ตอนที่ 388
ตอนที่ 388 มีสิทธิ์อะไรมาลักพาตัวคนอื่น
October 28, 2026
ตอนที่ 388 มีสิทธิ์อะไรมาลักพาตัวคนอื่น
ทันใดนั้น เด็กน้อยก็หันหน้าไปทางผู้ชายด้านข้าง ถามขึ้นด้วยเสียงออดอ้อน “พ่อครับ อะไรคือกองทุนครับ?”
เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น ก้มหน้าลงมากเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและใจดี “กองทุนเงิน กองทุนก็คือ.....”
“ไป๋ห้าวเจ๋อ!”
เผยลี่เชินยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเสียงใครบางคนพูดแทรกขึ้น
เมื่อห้าวเจ๋อน้อยได้ยินเสียงนั้น รีบหันหลังกลับมา เห็นไป๋เสว่เอ๋อยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้านิ่งเฉย เขาตกตะลึง ค่อยๆพูดขึ้น “คุณแม่...”
ไป๋เสว่เอ๋ออดกลั้นความโกรธไว้ไม่ไหว เธอรีบเดินเข้าไป อุ้มห้าวเจ๋อน้อยขึ้นมา “เมื่อครู่ลูกเรียกเขาว่าอะไรนะ?”
“เขา....” ห้าวเจ๋อน้อยหันไปมองเผยลี่เชิน เห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อผิดปกติไป เขาพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ “แม่อย่าโกรธไปเลยนะ”
ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวภายในตัวด้วยอารมณ์โมโห เธอเลี้ยงดูลูกชายอย่างยากลำบากมาตลอดหกปี แต่มาวันนี้ที่เพิ่งจะได้เจอหน้าเผยลี่เชินก็เรียกเขาว่าพ่อ จะไม่ทำให้โกรธได้อย่างไร?
เธอมองไปที่ป้าจาง อดกลั้นความโกรธไว้ “ป้าจางคะ รบกวนพาเจ๋อน้อยไปทานข้าวเช้าให้เสร็จที่ห้องด้วยค่ะ”
ป้าจางตอบรับทันที รีบรับห้าวเจ๋อน้อยออกไป
ในตอนนั้น ห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่จึงเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน
เผยลี่เชินยกมือขึ้นกดหยุดคลิปข่าว พูดขึ้น “จะดื่มอะไรครับ นมหรือน้ำเต้าหู้?”
สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อนิ่งเรียบ รีบเดินเข้าไปใกล้เผยลี่เชิน จับมือที่เขากำลังยกแก้วดื่ม พูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งเรียบ “เผยลี่เชิน คุณคิดจะทำอะไรกันแน่!”
เผยลี่เชินค่อยๆหันหน้ากลับมา เห็นสายตาของหญิงสาวที่ดูโกรธเคือง พูดขึ้น “คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ?”
ไป๋เสว่เอ๋อหายใจกระหืดกระหอบด้วยความโกรธ “คุณคิดว่าคุณให้เจ๋อน้อยยอมรับคุณแล้วฉันจะยอมใจอ่อนงั้นเหรอ? ไม่มีทาง เขาไม่ใช่ลูกชายของคุณ เขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ!”
เมื่อได้ยินไป๋เสว่เอ๋อพูดขึ้นเช่นนั้น สายตาของเผยลี่เชินนิ่งขรึมทันที “ร่างกายของเขามีเลือดเนื้อของผมครึ่งหนึ่ง นั่นคือเรื่องจริง”
คำพูดประโยคเดียวทำให้ไป๋เสว่เอ๋อโมโหขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อกัดฟัน จ้องหน้าเผยลี่เชินอยู่นานไม่พูดอะไร
“เมื่อวานคุณบอกให้ฉันลองคิดดูดีๆไม่ใช่เหรอ ฉันคิดดีแล้ว ฉันจะพาเจ๋อน้อยออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้!” เมื่อพูดจบ เธอหันหลังกลับเดินตรงไปที่ห้องเด็กน้อยทันที
เผยลี่เชินมองดูแผ่นหลังของผู้หญิงที่ดื้อรั้น ทันใดนั้นพูดขึ้น “คุณคิดว่าคุณจะไปไหนได้งั้นเหรอ?”
เขาทุ่มเทพยายามตามหาเธอมาตลอดหกปี กว่าจะมีวันนี้วันที่เธอกลับมาอยู่เคียงข้างกายมันไม่ง่ายเลย เขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายได้อย่างไรกัน?
ได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋อหยุดชะงักไป เธอหันหลังกลับมา สายตามองตรงไปที่เผยลี่เชิน “ดังนั้น คุณก็เลยจะขังฉันกับเจ๋อน้อยไว้กับคุณที่นี่?”
สายตาของเผยลี่เชินเต็มไปด้วยความโศกเศร้า จากนั้นเขาก็เริ่มใจเย็นลง “ผมก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ เรามานั่งคุยกันดีๆได้ไหม ทำไมคุณถึงไม่ให้อากาสผมเลย?”
เขาไม่เข้าใจว่าพวกเขาจากกันมาหกปีแล้ว ทำไมไป๋เสว่เอ๋อจึงไม่ยอมให้เวลาหรืออดทนกับเขาเลย
ไป๋เสว่เอ๋อกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ คำถามที่เธออยากจะถามออกมาเมื่อหกปีก่อนกลับถูกกลืนกลับไป ไม่ว่ายังไงก็พูดออกมาไม่ออก
สำหรับเรื่องการตายของพ่อ เป็นหนามที่ทิ่มแทงจิตใจเธอจนยากที่จะเอาออก
จู่ๆทุกอย่างก็เงียบสงบลง ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจเข้าลึก ผ่านไปสักพัก เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “เผยลี่เชิน ไม่ว่าคุณจะผูกมัดฉันกับลูกไว้นานเท่าไหร่ ฉันก็จะไม่มีวันยอมคุณ”
เมื่อพูดจบ เธอหันหลังเดินกลับไปที่ห้องลูก
มองดูเงาของหญิงสาวเดินจากไป เผยลี่เชินสูดหายใจเข้าลึก แววตาของเขาสื่อได้ถึงความเศร้าเสียใจที่ใครก็ไม่อาจเข้าใจได้
เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ตัวเองทุ่มเทพยายามตามหาเธอกลับมา เมื่อเจอหน้ากันกลับกลายเป็นเช่นนี้