ตอนที่ 389
ตอนที่ 389เวลาหนึ่งเดือน
October 28, 2026
ตอนที่ 389เวลาหนึ่งเดือน
ได้ยินเช่นนั้น ลู่เหยายักคิ้วขึ้น มองตามไป
เหอหย่าหานยืนอยู่ด้านข้าง ใส่แว่นดำและหมวก ปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด
ไม่รีรอให้ลู่เหยาพูดอะไร เธอก็เดินเข้ามาทันที พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณมาถามเรื่องของคนที่เผยลี่เชินลักพาตัวไปใช่ไหม แต่ฉันไม่มีความคืบหน้านะ”
ลู่เหยาพูดเตือนขึ้น “คุณจะทำอะไร?”
เหอหย่าหานพูดขึ้นด้วยท่าทีที่จริงจัง “เรื่องตามหาไป๋เสว่เอ๋อ ฉันช่วยคุณได้”
สายตาของลู่เหยามองเธอด้วยความเย็นชา “ผมจะเชื่อคุณได้ยังไง? อีกอย่างไป๋เสว่เอ๋อถูกเผยลี่เชินจับไป ไม่ได้เป็นเพราะสิ่งที่คุณทำไปงั้นหรือ?”
ไป๋เสว่เอ๋อบอกเขาทางโทรศัพท์เรื่องที่เหอหย่าหานทำความตกลงกับเธอไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไป๋เสว่เอ๋อยังถูกเผยลี่เชินจับตัวไป ไม่แน่ว่าเธอกับเผยลี่เชินอาจจะเป็นพวกเดียวกัน!
เหอหย่าหานรีบเอ่ยปากอธิบาย “เรื่องนี้จะโทษฉันไม่ได้นะ ฉันไปหาไป๋เสว่เอ๋อมาจริงๆ ไปเตือนเธอว่าเผยลี่เชินจะไปหาเธอ แต่ฉันไม่รู้ว่าเผยลี่เชินไปได้ข่าวมาจากไหน จึงเปลี่ยนแผนกะทันหัน เขาไม่ได้ไปเมืองเซียงหนานจับตัวเธอ แต่กลับเฝ้าอยู่ที่เมืองไห่เฉิง ประธานลู่ก็อยู่ในแผนของเขาด้วยใช่ไหมคะ? ”
ลู่เหยามองเหอหย่าหานด้วยความระแวง ไม่พูดอะไรต่อ
เหอหย่าหานมองออกว่าเขายังสงสัยในตัวเธอ จึงพูดกระซิบขึ้น “ฉันชอบเผยลี่เชินมานานขนาดนั้น จะไปช่วยให้ไป๋เสว่เอ๋อกลับมาอยู่ข้างเขาอีกทำไมล่ะ?”
ลู่เหยามีท่าทีผ่อนคลายลง เหอหย่าหานพูดต่อ “ที่นี่ไม่เหมาะในการคุยกัน เราขึ้นรถไปคุยกันดีกว่าไหม?”
ลู่เหยาลังเลสักพัก เปิดประตูอย่างเงียบๆให้เธอขึ้นมา
เรื่องมาถึงวันนี้ ขนาดที่ที่เผยลี่เชินพาพวกเขาไปซ่อนตัวเขายังหาไม่เจอ ถ้ามีคนมาร่วมด้วยอีกสักคน คงไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
หลังจากขึ้นไปบนรถ รถเคลื่อนตัวออกไปไกลจากบริษัทตระกูลเผย ลู่เหยาจึงถามขึ้น “คุณมีวิธีอะไรกันแน่?”
เหอหย่าหานถามขึ้นด้วยท่าทีจริงจัง “ฉันรู้จักกับตระกูลเผยมานาน แน่นอนว่าฉันต้องรู้ในสิ่งที่หลายคนไม่รู้มาก่อน และอาจจะคาดเดาได้ว่าเผยลี่เชินพาพวกเขาไปแอบไว้ที่ไหน ฉันจะช่วยคุณสืบหา ในส่วนของเรื่องการช่วยเหลือก็เป็นหน้าที่ของคุณแล้วล่ะ”
ลู่เหยาขมวดคิ้ว “คุณจะหาเจอจริงเหรอ?”
“ได้สิ ครั้งที่แล้วไม่รู้ทำไมจู่ๆเผยลี่เชินถึงรู้ก่อน ครั้งนี้ฉันจะระมัดระวังมากขึ้น คุณเตรียมตัวให้พร้อมไว้ก่อน แล้สพาไป๋เสว่เอ๋อหนีไปก็โอเคแล้ว”
เมื่อได้ยินเหอหย่าหานพูดเช่นนั้น ลู่เหยาจึงถอนหายใจออก เขารีบพยักหน้าลง “โอเค ผมเข้าใจแล้ว”
ตอนนี้ขอแค่หาที่ซ่อนของไป๋เสว่เอ๋อและเจ๋อน้อยให้เจอ เขาก็จะพาทั้งสองหนีออกมาแน่นอน!
ในบ้านจงหลวี่ฉวน ไป๋เสว่เอ๋อพักอยู่ในห้อง นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เธอไม่ได้ออกจากห้องมาทั้งวันแล้ว
ห้าวเจ๋อน้อยรู้สึกผิดปกติไป จึงเข้าไปนั่งใกล้ๆไป๋เสว่เอ๋ออย่างเรียบร้อย ถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “คุณแม่ แม่จะเล่นเกมส์กับผมไหมครับ?”
ไป๋เสว่เอ๋อส่ายหน้า มองไปที่ห้าวเจ๋อน้อย พูดขึ้น “เจ๋อน้อย แม่อยากอยู่เงียบๆ ได้ไหม?”
ห้าวเจ๋อน้อยได้ยินเช่นนั้นจึงวางของเล่นในมือลง อ้าแขนทั้งสองกอดเธอไว้แน่น “แม่ครับ งั้นผมจะอยู่เงียบๆเป็นเพื่อนแม่นะ...”
ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มขึ้นมาอย่างขมขื่น คำพูดมากมายที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ แต่กลับพูดออกมาไม่ได้
ตอนนี้เธอไม่มีอุปกรณ์สื่อสาร ไม่สามารถติดต่อกับบุคคลภายนอกได้เลย ถูกเผยลี่เชินขังไว้ที่นี่ เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรง แต่เธอก็ไม่สามารถให้ห้าวเจ๋อน้อยถูกขังไว้ที่นี่ทั้งชีวิต
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ป้าจางมาเคาะประตู ตามด้วยพูดขึ้น “คุณไป๋คะ เตรียมอาหารเสร็จแล้วนะคะ ป้ายังเตรียมอาหารบำรุงเด็กน้อยไว้ให้ด้วยนะคะ รีบออกมาทานนะคะ”
ไป๋เสว่เอ๋อก้มลงมองห้าวเจ๋อน้อยที่อยู่ข้างๆ เธอหันไปถามด้วยสีหน้าอ่อนโยน “เสี่ยวเจ๋อ ออกไปทานข้าวเถอะ”
ห้าวเจ๋อน้อยเงยหน้า ถามขึ้นอย่างจริงจัง “คุณแม่ไม่ทานเหรอครับ?”
ไป๋เสว่เอ๋อยิ้ม “แม่ไม่หิว ลูกไปทานก่อนเถอะ”
เด็กอายุแค่ห้าขวบ คงแยกไม่ออกว่าคำพูดที่ผู้ใหญ่พูดขึ้นเป็นความจริงหรือไม่ เขาพยักหน้าลง เดินตามป้าจางออกไป