ตอนที่ 387 หกปีมานี้ชีวิตเขาไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก

ตอนที่ 387 หกปีมานี้ชีวิตเขาไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก

หลังจากที่เธอคิดได้เช่นนี้ รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

เมื่อเธอใจร้อน เธอรีบวิ่งเรียกหาห้าวเจ๋อน้อย “เจ๋อน้อย! ไป๋ห้าวเจ๋อ!”

“คุณไป๋...”

มีเสียงดังขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อรีบหันมองตาม เห็นป้าจางยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง

เธอรีบเดินเข้าไป จับมือป้าจางไว้แน่น “ป้าเอาเจ๋อน้อยไปไว้ที่ไหน!”

ป้าจางหันหน้าไปทางห้องห้องหนึ่ง บอกท่าทีเป็นนัย ไป๋เสว่เอ๋อรีบมองตามไป เห็นเด็กน้อยนอนอยู่บนเตียงเด็กภายในห้อง เธอจึงถอนหายใจโล่งอกทันที

เธอรีบเดินเข้าไปใกล้ๆเตียง มองดูห้าวเจ๋อน้อยนอนหลับสบาย ตัวน้อยๆของเขาซุกอยู่ในผ้าห่มนุ่มนิ่ม ไป๋เสว่เอ๋อจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ให้เขานอนพักผ่อนดีๆเถอะค่ะ พวกเราออกไปคุยกันด้านนอก” ป้าจางค่อยๆดึงไป๋เสว่เอ๋อออกไป บอกเป็นนัยให้ออกไปด้านนอก

ไป๋เสว่เอ๋อไม่ฟังป้าจาง แต่กลับมองดูเด็กน้อยบนเตียงอย่างลึกซึ้ง จากนั้นค่อยๆเดินออกจากห้องไป

ป้าจางปิดไฟ ค่อยๆปิดประตูลง พูดกระซิบขึ้น “คุณไป๋ นี่คุณกังวลมากเกินไปแล้ว ให้ป้าชงน้ำขิงให้ร่างกายอุ่นหน่อยไหมคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อส่ายหน้า บอกปัด แต่ป้าจางกลับเสียงแข็งขึ้น “อย่าปฏิเสธเลยค่ะ ไปนั่งบนโซฟาทางนู้นดีกว่านะคะ ประธานเผยเพิ่งจะออกไปค่ะ คุณไม่ต้องกังวล”

ป้าจางพูดพลางเดินเข้าไปในครัว จากนั้นไม่นาน ป้าจางก็ยกน้ำชาร้อนออกมาหนึ่งแก้ว

เธอรับแก้วชาร้อนมาไว้ในมือ ไอร้อนของน้ำกระทบกับมือของเธอ ความเครียดและกังวลที่เกิดขึ้นเมื่อครู่กลับผ่อนคลายลงไปเยอะทันที

“คุณไป๋ ป้าก็เคยแม่มาก่อน เข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ประธานเผยจะไม่ทำร้ายคุณกับเจ๋อน้อยแน่นอน”

เมื่อได้ยินป้าจางพูดเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้ามอง ย้อนถามขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “มีเรื่องที่เขาทำไม่ได้ด้วยเหรอคะ?”

สามารถหลอกเธอจากสถานีรถไฟให้มาที่นี่ได้ จะมีอะไรที่เขาทำไม่ได้อีกล่ะ? มากไปกว่านั้นเธอเข้าใจกลวิธีของเขาดี ผ่านมาหกปี เขาจะไม่เปลี่ยนไปบ้างเลยเหรอ?

“เห้อ” ป้าจางถอนหายใจ “พูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ ป้าทำงานให้กับประธานเผยมาตั้งหลายปีแล้ว เข้าใจเขาที่สุดค่ะ เขาไม่มีทางทำร้ายคุณแน่นอน อีกอย่างนะ คุณรู้รึเปล่า หกปีมานี้เขาใช้ชีวิตอย่างไม่ราบรื่นเลยนะคะ”

เมื่อเห็นป้าจางพูดมาเยอะขนาดนี้ ไป๋เสว่เอ๋อเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา เธอก้มหน้าจิบชา ผ่านไปสักพักจึงพูดขึ้น “ถ้าเขาดีกับฉันจริง คงไม่ใช้วิธีแบบนี้หลอกฉันกับเจ๋อน้อยให้มาที่นี่หรอกค่ะ”

ทันใดนั้นป้าจางย้อนถามขึ้น “ถ้าไม่ใช้วิธีแบบนี้? คุณจะยอมเจอเขาเหรอคะ?”

คำพูดนี้ ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อถึงกับตอบอะไรไม่ถูก

ความจริงแล้ว ถ้าเผยลี่เชินไม่ใช้วิธีนี้บังคับเธอมาเจอ เธอคงพาเจ๋อน้อยหลบหนีต่อแน่นอน

เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อไม่พูดอะไรต่อ ป้าจางจึงค่อยๆพูดขึ้น “หลายปีมานี้ ประธานเผยแบกรับเรื่องไม่ดีมากมาย”

“เผชิญกับเรื่องน่าปวดหัวมากมายในบริษัทเพียงลำพัง ทั้งยังต้องออกไปเจอผู้คนโหดร้ายเจ้าเล่ห์มากมาย คุณไม่รู้หรอกว่า หลังจากที่คุณไปจากเขา เขาก็ไล่คนงานในบ้านทุกคนออก เหลือเพียงแค่ป้ากับลุงดูแลบ้าน ใช้ชีวิตผ่านไปด้วยความโดดเดี่ยวหนาวเหน็บ มีวันหนึ่งฉันไปทำความสะอาดห้อง เห็นทั้งวางหนังสือของเขามีรูปคุณวางเรียงรายเต็มไปหมด ป้าก็เพิ่งจะรู้ว่าประธานเผยเป็นคนโรแมนติคทีเดียวเชียว!”