ตอนที่ 349 ตนเองยังเอาตัวไม่รอด

ตอนที่ 349 ตนเองยังเอาตัวไม่รอด

เพิ่งมาถึงที่นี่ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มองออกแล้วว่าที่นี่คือคลับชั้นสูงแห่งหนึ่ง การเก็บรักษาความลับดีมาก แผนการหลอกล่อต่างๆที่อยู่ด้านในก็มากมาย เธอกับโจ๋วฝันหากันอลหม่านอยู่ที่นี่ราวกับแมลงวันไร้หัวก็ไม่ปาน เสียเวลาเสียแรงยังถูกคนสังเกตเห็นได้ สู้หาคนยัดเงินให้แล้วถามสักหน่อยยังจะดีกว่า

ทั้งสามคนมาถึงยังห้องรับรองพิเศษห้องหนึ่ง หลังจากปิดประตูลงแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มองดูผู้หญิงคนนั้น แล้วเอ่ยปากขึ้นภายในทันทีว่า “พวกเราไม่ต้องการให้คุณทำอะไร คุณเพียงแค่ต้องช่วยพวกเราสืบหาคนๆหนึ่ง พวกเราจะจ่ายค่าเหนื่อยให้กับคุณสามเท่า”

สายตาของผู้หญิงคนนั้นเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย มองดูโจ๋วฝันกับไป๋เสว่เอ๋อร์ไปมาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ทนการล่อใจด้วยเงินทองไม่ไหว “สืบหาใครคะ?”

เสียงของไป๋เสว่เอ๋อร์ทุ้มต่ำลง “เฝิงเช่น เธออยู่ห้องรับรองพิเศษห้องไหน?”

ได้ยินชื่อๆนี้ ผู้หญิงคนนั้นลังเลอยู่ชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด สังเกตเห็นการตอบสนองของเธออย่างเฉียบไว ไป๋เสว่เอ๋อร์แทบจะมั่นใจได้ในทันทีว่าเธอรู้ว่าเฝิงเช่นอยู่ที่ไหน

หญิงสาวตัดสินใจไม่ถูก “พวกคุณเป็นใคร คิดจะทำอะไรกันแน่?”

ไป๋เสว่เอ๋อรพยักพเยิดหน้าไปทางโจ๋วฝัน “เขาจีบเฝิงเช่นมานานแล้ว คราวนี้อยากหาโอกาสสารภาพกับเธอ แต่ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ก็เลยถือโอกาสลองถามดูสักหน่อย หากเธอไม่อยากพูดก็ช่างเถอะ พวกเราไปถามคนอื่น”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดโกหกด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นปกติ ในขณะที่พูดก็ดึงโจ๋วฝันให้ลุกขึ้นแล้วเตรียมเดินออกไปทางด้านนอก

“อย่าค่ะ ฉันพาพวกคุณไป！”

ในขณะที่หญิงสาวพูด ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินออกมา “รับเงินก่อนค่ะ สามพัน”

หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็พาพวกเขาออกมาจากห้องรับรองพิเศษ ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นห้า ส่งออกมาที่หน้าประตูลิฟต์ จากนั้นเธอก็พยักพเยิดหน้าขึ้น “508 พวกคุณเข้าไปกันเองเถอะ”

พูดจบ เธอก็หันหน้าเดินจากไป

ถามหมายเลขห้องอย่างชัดเจนแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์กับโจ๋วฝันก็สบตากันครู่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างมีแผนการอยู่แล้วในใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “เฝิงเช่นรู้จักฉัน เธอเข้าไปก่อน หาข้ออ้างพาเธอออกมา จากนั้นพวกเราค่อยพาเธอไป”

โจ๋วฝันเกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย “แต่...นี่คือการลักพาตัว...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วขึ้น เอ่ยปากอธิบายออกมาเบาๆว่า “ไม่ถือว่าเป็นการลักพาตัว...เพียงแค่พาเธอออกไปจากห้องรับรองพิเศษข่มขู่ถานปินให้ตกใจนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง”

เพียงแค่สามารถทำให้ถานปินเบี่ยงเบนความสนใจออกมาได้ เช่นนั้นก็ถือเป็นการช่วยเหลือเผยลี่เชินแล้ว เรื่องมาถึงตอนนี้ เธอก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่า

ทั้งสองคนสบตากันครู่หนึ่ง กำลังก้าวขาเดินไปทางห้อง508 อยู่ๆประตูห้องนั้นก็ถูกคนเปิดออก ผู้ชายสองคนขวาหนึ่งซ้ายหนึ่ง ประคองผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องรับรองพิเศษ

“อย่าขยับตัวฉัน...” ผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางเสื้อผ้ายุ่งเหยิง กระดุมตรงปกคอเสื้อต่างถูกปลดออก เห็นได้ชัดว่าดื่มไปไม่น้อย แม้แต่ฝีก้าวก็ยังไม่มั่นคง “ฉันไม่อยากไป”

ผู้ชายคนหนึ่งยิ้มขึ้นอย่างคนถ่อย “กลัวอะไร พวกเราก็แค่มาเล่นกันเท่านั้นเอง！”

“นั่นสิเช่นเช่น！พวกเราไม่สนุกกับพวกเขา พวกเรามาเล่นกันตามลำพังสามคน！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เพ่งสายตาเข้าไป คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือเฝิงเช่น！เธอดื่มจนร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด แม้ว่าจะมีสติอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีความสามารถในการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์แบบ

ผู้ชายสองคนนี้จะพาเฝิงเช่นไปที่ไหน ไป๋เสว่เอ๋อร์ใช้หัวแม่เท้าก็ยังคิดออก！

หัวใจบีบตัวเข้าหากันแน่น ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหน้าไปมองโจ๋วฝัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นในทันที “ก็คือเธอ ช่วยเธอเอาไว้ก่อน！”

โจ๋วฝันได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาในทันที เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นๆอีก มุ่งตรงไปทางข้างหน้า ขวางทางสองคนนั้นไว้ในทันที

ชายหนุ่มสองคนนั้นสบตากันเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างสุดจะทน “ไสหัวไป！”

โจ๋วฝันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “ปล่อยเธอ”

“โอ้โห ให้ตายสิ ไอ้หนุ่มคนนี้ยังคิดอยากจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน...”

ชายหนุ่มคนหนึ่งมือข้างนึงประคอบเฝิงเช่นเอาไว้ อีกข้างนึงยกขึ้นมาจะต่อยโจ๋วฝัน โจ๋วฝันยื่นมือออกไป จับข้อมือของเขาเอาไว้ ออกแรงบิด พร้อมด้วยเสียงกร๊อบแกร๊บที่ดังขึ้น สีหน้าของคนๆนั้นก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดอย่างสุดจะทนขึ้นมาในทันที

“แก...”