ตอนที่ 354 เด็กคนนี้ เอาออกเถอะ

ตอนที่ 354 เด็กคนนี้ เอาออกเถอะ

ความดื้อรั้นในสายตาของหญิงสาวราวกับปลายมีดที่แหลมคมเล่มหนึ่ง ทิ่มแทงเข้ามาข้างในหัวใจของเผยลี่เชินอย่างตรงๆ

มองดูดวงตาคู่นั้นของไป๋เสว่เอ๋อร์ เขาไม่อาจจะแข็งใจได้ ไม่อยากไปฝืนบังคับถามเธออีก แต่พอคิดถึงเด็กที่อยู่ในท้องของเธอ เขาก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนเองถูกขว้างแตกลงไปกับพื้น แล้วขยี้ทับอย่างรุนแรง

เขาให้ความสำคัญกับไป๋เสว่เอ๋อร์มากมายเหลือเกิน ดังนั้นถึงได้แคร์ทุกสิ่งทุกอย่างแม้แต่เรื่องที่เล็กน้อยมากของเธอ เกี่ยวเนื่องไปถึงความซื่อสัตย์ที่อยู่ในใจ และก็รวมไปถึงร่างกายของเธอด้วยเช่นกัน

พยายามสะกดความโมโหที่อยู่ในใจนั้นลงไปอย่างแข็งกร้าว เผยลี่เชินเบนสายตาไปทางอื่น คิดจะให้ตนเองใจเย็นลงไปก่อน

บรรยากาศที่ยังตึงเครียดในวินาทีก่อนเวลานี้เหลือไว้เพียงแค่ความเยือกเย็น คนขับรถที่นั่งอยู่แถวหน้าต่างไม่กล้าที่จะหายใจแรง พยายามอย่างสุดชีวิตเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปด้วยความรวดเร็ว

ไม่ถึงยี่สิบนาที รถยนต์ก็จอดสนิทลงด้านหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมที่เผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์พักอยู่ เผยลี่เชินดันประตูเดินลงจากรถอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาอ้อมไปทางด้านหลังของรถ เดินมาถึงฝั่งที่ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่จากนั้นดึงประตูให้เปิดออก

ไป๋เสว่เอ๋อร์โน้มสายตาลงต่ำ ไม่ต้องการที่จะสบสายตากับเขา หลังจากก้าวขาลงไปจากรถ อยู่ๆข้อมือก็ตึงขึ้นถูกคนจับเอาไว้อย่างแน่นหนา

ฝ่ามือของชายหนุ่มราวกับหัวแร้ง จับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น ดึงเธอเดินไปทางประตูใหญ่ของโรงแรม

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกไม่สงบมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เธอคิดที่จะขัดขืน แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย ความขุ่นเคืองและความอับอายกลายเป็นความโกรธ เธอเอ่ยปากออกมาว่า “เผยลี่เชิน คุณปล่อยมือ！”

เผยลี่เชินราวกับไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียวก็ไม่ปาน ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยมือ ฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้ากลับเปลี่ยนเป็นกว้างมากยิ่งขึ้น

กึ่งดึงกึ่งลาก ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกจับเอาไว้ตลอดทางกลับมายังห้องที่พักของโรงแรม

พอเข้าประตูมา เผยลี่เชินก็ปิดประตูลงภายในทันที บังคับเธอมาถึงในห้องอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เอ่ยปากด้วยสีหน้าที่มืดมนว่า “เด็กในท้องเป็นของใครกันแน่?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันแน่น รู้สึกเพียงแค่กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลอยู่ภายในช่องปาก หลังจากนั้นไม่กี่วินาที มุมริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็น “ทำไมคุณจะต้องถามฉันให้ได้คะ? ในเมื่อในใจของคุณมีคำตอบอยู่ตั้งนานแล้ว”

ตั้งแต่เริ่มแรก เขาก็ไม่เคยเชื่อเธอ ทำไมยังจะต้องบีบบังคับให้เธอเอ่ยปาก? เธอไม่ใช่ไม่เคยอธิบาย ทว่าคำอธิบายของเธอเขาไม่เคยที่จะเชื่อเลย！

ทุกอย่างล้วนไร้ประโยชน์

เส้นเลือดบนหน้าผากตรงกลางระหว่างคิ้วของเผยลี่เชินเต้นตุบๆขึ้น ข่มความโกรธเอาไว้ “ผมต้องการฟังคุณพูดออกมาจากปากของตัวเอง”

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ราวกับได้ตายด้านไปแล้ว ในวินาทีนั้น เธอจ้องมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าเขาแปลกหน้าผิดไปจากปกติ ไม่ใช่คนรักที่ร่วมเรียงเคียงหมอน ใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอคนนั้นอีกต่อไป

“คุณคิดว่าใช่ งั้นก็ใช่” ไป๋เสว่เอ๋อร์กำหมัดแน่น พูดประโยคนี้จบ ก็หมุนตัวเตรียมคิดจะเดินจากไป

วินาทีต่อมา แขนก็ถูกดึงเอาไว้ เธอถูกกระชากจนหันกลับไปทั้งตัว ทั้งสองคนสบสายตากัน ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเห็นไฟโกรธที่พุ่งสูงขึ้นภายในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน

“เป็นของลู่เหยาจริงๆ?”

เผชิญหน้ากับคำถามของชายหนุ่ม ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเพียงแค่หัวใจของตนเองค่อยๆแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด หัวใจตายด้านแต่กลับยังแฝงความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เกาะแน่น เธอเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ใช่ เป็นของเขา！”

ประโยคนี้ได้จุดความโกรธที่มีอยู่ทั้งหมดของเผยลี่เชินให้ลุกลามขึ้นภายในทันที มือที่กุมหัวไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้อยู่ๆก็กำเข้าหากันแน่น เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปเพราะความเจ็บปวด

“ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณ...”

คำพูดมากมายที่อยากจะพูด ทะลักขึ้นมาจนถึงคอหอยในวินาทีนั้น สุดท้ายก็ถูกกลืนกลับลงไป

เผยลี่เชินคลายเธอออก ถอยหลังออกไปสองสามก้าว ค่อยๆนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ด้านข้าง

นิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเทียบกับเมื่อสักครู่นี้แล้วใจเย็นลงไปหลายเท่า “เด็กคนนี้ เอาออกเถอะ”

ไม่ใช่การปรึกษาหารือ แต่เป็นคำสั่ง

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์หนักอึ้ง มองไปทางเผยลี่เชินด้วยความตกตะลึง จากนั้นก็มีการตอบสนองกลับมาอย่างกะทันหัน เธอส่ายศีรษะ ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า “เป็นไปไม่ได้！”

เด็กคนนี้สำหรับเธอแล้วเป็นสิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายจริงๆ แต่เธอกลับไม่เคยคิดที่จะเอาเด็กคนนี้ออก แม้ว่าเขาจะมาได้ไม่ถูกเวลา เธอก็ไม่มีทางที่จะจบชีวิตน้อยๆนี้ลงโดยเด็ดขาด

เผยลี่เชินกำหมัดแน่น เงยหน้ามองไปยังไป๋เสว่เอ๋อร์ นัยน์ดาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงสด “หรือว่าคุณยังจะคิดให้กำเนิดออกมา?”

เขาจะยอมให้ผู้หญิงของตนเองคลอดลูกให้กับผู้ชายคนอื่นได้อย่างไรกัน！

“ฉันจะไม่เอาออกโดยเด็ดขาด” ไป๋เสว่เอ๋อร์พลางก้าวขาถอยไปข้างหลังพลางส่ายศีรษะ แต่น้ำเสียงกลับแน่วแน่ผิดไปจากปกติ