ตอนที่ 367
ตอนที่ 367 ต้องไปดูเขาสักหน่อย
October 28, 2026
ตอนที่ 367 ต้องไปดูเขาสักหน่อย
ไม่ถึงห้านาที เผยลี่เชินกับฉีเฟิงเดินออกมาจากประตู ยังไม่ทันได้ลงจากชานบันได จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “เผยลี่เชินออกมาแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดจบลง คนกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาตรงชานบันได
ทั้งแสงแฟลช ไมโครโฟนจากสื่อรวมถึงกล้องต่างก็พุ่งเป้ามาที่เผยลี่เชิน ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
“คุณเผยคะ พอจะบอกเล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับคุณเฝิงตอนนี้ได้ไหมคะ? มีข่าวว่าคุณเฝิงตายแล้ว เป็นความจริงหรือว่าข่าวลือคะ?”
“คุณเผยช่วยเล่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณเฝิงเรื่องความรักความแค้นได้ไหมคะ?”
“ที่คุณไป๋เสว่เอ๋อร์โกรธแค้นเป็นเพราะคุณไปมีความสัมพันธ์สวาทกับเฝิงเช่น จนทำให้เธอแก้แค้น เป็นเรื่องจริงใช่ไหม? เหมือนกับคำที่คนทั่วไปพูดเพราะรักสามเส้าไม่ลงตัวจึงเกิดโศกนาฎกรรมขึ้น”
แสงแฟลชทำให้สีหน้าของเผยลี่เชินดูมืดมน เขาไม่คาดคิดว่าบรรดาสื่อทั้งหลายจะคาดเดากันไปต่างๆ นานา ความสามารถในการพูดหรือกระทำโดยไม่มีหลักฐานก้าวมาถึงระดับนี้แล้ว!
“ไม่มีรักสามเส้า! ขอให้ทุกคนใช้ความระมัดระวังในการนำเสนอข่าว ถ้าหากมีคนเขียนข่าวคนใดเขียนในทางให้ร้าย ผมจะดำเนินคดีตามกฎหมาย!”
พูดจบประโยคนี้ เผยลี่เชินก็ไม่พูดอะไรอีก หันไปทางฉีเฟิง เพื่อให้เขาพาออกไปจากฝูงชน
เมื่อขึ้นรถ ยังคงได้ยินเสียงจากด้านนอกรถ จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไป เผยลี่เชินถึงจึงรู้สึกโล่งหูขึ้นมานิดหน่อย
เขากำหมัดแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในจิตใจ “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? นักข่าวรู้เรื่องที่พวกเรามาโรงพยาบาลได้อย่างไรกัน?”
เดิมทีการที่เขาได้รู้เรื่องข่าวการตายของเฝิงเช่นเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคิด ตอนนี้ถูกนักข่าวรุมล้อมพร้อมกับข่าวลือ ยิ่งเป็นเรื่องไม่คาดฝัน!”
ฉีเฟิงก้มศีรษะเล็กน้อย “ขอโทษครับประธานเผย ผมประมาทไปหน่อย เลยไม่ได้เตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้า”
“ฉันอยากรู้ว่าข่าวพวกนี้จู่ๆ มันออกมาได้อย่างไร”
ตั้งแต่เขาถึงโรงพยาบาลจนกระทั่งออกมา ใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมง ภายในระยะเวลาอันสั้น พวกนักข่าวได้รับข่าวและรีบไปรายล้อมเขาซึ่งมันพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาต้องมีแหล่งข่าว!
เรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเขาคิดเสียแล้ว
หลังจากเงียบไปสักพัก ในที่สุดเผยลี่เชินเอ่ยปากพูด “ที่นักข่าวคาดเดากันเองมีเรื่องไร้สาระปะปนอยู่ไม่น้อย ไปจัดการก่อนล่วงหน้าให้เรียบร้อย”
ฉีเฟิงรีบรับปากทันที “ครับ”
เผยลี่เชินเงยหน้ามองไปยังแสงไฟที่อยู่ด้านนอก แต่จิตใจกลับรู้สึกสับสน
คืนนี้เป็นอีกคืนที่ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับอีกวันหนึ่ง
เช้าวันต่อมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นขึ้นมาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นเห็นเจียงหวั่นหวั่นนั่งบนโซฟากำลังดูซีรี่ย์
หลังจากที่หาวแล้วเธอจึงถามเบาๆ ว่า “หวั่นหวั่น ทำไมเธอตื่นเช้าจัง? วันนี้ไม่ไปทำงานหรือ?”
“ฉันลาหยุดสองสามวันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเธอ!” เจียงหวั่นหวั่นนั่งตัวตรง แล้วหันไปมองดูนาฬิกาแขวนที่กำแพง “นี่ก็ไม่เช้าแล้วนะ? สิบเอ็ดโมงแล้ว!”
เมื่อได้ยินจึงกวาดตาหันไปมองนาฬิกาซึ่งก็สิบเอ็ดโมงจริงๆ
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืดเอวแล้วกระซิบเบาๆ “ฉันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะนอนได้ถึงขนาดนี้”
“เป็นเรื่องปกติของคนท้องที่ง่วงนอน!” เจียงหวั่นหวั่นหัวเราะ “อ้อ...ฉันเจียวไข่พร้อมกับโจ๊กข้าวโอ๊ตไว้ให้ เธอกินสักหน่อย จากนั้นพวกเราค่อยออกไปกินข้าวกัน”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “จ้า...”
กำลังจะยกโจ๊กออกมาจากห้องครัว ยังไม่ทันได้กิน เจียงหวั่นหวั่นไม่รู้เห็นอะไรเข้า จึงได้ร้องเสียงดังด้วยความตกใจ “โอ้...พระเจ้า!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามอย่างตั้งใจ “เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงหวั่นหวั่นระงับอารมณ์ทางสีหน้าเอาไว้ โดยการส่ายหัว “ไม่มีอะไร...”