ตอนที่ 368 ฉันรอคุณ

ตอนที่ 368 ฉันรอคุณ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากบ้านโดยไม่สนการคัดค้านของเจียงหวั่นหวั่น จากนั้นเรียกรถไปเผยซื่อ

ระหว่างทางไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสับสน ในสมองมีแต่ภาพอดีตของเธอกับเผยลี่เชินสลับไปมา

ไม่ว่าตอนนี้ระหว่างทั้งสองจะเดินทางมาถึงไหน แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ได้มาพบเจอกันจริงๆ และที่น่าชื่นชมยิ่งกว่าคือ เขาอยู่ตรงหน้าเธอเสมอในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

ตอนนี้เผยลี่เชินกำลังประสบปัญหา เธอควรยื่นมือเข้าไปช่วย แม้ว่าจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่เธอก็จะลองดูสักตั้ง

ทันใดนั้นโดยไม่รู้ตัวเธอคิดถึงตอนที่เผยลี่เชินพาเธอไปที่สวนส่วนตัว ตอนนั้นเธอถูกกู้หลี่เหลียงและเจียงหวั่นหวั่นพวกเขาหลอกให้ไปสวนดอกไม้เห็น “ทะเลดอกไม้” ที่เผยลี่เชินสร้างให้เธอโดยเฉพาะ ตอนนั้นเธอมีความสุขมากจริงๆ

ถ้าพ่อไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน....ไม่แน่ว่าพวกเขาคงลงเอยอีกแบบหนึ่ง

มีความโศกเศร้าอยู่ในใจของเธอ จนกระทั่งเสียงคนขับรถดังขึ้น “ถึงแล้วครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับมามีสติ จ่ายเงิน แล้วลงจากรถ แล้วรีบเดินไปที่ประตูของเผยซื่อ

ก้าวเท้าไปไม่กี่ก้าว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นท่าทางเหมือนนักข่าวเฝ้าอยู่ที่ประตู เธอจึงหันตัวย่องเดินไปที่ทางเข้าอีกทาง ลงไปยังโรงรถชั้นใต้ดิน จากนั้นขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน

โชคดีที่เธอพกบัตรของบริษัทมาด้วย ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่สามาถขึ้นลิฟต์ไปได้

ลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ชั้นสำนักงานประธานบริษัท ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นเต้นนิดหน่อย เมื่อเดินออกมาจากลิฟต์ โดยปกติแล้วสำนักงานแห่งนี้ที่เงียบสงบ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังวุ่นวายขึ้นมา

ผู้คนเดินไปเดินมาด้วยท่าทางยุ่งวุ่นวาย ไป๋เสว่เอ๋อร์สวมหมวกแก๊ปเดินก้มหน้า จึงไม่เป็นที่สังเกตของใครต่อใคร

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตามไปทางเดินผ่านห้องประชุมโดยไม่หยุดแวะ เดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงออฟฟิศของประธานบริษัท กำลังจะเดินถึงประตูออฟฟิศ ทันใดนั้นก็มีคนมาขวางเธอไว้

“เธอเป็นใคร? นัดไว้หรือเปล่า? ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เธอจะมาเดินไปโน้นไปนี่ได้!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยเป็นอย่างดีซึ่งก็คือสวี่เยว่หรูนั่นเอง

สวี่เยว่หรูตกตะลึงเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ จากนั้นมองเธอด้วยสายตาดูถูกเย็นชา พูดเย้ยหยัน “นึกว่าใครกัน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นหนึ่งในรักสามเส้า”

“สวี่เยว่หรู โปรดระวังคำพูดด้วย คนนอกพูดข่าวลือยังไงก็ช่าง แต่เธอเป็นคนของเผยซื่อ พูดแบบนี้มันคุ้มกับเงินเดือนค่าจ้างแล้วหรือ?”

หลังจากที่พูดคำพูดเหล่านี้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่หันไปมองเธออีกเลย เดินตรงไปที่ประตูออฟฟิศประธานบริษัท ยกมือขึ้นเคาะประตู

ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากด้านใน ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึก จับลูกบิดและผลักประตูเข้าไปข้างใน

ไม่มีคนอยู่ด้านใน ตอนนี้เผยลี่เชินคงจะประชุมกับผู้บริหารระดับสูงหรือไม่ก็ผู้ถือหุ้นเรื่องการรับมือกับมหาชน

หลังจากปิดประตู ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งบนโซฟารอเผยลี่เชินกลับมา

หลังจากยี่สิบนาทีกว่าๆ เผยลี่เชินออกมาจากห้องประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ฉีเฟิงซึ่งตามออกมาด้วยถามว่า “ประธานเผย ถ้าเป็นเช่นนี้เกรงว่าคงถูกสื่อรุกรานไม่น้อย...”

เผยลี่เชินหยุดก้าว มองด้วยสายตาเย็นชา ถามกลับว่า “ไม่อย่างงั้นนายมีวิธีอื่นไหมล่ะ?”

ฉีเฟิงไม่ตอบแต่กลับพยักหน้ารับ “ครับ ผมจะไปกำชับ แล้วส่งจดหมายทนายความให้พวกเขา”

ขมับของเผยลี่เชินเต้นแรงจนต้องขมวดคิ้ว เขาก้าวเท้าเดินไปที่ออฟฟิศอย่างรวดเร็ว ก่อนผลักประตู ตอนที่เห็นเงาคนอยู่ในห้อง เขาตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที

เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยสีหน้านิ่วคิ้วขมวดในตอนแรกจากนั้นปิดประตูห้อง