ตอนที่ 351 ต้องการความร่วมมือจากคุณ

ตอนที่ 351 ต้องการความร่วมมือจากคุณ

ด้วยสไตล์การทำงานที่บริษัทในช่วงเวลาปกติของเผยลี่เชิน รวดเร็วและเฉียบขาด พูดคำไหนคำนั้น เป็นธรรมดาว่าไม่มีใครกล้าทำอย่างนี้ต่อหน้าเขา แต่ตอนนี้ถูกปลุกระดม คนเยอะอานุภาพก็ยิ่งมีมาก ความกล้าของพนักงานเหล่านี้ก็ต้องใหญ่ขึ้นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พอเผยลี่เชินเอ่ยปากพูดออกมา อานุภาพที่ไร้รูปทรงเปิดออกหมด ก็ยังคงทำให้ใจของผู้คนเกิดความหนาวเย็นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรองอีก

เผยลี่เชินกวาดตามองไปยังทุกคน แล้วเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “บริษัทมีกฎเกณฑ์ของบริษัท ผมดำเนินแผนการเติบโตขึ้นมาใหม่มีจุดมุ่งหมายเป็นของตนเอง ประกาศที่ส่งออกไปใช้หมึกดำเขียนไว้บนกระดาษสีขาวอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง พวกคุณมาที่นี่หรือว่าอยากจะให้ผมอธิบายให้กับพวกคุณทีละประโยค ทีละประโยคอย่างงั้นหรอ?”

พอประโยคนี้พูดออกไป กลุ่มคนก็เกิดความเงียบมากยิ่งขึ้น เผยลี่เชินเอ่ยปากขึ้นต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติว่า “ตอนนี้รายชื่อต่างก็ยังไม่ได้ประกาศออกไป พวกคุณกลุ่มนี้วิ่งออกมาก่อความวุ่นวายขึ้น หากไม่ใช่ถูกคนยั่วยุ ก็คงจะเป็นเพราะในใจมีแผนการอะไรที่บอกใครไม่ได้ พวกคุณว่า ผมไม่ปลดพวกคุณออกปลดใครออก? ไม่แน่เดิมทีบนรายชื่ออาจจะไม่มีคุณ พวกคุณมารวมตัวกันถึงที่นี่ ช่างเพิ่มคุณงามความดีให้กับตนเองจริงๆ！”

สีหน้าของทุกคนแตกต่างกันออกไป บางคนมองไปยังเพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ

“ท่านประธานเผย...พวกเราก็ไม่ใช่ว่าอยากจะมาก่อความวุ่นวาย เพียงแต่ตอนนี้เรื่องการปลดพนักงานออกได้สร้างความวุ่นวายจนจิตใจของทุกคนหวาดหวั่นไปหมด พวกเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงได้เป็นเช่นนี้...”

เผยลี่เชินเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาส่องสะท้อนความเยือกเย็น “จิตใจของทุกคนหวาดหวั่น?” เผยลี่เชินอุทานออกมาอย่างประชดประชัน “พวกเราเผยซื่อไม่เคยคิดที่จะไล่พนักงานคนไหนด้วยเจตนาร้ายมาก่อน แต่ก็ไม่เลี้ยงคนที่ทำตัวไม่เป็นประโยชน์เอาไว้โดยเด็ดขาด！พวกคุณฟังใครยุยงมาก่อความวุ่นวายให้ผมถึงที่นี่ มีโทษไร้ประโยชน์ต่อผลลัพธ์สุดท้ายอย่างแน่นอน ถูกคนหยิบมาใช้เป็นเครื่องมือ ถึงสุดท้ายยังแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์ คิดว่าตนเองจะสามารถตกลงมาอย่างดีได้จริงๆหรอ?”

ในกลุ่มคนเริ่มเกิดความวุ่นวายขึ้นมาเล็กน้อย บางคนรวมตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบซาบกัน เห็นได้ชัดว่าเสียใจในภายหลังกับการหุนหันพลันแล่นในเวลานี้

“ต่างก็เป็นเพราะผู้ช่วยหลัว...เป็นเขาที่ปล่อยข่าวออกมา！”

คนในกลุ่มไม่รู้ว่าใครอยู่ๆก็โพล่งประโยคนี้ออกมา ตามมาด้วยเสียงพูดคล้อยตามอีกหลายเสียง

“ใช่ครับ！ยังมีผู้ช่วยของผู้ถือหุ้นคุณเฉิง...”

เสียงต่างๆมากมายดังขึ้น ต่อเนื่องกันไปเป็นระลอก

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง ได้แอบจำชื่อที่ปรากฏออกมาเอาไว้ในใจหมดแล้ว คนส่วนใหญ่ ล้วนเป็นผู้ช่วยหรือเลขาของคณะผู้ถือหุ้น โดยทั่วไปต่างก็เป็นผู้ถือหุ้นเล็กๆ ดูเหมือนถานปินคงจะซื้อตัวหุ้นส่วนเล็กๆของทางคณะกรรมการผู้จัดการได้ไปพอสมควรแล้ว

คิ้วของเผยลี่เชินขมวดเข้าหากันแน่น รอจนกระทั่งเสียงเอะอะโวยวายของทุกคนสงบลง เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ตอนนี้ทุกคนกลับไปทำงานกันได้แล้ว สำหรับการตรวจสอบปลายปีและแผนการเติบโตขึ้นมาใหม่จะยังคงดำเนินการตามแผนที่วางเอาไว้ ผมจะไม่ทำการเปลี่ยนแปลงใดๆทั้งสิ้น และจะสามารถอยู่ต่อไปได้หรือไม่นั้น ก็อาศัยเพียงแค่ความสามารถของพวกคุณเอง”

ทิ้งประโยคนี้เอาไว้ จากนั้นเขาก็ก้าวขาเดินมุ่งหน้าต่อไป ทุกคนที่แต่เดิมล้อมเป็นวงรอบต่างก็หลีกทางให้เขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวขาเดินตามเผยลี่เชินไปอย่างรวดเร็ว กลับมาถึงภายในของห้องทำงาน

“ตอนนี้หลักฐานทุกอย่างต่างก็สามารถแน่ใจได้แล้วว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นฝีมือของถานปินที่คอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง” ในขณะที่เธอพูด คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดีคะ?”

ตอนนี้พวกเขากลับมาถึงที่บริษัท หากไม่คิดหาวิธีลงมือเพื่อที่จะควบคุมอีกฝ่ายนึงเอาไว้ก่อน ไม่แน่รอจนกระทั่งถานปินได้รับรู้ข่าวสารอะไรมา พวกเขาค่อยคิดที่จะดำเนินการเกรงว่าก็คงจะไม่ทันเสียแล้ว

“ผมได้ให้ฉีเฟิงไปเชิญเขามาที่นี่ล่วงหน้าแล้ว อีกสักพักพวกเราตรงไปที่ห้องประชุมด้วยกัน”

ในขณะที่พูด เผยลี่เชินก็ก้าวขาเดินไปยังริมหน้าต่าง ยกมือขึ้นขยับเนคไท สีหน้าอึมครึมขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยปากพึมพำกับตัวเองว่า “ต่างก็เป็นเพื่อนเก่ากัน เปิดโปงไปตรงๆคงจะดูไม่ไว้หน้ามากเกินไป...”

ไม่ถึงสิบห้านาที โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของเผยลี่เชินก็สั่นขึ้นสองสามที เขาไม่ได้รับสาย แต่กลับหันมาทางไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างเล็กน้อย สายตาเคร่งขรึมและจริงจัง “อีกสักครู่ ก็ต้องขอความร่วมมือจากคุณแล้ว”