้ว” ในขณะที่เผยลี่เชินพูด ก็หันหน้ามองไปทางไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วสั่งขึ้นว่า “นำบันทึกเสียงส่งมอบให้กับพวกเขา”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกเช่นเดียวกัน เดิมทีเธอคิดว่าเผยลี่เชินเพียงแค่ต้องการถามเรื่องราวเหล่านั้นออกมาจากปากของถานปิน หลังจากนั้นเก็บเงินเหล่านั้นที่เขายักยอกไปเป็นการส่วนตัวกลับคืนมา เรื่องนี้ก็จะพอสมควรที่จะช่างมันแล้ว และก็คงจะไม่ใช้หน่วยงานราชการ แต่คิดไม่ถึงว่า...

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยังคงนำบันทึกเสียงส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ถานปินที่ถูกคนซ้ายขวาจับบังคับแขนเอาไว้แน่น แล้วใส่ล็อคกุญแจมือทั้งโกรธทั้งโมโห “แกมันสกปรกมาก！เผยลี่เชิน！”

เผยลี่เชินยกมุมริมฝีปากยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “เหมือนๆกันครับ”

“พวกแก...” ถานปินร้องตะโกนเสียงดัง ไม่กังวลภาพลักษณ์ของตนเองอีกต่อไปแม้แต่นิดเดียว คำหยาบต่างๆที่สมองพอจะคิดได้ต่างก็หลุดออกมาจนหมด