ตอนที่ 350 ช่วยได้มากเลยทีเดียว

ตอนที่ 350 ช่วยได้มากเลยทีเดียว

“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” แม้ว่าสถานการณ์จะเร่งรีบ แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยังคงเอ่ยปากถามอย่างควบคุมเอาไว้ไม่ได้

“อย่าพูด”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเล็กน้อย ได้ยินเสียงที่บริเวณทางเลี้ยวด้านขวาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อยู่ๆเขาก็โน้มตัวลงมา ริมฝีปากเฉียดไปบนแก้มของหญิงสาว ใช้ร่างกายของตนเองบดบังเธอเอาไว้

ร่างกายของชายหนุ่มเดิมทีก็สูงใหญ่ บวกกับยังสวมเสื้อโค้ดขนแกะแบบยาว มือของเขายันกำแพงเอาไว้ แล้วใช้เสื้อบดบัง แทบจะคลุมทั้งตัวของไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าไปข้างในอ้อมแขนของตนเอง

คนกลุ่มนั้นเดินออกมาจากบริเวณทางเลี้ยว มองเห็นฉากนี้ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นบนใบหน้าของทุกคนก็ปรากฏรอยยิ้มที่ดูเหลาะแหละออกมา ท่าทีเย้ยหยันที่ไม่ต้องเอ่ยก็สามารถที่จะเข้าใจได้ ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปโดยอัตโนมัติ แม้แต่ชายหนุ่มสองคนที่เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เมื่อสักครู่นี้ก็ยังจำเธอไม่ได้

รอจนกระทั่งคนกลุ่มนั้นเดินจากไปไกลแล้ว ใบหน้าของเผยลี่เชินถึงได้ขยับถอยหลังออกไปเล็กน้อย แต่ท่าทางกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าอึมครึมลงไปหลายระดับ “ใครให้คุณมาที่นี่?”

เห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมภายในหนึ่งวินาทีของชายหนุ่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกสำนึกผิดขึ้นมาอย่างประหลาด เธอเบนสายตาไปทางอื่น ตอบขึ้นอย่างไม่ตรงคำถามว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”

เผยลี่เชินท่าทีแข็งกร้าว “ตอบผมมาก่อน ทำไมคุณถึงต้องมาที่นี่?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่าไม่มีวิธีที่จะหลบเลี่ยง คำถามนี้ยังไงก็ต้องตอบออกมาให้ได้ เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยๆว่า “ฉันได้ยินเรื่องในบริษัทแล้ว ถานปินยุยงผู้ถือหุ้น ปลุกระดมพนักงานให้เป็นปรปักษ์กับคุณ ดังนั้นฉันเลยคิดที่จะลงมือจากทางเฝิงเช่น ดูว่าจะสามารถได้รับข่าวสารอะไรบ้างหรือเปล่า”

ทันใดนั้น ปลายคางก็ถูกคนจับเอาไว้แน่น ไป๋เสว่เอ๋อร์เหลือบตาขึ้น กระทบเข้าไปในดวงตาที่ดำสนิทราวกับสีของน้ำหมึกคู่นั้นของชายหนุ่ม เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเทียบกับเมื่อสักครู่นี้แล้วดูผ่อนคลายลงไปอย่างมาก

“ดังนั้น คุณกำลังเป็นห่วงผม?”

“เปล่า” ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธโดยจิตใต้สำนึก เงยหน้าขึ้นดึงปลายคางออกมาจากมือของเขาในทันที

ทันใดนั้น ใบหน้าของชายหนุ่มก็กดทับลงมา ประทับไปบนริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธออย่างแม่นยำไม่มีผิดพลาด ฉกฉวยความหอมหวานของเธอด้วยการเคลื่อนไหวที่เผด็จการ

การเคลื่อนไหวที่เหนือความคาดหมายนี้ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจไปยกใหญ่ เธอแทบจะยกมือคิดจะผลักชายหนุ่มออกไปโดยจิตใต้สำนึก กลับถูกเขาคว้ามือทั้งสองข้างเอาไว้อย่างแม่นยำอีกครั้ง ไม่มีกำลังที่จะต่อต้านเลยแม้แต่นิดเดียว

ระหว่างริมฝีปากกับฟัน เกิดความผิดพลาดจนได้รับบาดเจ็บอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยงได้ ริมฝีปากของไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกเผยลี่เชินกัดเจ็บ จนส่งเสียงอุทานด้วยความเจ็บออกมาโดยไม่รู้ตัว

วินาทีต่อมา เผยลี่เชินก็คลายตัวเธอออก สีหน้าเยือกเย็นขึ้นมาเล็กน้อย “ผมรู้สึกได้ว่า คุณคิดถึงผมมาก”

“เปล่าค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธ แก้มทั้งสองข้างกลับแดงระเรื่อขึ้นมา เธอมองหาโอกาสที่แม่นยำ หลีกหนีออกมาจากอ้อมแขนของเขาด้วยความรวดเร็ว จากล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากในกระเป๋ากางเกง นำบันทึกเสียงคำพูดที่เฝิงเช่นพูดเหล่านั้นเปิดให้เผยลี่เชินได้ฟัง

สีหน้าของเผยลี่เชินเปลี่ยนแปลงไปไม่มาก กลับยื่นมือออกไปกุมมือของเธอเอาไว้อย่างช้าๆ

ฟังบันทึกเสียงจบ เขาก็เอ่ยปากออกมาทีละคำทีละประโยคว่า “ถานปินมีความร่วมมือกับบริษัทการค้าระหว่างประเทศซือต๋าลับหลังบริษัท อาศัยชื่อของเผยซื่อ หากำไรจากเงินของเผยซื่อ เดิมทีผมก็สังเกตเห็นอยู่บ้าง แต่จับหาหลักฐานไม่ได้มาโดยตลอด ตอนนี้ หลักฐานและพยานต่างก็มีอยู่ ทั้งหมดครบถ้วนโดยสมบูรณ์แบบแล้ว”

ในขณะที่พูด เขาก็โน้มศีรษะลงมามองไป๋เสว่เอ๋อร์ สายตาลึกล้ำและจริงจัง “คราวนี้คุณช่วยผมเอาไว้ได้มากเลยทีเดียว”

ไม่ใช่การสารภาพที่แจ่มแจ้ง และก็ไม่ใช่การขอบคุณที่ตรงไปตรงมา บางทีอาจจะเป็นเพราะสีหน้าที่จริงใจและจริงจังมากเกินไปของเขา คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกร้อนเร่าไปทั่วทั้งตัว ไม่รู้จะทำอย่างไรขึ้นมาในชั่วขณะ

ในขณะที่เธอกำลังลังเลไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปดีหรือไม่นั้น อยู่ๆเผยลี่เชินก็โน้มตัวและสายตาลงมา เข้ามาใกล้ข้างใบหูของเธอแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบที่แผ่วเบาว่า “หลายวันมานี้ผมคิดถึงคุณมาก”

วินาทีนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเพียงแค่ เธอไม่อาจจะต่อต้านและปฏิเสธผู้ชายคนนี้ได้ เมื่อก่อนใช่ ตอนนี้ก็ใช่

บริเวณกกหูร้อนระอุขึ้นมาเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากแน่น เปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยคำพูดที่อึกอัก “โจ๋วฝันกับเฝิงเช่นยังอยู่ในห้องรับรองพิเศษค่ะ”

พูดประโยคนี้จบ เธอก็ก้าวขาขึ้น เดินไปอีกด้านด้วยความรวดเร็ว

เผยลี่เชินรีบก้าวขาเดินตามเข้าไปในทันที

มาถึงยังห้องรับรองพิเศษ ผลักประตูให้เปิดออก โจ๋วฝันกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูพอดี คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “พี่เสว่เอ๋อร์ ในที่สุดพี่ก็กลับมา...”

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ พอมองเห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ด้านหลังของไป๋เสว่เอ๋อร์ คำพูดของเขาก็ชะงักลง สีหน้าตื่นตะลึงขึ้นมาในทันที “ประธานเผย ทำไมถึง...”