ตอนที่ 365 เฝิงเช่นตายแล้ว

ตอนที่ 365 เฝิงเช่นตายแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์นอนหลับหลับตื่นตื่น เมื่อตื่นมาอีกทีท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ในสมองปรากฏภาพเหตุการณ์การทะเลาะกันระหว่างเธอกับเผยลี่เชิน

เธอคิดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้วันที่ตัวเองทะเลาะกับเผยลี่เชินถึงขนาดตาต่อตาฟันต่อฟัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์อยากลุกลงจากเตียงเมื่อยกมือบีบขมับที่รู้สึกปวดจี๊ด จึงได้ยินเสียงที่ดังมาจากประตูด้านนอก

ประตูถูกผลักออก เจียงหวั่นหวั่นเดินเข้ามา “เสว่เอ๋อร์เธอตื่นแล้วหรือ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า ยืนขึ้นเพื่อเดินไปหาเธอ

“ช้าก่อน!” ใบหน้าเจียงหวั่นหวั่นตะลีตะลาน เธอเดินไปขวางหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ “เสว่เอ๋อร์ ฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพกับเธอ...”

“ทำไมเหรอ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามด้วยความสับสน “มีเรื่องอะไร?”

เจียงหวั่นหวั่นลังเลไปมาก่อนจะหายใจลึกแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าฉันไม่มีอำนาจมากพอ จึงช่วยเธอไม่ได้มาก แต่ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนเธอ ไม่อาจจะหลับหูหลับตาปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ ดังนั้นฉันจึงบอกเรื่องนี้ให้ประธานลู่รู้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไร เจียงหวั่นหวั่นดึงมือเธอไปเสียก่อน พูดอย่างจริงจัง “เสว่เอ๋อร์ อย่าโกรธเลยนะ ฉันทำไปก็เพราะหวังดีต่อเธอ! ทุกครั้งที่เธอต้องการความช่วยเหลือ ประธานลู่ก็มักจะช่วยเธอได้ทุกครั้ง ครั้งล่าสุดที่พวกเราเจอปัญหาก็ได้ประธานลู่ช่วยไว้ ยังมีครั้งนั้นบนเรือสำราญที่เธอหายไปก็เป็นเขาที่ช่วยไว้ ดังนั้นฉันจึง...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก มองดูเจียงหวั่นหวั่นในเวลานี้ที่เหมือนนักเรียนประถมที่ทำผิดพลาดแล้วรอรับการลงโทษ ผ่านไปสักครู่เธอก็ใจอ่อน พูดเบาๆ “ฉันรู้แล้ว ฉันไม่โทษเธอหรอก สบายใจได้”

“จริงนะ?” เจียงหวั่นหวั่นทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ “ดีมากเลย พอประธานลู่ได้ข่าวว่าเธอลำบาก เขาก็ขอที่อยู่จากฉันรีบมาทันที ตอนนี้เขานั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น”

“ว่าไงนะ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ประหลาดใจ รีบก้าวเท้าเดินออกไปนอกห้อง

ลู่เหยานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นจริงๆ ด้วย สีหน้าเป็นกังวลอย่างมาก แต่ก็นั่งด้วยท่าทางอย่างระมัดระวังเนื่องจากตัวใหญ่แขนขายาว

เมื่อเงยหน้าเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ลู่เหยานิ่งไปชั่วขณะแล้วรีบลุกขึ้น ดวงตาของเขาไม่สามารถซ่อนเร้นความกังวลใจไว้ได้ “เสว่เอ๋อร์ เธอสบายดีไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า พูดเบาๆ “สบายดี”

เห็นใบหน้าหญิงสาวเรียวเล็กซูบผอมไป ลู่เหยารู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาเดินไปข้างหน้าถามกลับเบาๆ “ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียว เธอดูซูบผอมไปนะ แน่ใจนะว่าสบายดี?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ปิดบังความจริงไว้ไม่มิด เธอจึงได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

“ฉันรู้เรื่องระหว่างเธอกับเผยลี่เชินแล้ว ความเข้าใจผิดระหว่างพวกเธอเป็นเพราะฉัน ฉันต้องไปหาเผยลี่เชินพูดให้รู้เรื่อง เธอสบายใจได้....”

“ไม่ต้อง!” ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบเงยหน้าขึ้น พูดอย่างร้อนรน “รุ่นพี่ ไม่ต้องไปหาเขา เรื่องระหว่างฉันกับเขามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย....”

ความเข้าใจผิดเรื่องเด็กในท้องเป็นเพราะเผยลี่เชินไม่เชื่อใจเธอ แม้ว่ามันจะคลี่คลาย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเผยลี่เชินก็ยังเหมือนมีกำแพงมาขวางกั้น ซึ่งก็คือเรื่องสาเหตุการตายของพ่อเธอ

หลายครั้งที่ผ่านมาเธอพยายามบอกกับตัวเองว่าให้ลืมเรื่องสาเหตุการตายของพ่อซะ แต่ความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้น ยิ่งเธออยากลืมมากเท่าไร มันก็ฝังอยู่ในจิตใจลึกมากขึ้นเท่านั้น ความเข้าใจผิดจึงมีมากขึ้นเรื่อยๆ

น้ำเสียงของไป๋เสว่เอ๋อร์ฟังดูแน่วแน่ ลู่เหยาขมวดคิ้วพูดช้าลง “หรือจะให้เขาเข้าใจผิดอย่างนี้ตลอดไปนะหรือ? เธอคิดจะทำอะไรของเธอ?”

หลังจากเงียบไปนาน ไป๋เสว่เอ๋อร์กำมือแน่นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว พูดอย่างโหดเหี้ยม “ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปจากเขา ส่วนเด็กในท้อง ฉันจะเลี้ยงดูเขาเองเมื่อเขาเกิดมาก”

“แต่เสว่เอ๋อร์...ประธานเผยคงไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน” แล้วจู่ๆ เจียงหวั่นหวั่นที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น “ถ้าถึงตอนนี้เขาเกิดบีบบังคับเธออีก เธอคงไม่ทำร้ายตัวเองอีกนะ...”

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ชั่วขณะนั้นทุกคนนิ่งเงียบไป