ตอนที่ 355 ถูกสะกดรอยตามแล้ว

ตอนที่ 355 ถูกสะกดรอยตามแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันแน่น เอ่ยถามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่ยกสูงขึ้นว่า “คุณกำลังบีบบังคับฉัน?”

เผยลี่เชินตอบกลับออกมาอย่างเป็นระบบระเบียบ “เปล่า คุณเพียงแค่ต้องการความใจเย็นในการพิจารณาทบทวน ก่อนหน้าที่คุณจะใจเย็นลงนั้น ผมต้องการหลักประกันในความปลอดภัยของคุณ”

ฟังเขาพูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เกิดความโมโหออกมาจากใจจริง “ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรือว่าอนาคต คำตอบของฉันก็มีเพียงหนึ่งเดียว เด็กคนนี้ฉันจะต้องให้กำเนิดออกมาให้ได้！”

พูดประโยคนี้จบ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ตัดสายโทรศัพท์ลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ไป๋เสว่เอ๋อร์กุมโทรศัพท์เอาไว้แล้วหอบหายใจอย่างรุนแรง เธอกำหมัดแน่น ไร้หนทางไปชั่วขณะ

เธอจะต้องหนีออกไปให้ได้！หนีกลับไปยังเมืองไห่เฉิงก่อนค่อยว่ากัน！

หลังจากที่ใจเย็นลงมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ได้ทำการตัดสินใจ เธอกัดฟันแน่น นำกระเป๋าสตางค์และเอกสารที่สำคัญเก็บเอาไว้กับตัว จากนั้นดึงประตูห้องให้เปิดออก

“คุณเลขาไป๋ คุณมีอะไรที่ต้องการหรือเปล่าครับ?” สีหน้าของบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหน้าประตูเคร่งขรึมและจริงจัง

ไป๋เสว่เอ๋อร์แสร้งทำเป็นสีหน้าปกติ “ฉันยังไม่ได้ทานข้าว ตอนนี้จะไปหาอะไรทานสักหน่อยที่ห้องอาหารของโรงแรม คุณตามฉันไปก็ได้ อย่ามารบกวนฉันก็พอ”

คำพูดของเธอเพิ่งออกมาจากปาก มือของบอดี้การ์ดก็ได้ยื่นเข้ามา ขวางทางของเธอเอาไว้ในทันที “ไม่มีความจำเป็นต้องให้คุณเลขาไป๋วุ่นวายไปด้วยตัวเองครับ ท่านประธานเผยกำชับมาแล้วว่า โทรศัพท์เรียกบริการอาหารภายในห้องพักโดยตรงเลยก็ได้แล้วครับ บิลทั้งหมดให้จดไว้ภายในชื่อของท่าน”

ได้ยินดังนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ตัวแข็งทื่อ พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ เทียบกับเผยลี่เชินแล้ว ทักษะวิชาของเธอยังตื้นเกินไปจริงๆ！

หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องด้วยความคับแค้นใจ ไป๋เสว่เอ๋อร์กำหมัดแน่น คิดวิธีอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็กดโทรบริการอาหารภายในห้องพัก เรียกอาหารมานิดหน่อย จากนั้นนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟา

สายตากวาดไปถึงยังหน้าระเบียง เธอก็เกิดไหวพริบขึ้นมา รีบลุกยืนขึ้น เดินออกไปนอกระเบียงในทันที

เพื่อที่จะสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้ดีมากยิ่งขึ้น ระเบียงใช้การออกแบบที่กึ่งเปิดโล่งท้องฟ้า ไม่มีราวลูกกรงใดๆ เป็นระเบียงกว้างที่อยู่ประมาณหนึ่งเมตรกว่าๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูระเบียงของห้องที่อยู่ด้านข้างเล็กน้อย ระยะห่างไม่ไกลจากทางนี้มากนัก แต่ตรงกลางก็เว้นช่องว่างเอาไว้จริงๆ คิดอยากจะกระโดดจากทางนี้ไปทางฝั่งนั้น ค่อนข้างที่จะมีความยาก

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันแน่น ยื่นมือออกไป คิดจะลองวัดระดับความยาวดู แต่กลับยังคงมีความรู้สึกหวาดผวาอยู่

“ก๊อกๆๆ！”

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังสะท้อนขึ้นทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้สติกลับคืนมาในทันที เธอเดินไปถึงหน้าประตู พอเปิดประตูก็เห็นบริกรที่กำลังเข็นรถอาหารยืนอยู่ด้านนอก

รอจนกระทั่งบริกรเดินจากไปแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ถือโอกาสทานอะไรนิดหน่อยไปสองสามคำ จากนั้นก็เดินไปยังหน้าระเบียงคิดหาวิธีการต่อ

ทันใดนั้น ระเบียงของฝั่งตรงข้ามก็มีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นมา เธอเดินมาถึงบนหน้าระเบียง มองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์พอดี ทั้งสองคนสบสายตากัน ไม่ช้าต่างฝ่ายก็ต่างเบนสายตาไปทางอื่น

ชั่วพริบตา วิธีการที่ปรากฏขึ้นภายในสมองอย่างมากมายเมื่อสักครู่นี้นั้นในวินาทีนี้ได้พังทลายลงโดยสมบูรณ์แบบ

เดิมทีเธอยังคิดจะลองดูว่าจะสามารถกระโดดจากทางนี้ไปยังฝั่งนั้นได้หรือไม่ คิดไม่ถึงว่าห้องนั้นมีคน เกรงว่าถึงเวลาต่อให้เธอไปถึงยังฝั่งนั้นแล้ว สร้างความวุ่นวายทำให้มีการเคลื่อนไหวอะไรเกิดขึ้น ก็คงจะดึงดูดความสนใจของบอดี้การ์ดมาได้อยู่ดี

เธอถอนหายใจออกมา กำลังหมุนตัวเพื่อเดินกลับเข้าไปในห้อง อยู่ๆหญิงสาวบนระเบียงที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า “เฮ้ คุณเป็นดาราใช่ไหมคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หันไปมองหญิงสาวคนนั้นอย่างสับสนมึนงง

ผู้หญิงคนนั้นมีผมสีน้ำตาลเข้ม ด้านในยังทำไฮไลท์สีฟ้าอยู่ประปราย ดูแล้วมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเป็นอย่างมาก

หญิงสาวคนนั้นเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา ก็เลิกคิ้วเอ่ยถามต่อไปว่า “ฉันเห็นว่าด้านหน้าประตูของคุณยังมีบอดี้การ์ดคอยยืนอยู่ เพื่อคุ้มกันความปลอดภัยของคุณ?”

ได้ยินดังนั้น มุมริมฝีปากของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองออกมาเล็กน้อย เธอส่ายศีรษะ หยอกล้อตนเองว่า “คุ้มกันความปลอดภัยอะไรกันคะ เพื่อเป็นการสอดแนมมากกว่า”

หญิงสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินดังนั้น นัยน์ตาก็สะท้อนความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ยกมุมริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ “ฉันคิดไม่ถึงจริงๆค่ะ ต้องการความช่วยเหลือไหมคะ? ฉันช่วยคุณแจ้งตำรวจ?”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายศีรษะเล็กน้อย จากนั้นเธอก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด หันหน้าไปหาเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “แจ้งตำรวจนี่ช่างเถอะค่ะ คุณสามารถช่วยเหลืออย่างอื่นได้ไหมคะ?”

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ผู้หญิงคนนั้นก็นำบอร์ดยาวอันหนึ่งออกมาจากในห้อง วางแนวนอนไว้บนระเบียงของทั้งสองด้าน เธอยักคิ้วเล็กน้อย “คุณปีนขึ้นมาค่ะ ตามบอร์ดมาที่นี่”

มองไปที่บอร์ดนั้นแวบหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์มีความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย “บอร์ดโต้คลื่น?”