ตอนที่ 348 ต้องการ “บริการ” ไหม

ตอนที่ 348 ต้องการ “บริการ” ไหม

เกี่ยวกับสถานะส่วนใหญ่ในบริษัทของถานปินไป๋เสว่เอ๋อร์พอจะเข้าใจอยู่บ้าง หลังจากที่ได้ฟังเจียงหวั่นหวั่นเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังอีกหนึ่งรอบ ในใจของเธอถึงได้มีความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา

ตอนนี้ถานปินได้เปิดเผยอย่างชัดเจนแล้วว่าอยากจะอาศัยความวุ่นวายในการก่ออาชญากรรม ในใจของเขารู้ดีว่าด้วยสถานะของเขาแล้วกดทับเผยลี่เชินลงไปไม่ได้ ถึงได้ดึงผู้ถือหุ้นคนอื่นๆเข้ามามีส่วนร่วม อีกด้านหนึ่งเขาปลุกระดมพนักงานในบริษัท สร้างความวุ่นวายจนในใจของทุกคนต่างตื่นตระหนกกันไปหมด เพิ่มแรงกดดันให้กับเผยลี่เชิน

เป็นลูกไม้ที่ต่ำทรามจริงๆ

ถานปินในตอนนี้ ความทะเยอทะยานที่เลวร้ายปรากฏออกมาให้เห็นเด่นชัด เป็นฟางหรงเทียนคนที่สองโดยสมบูรณ์แบบ

กลัวเพียงแต่ว่าเผยลี่เชินตอนนี้กำลังยุติการร่วมมือระหว่างฝ่ายผู้ร่วมลงทุน ผู้ถือหุ้นในบริษัทรวมไปถึงพนักงานในบริษัททั้งสามฝ่ายคงจะยุ่งวุ่นวายน่าดูกระมัง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ่งคิดยิ่งไม่สบายใจ ตอนนี้อยู่ภายใต้เหตุการณ์เช่นนี้ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นไปก่อน ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องยืนอยู่ข้างเดียวกันกับเผยลี่เชิน ถึงอย่างไรในวินาทีที่เธอถูกคนพุ่งเป้าและซักถามข้อสงสัย เผยลี่เชินต่างก็มากำบังไว้ที่ด้านหน้าของเธออย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ เธอก็จำเป็นจะต้องช่วยเหลืออย่างแน่นอน

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย กดโทรหาโจ๋วฝันในทันที

“ฮัลโหล? พี่เสว่เอ๋อร์? ทำไมถึง...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม “เธออยู่ที่ไหน? มีเวลาหรือเปล่า?”

โจ๋วฝันที่อยู่ทางนั้นดูเหมือนจะตกใจกับน้ำเสียงที่จริงจังเช่นนี้ของไป๋เสว่เอ๋อร์ หลังจากหยุดชะงักไปสองสามวินาที จึงได้รีบเอ่ยปากออกมาว่า “มีครับ...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากขึ้นอย่างเคร่งขรึมและจริงจังว่า “โอเค ขับรถของบริษัทออกมาคันหนึ่ง มารอฉันที่หน้าประตูเขตคฤหาสณ์บนทางออกด้านทิศตะวันตกของถนนชิงเฟิง หากเผยลี่เชินถามขึ้นมา ก็บอกว่าฉันเรียกเธอมาขนย้ายของ เรื่องเร่งด่วนมาก รอช้าไม่ได้”

โจ๋วฝันตกตะลึงไปชั่วขณะ ตัดสินใจไม่ถูก ในขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้น เสียงที่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาวก็ดังสะท้อนมาจากสายโทรศัพท์ฝั่งนั้นอีกครั้ง “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเผยลี่เชิน หากเธอไม่ยินดีที่จะช่วยเขา งั้นก็ไม่ต้องมาแล้ว”

พูดจบประโยคนี้ โจ๋วฝันสะดุ้งขึ้นมาในทันที ไม่ได้คิดอะไรมากก็รีบตอบรับกลับไป “พี่เสว่เอ๋อร์ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

สายโทรศัพท์ถูกวางลง ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา

หากไม่ยกเอาเผยลี่เชินออกมา เกรงว่าโจ๋วฝันที่จงรักภักดีขนาดนั้น คงจะไม่ฟังคำสั่งและการโยกย้ายไปปฏิบัติงานของเธออย่างแน่นอน

แต่ว่าความจริงคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพื่อที่จะช่วยเหลือเผยลี่เชินจริงๆ แม้ว่าในใจจะไม่ชัดเจนเลยแม้แต่น้อยว่าจะสามารถช่วยเขาได้หรือเปล่า แต่ไปลองดูสักหน่อย ก็ย่อมดีกว่านั่งดูอยู่เฉยๆเป็นไหนๆ

ไม่ถึงสี่สิบนาที ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ได้รับข้อความที่โจ๋วฝันส่งมา เธอรีบร้อนออกจากบ้าน แต่งตัวเรียบง่าย บนศีรษะยังสวมหมวกอีกใบหนึ่ง ปีกหมวกที่ใหญ่โตมโหฬารแทบจะปิดลงมาเกือบครึ่งค่อนใบหน้าของเธอ บดบังเอาไว้อย่างมิดชิด

ดึงประตูรถให้เปิดออก เผชิญหน้ากับใบหน้าที่ตื่นตะลึงของโจ๋วฝัน ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากอธิบายขึ้นเบาๆอย่างไม่เห็นด้วยกับท่าทีของโจ๋วฝันว่า “ตอนนี้ประธานเผยของพวกเธอตกอยู่ในอันตราย จะสามารถช่วยเขาได้หรือไม่ก็ต้องดูที่เธอแล้ว”

เล่าที่มาที่ไปของเรื่องให้กับโจ๋วฝันได้ฟังไปหนึ่งรอบ จากนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ประกาศวัตถุประสงค์ที่แท้จริงออกมา “ถานปินมีหลานสาวคนหนึ่ง ชื่อว่าเฝิงเช่น ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เลวนัก ฉันคิดว่าพวกเราสามารถใช้เฝิงเช่นควบคุมถานปินได้”

“หลักๆจะต้องทำยังไงครับ?” โจ๋วฝันได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไร

ไป๋เสว่เอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “ในเมื่อถานปินสามารถก่อความวุ่นวายในเผยซื่อได้ งั้นพวกเราทำไมถึงไม่จับจุดอ่อนของเขาเอาไว้ให้แน่นล่ะ”

ในความทรงจำของเธอ เมื่อก่อนตอนที่เธอมีความขัดแย้งกับเฝิงเช่นในบริษัทนั้น ถานปินปกป้องเฝิงเช่นเป็นอย่างมาก รักและเอ็นดูอย่างหาได้เปรียบ หากเป็นเช่นนี้ ขอเพียงแค่พวกเขาทางนี้สามารถควบคุมเฝิงเช่นได้ กลัวเพียงแต่ว่าถานปินก็คงจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามในบริษัทแล้วกระมัง?

โจ๋วฝันสุดท้ายก็ยังคงมีความลังเลเกิดขึ้น “แต่ว่า...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “ไม่มีแต่ หากเธออยากมองเห็นเผยลี่เชินต่อต้านไม่ไหวแล้วล่ะก็ งั้นเธอลงจากรถ ฉันไปเอง”