ตอนที่ 405 คุณยังคิดถึงผมอยู่เสมอ

ตอนที่ 405 คุณยังคิดถึงผมอยู่เสมอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกประหม่าเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก เธอหลบตาเขา และเอ่ยปากพูดออกมาเบาๆ ว่า “ฉันก็แค่ช่วยตัวเองเท่านั้นแหละค่ะ ตอนที่ฉันยังทำงานอยู่ที่บริษัทเผยซื่อก่อนหน้านี้ มันมีโครงการบางอย่างที่เกิดปัญหาขึ้นมาเล็กน้อย ฉันเองก็สงสัยว่าบางทีเธออาจจะกำลังเล่นไม่ซื่ออย่างลับๆ อยู่ก็เป็นได้”

“แต่ว่ามันก็ผ่านมาได้หกปีแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้คุณจะเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่สำหรับคุณแล้ว มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลยสักนิดเดียว”

เผยลี่เชินลุกขึ้นยืน และเดินไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์ พร้อมกับโน้มตัว และกระซิบที่ข้างหูของไป๋เสว่เอ๋อร์ว่า “ผมรู้ว่าคุณทำไปเพราะอยากที่จะช่วยผม”

“เปล่าสักหน่อย!” ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่าแก้มทั้งสองข้างของเธอนั้นกลับแดงขึ้นมาในทันที

เผยลี่เชินจ้องมองไปแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวที่ค่อยๆ เปลี่ยนสี แล้วก็ยิ้มโดยที่ไม่พูดอะไร หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เอื้อมมือออกไปจับคางของไป๋เสว่เอ๋อร์ขึ้นเล็กน้อย และมองตรงไปที่ดวงตาของหญิงสาว พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “คุณยังคอยคิดถึงผมอยู่เสมอ”

น้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นภายในดวงตาของเขา เมื่อได้สบตากับชายหนุ่มแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกว่าตัวเธอเองนั้นถูกชายหนุ่มมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งเสียแล้ว ความคิดเล็กน้อยทั้งหมดของเธอต่างไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้เลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งรู้สึกอายและรู้สึกหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เธอเอื้อมมือออกไปผลักมือของเขาออกไปอีกด้านหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังและเตรียมพร้อมที่จะเดินจากไป

“อย่าไป” เผยลี่เชินรั้งเธอเอาไว้ “เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าอยากจะช่วยผม ทั้งที่เรายังคุยกันไม่จบดี คุณก็จะไปแล้วอย่างนั้นเหรอ”

เขาเดินไปข้างหน้า และยืนนิ่งอยู่ที่ข้างกายของหญิงสาว “คุณคิดว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะทำอะไร”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ตั้งสติอย่างช้าๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ถ้าเกิดว่าฉันเป็นพวกเขาล่ะก็ ในเมื่อตัวตนของฉันถูกเปิดเผยแล้ว ฉันจะไม่กลับไปที่นั่นอีกเด็ดขาด”

เผยลี่เชินเอ่ยปากพูดเบาๆ ว่า “แต่สำหรับคนที่ละโมบโลภมากและไม่รู้จักพออย่างเสิ่นหรูเฟิงแล้ว คุณคิดว่าเขาจะยอมล้มเลิกความตั้งใจของเขาไหมล่ะ”

หลังจากที่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ส่ายหัวปฏิเสธด้วยความแน่ใจ “เขาไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน”

ทันใดนั้น เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ในทันที ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหน้าไป และสบเข้ากับดวงตาของชายหนุ่มอย่างพอดี

ทั้งสองคนแค่มองตาก็ต่างรู้ใจซึ่งกันและกัน และพวกเขาก็คิดออกแล้วว่าควรทำอย่างไร

ครั้งนี้ พวกเขาจะต้องวางแผนเตรียมการล่วงหน้าเสียก่อน และจะต้องหาหลักฐานมามัดตัวสวี่เยว่หรูกับเสิ่นหรูเฟิงให้ได้!

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริเวณประตูทางเข้าของบริษัทเผยซื่อ รถยนต์ยี่ห้อเบนต์ลีย์สีดำขลับก็เคลื่อนมาจอดอยู่ที่บริเวณถนนฝั่งตรงข้าม

“หรูเฟิง ฉันรู้สึกกลัวนิดหน่อยค่ะ”

สวี่เยว่หรูมองดูอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ผ่านทางหน้าต่าง ที่นี่คือสถานที่ที่เธอทำงานมานานหลายปี แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกกลัวที่จะเดินเข้าไป

เสิ่นหรูเฟิงเลิกคิ้วขึ้น “กลัวอะไรกัน ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เผยลี่เชินออกไปทำธุระนอกเมือง ถึงแม้เขาจะรู้เรื่องแล้ว แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็กลับมาไม่ทันอยู่ดี”

สวี่เยว่หรูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามตั้งสติและทำใจให้สงบเข้าไว้ “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เด็กน้อย” เสิ่นหรูเฟิงยิ้มขึ้นที่มุมปาก จากนั้นก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอเบาๆ “ไว้รอให้คุณทำงานชิ้นสุดท้ายที่ค้างไว้เสร็จเรียบร้อย ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นแน่นอน หลังจากกลับมาแล้ว ผมก็จะจัดการให้คุณมาทำงานกับผม เป็นเลขาของผมแทน”

เมื่อได้ยินเสิ่นหรูเฟิงพูดเช่นนั้น ใบหน้าของสวี่เยว่หรูก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาในทันที เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง “ตกลงค่ะ ฉันจะพยายามเพื่ออนาคตของพวกเราทั้งสองคน!“

เสิ่นหรูเฟิงมองดูหญิงสาว พร้อมกับยิ้มกว้างให้กับเธอ “อือ คุณเข้าไปเถอะ”

สวี่เยว่หรูเอื้อมมือออกไป และขณะที่เธอกำลังจะผลักประตูรถออกไปนั้น ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา เธอหันหน้ากลับมามองผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอ และยืนยันกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ถ้าเกิดว่าฉันถูกคนพวกนั้นจับได้ล่ะก็ คุณจะช่วยฉันใช่ไหมคะ”

เสิ่นหรูเฟิงตอบอย่างไม่ลังเลว่า “แน่นอน เพราะคุณคือผู้หญิงของผม”ไป

เมื่อได้รับฟังคำตอบที่ชัดเจน สวี่เยว่หรูก็รู้สึกเบาใจขึ้นมามากทีเดียว เธอพยักหน้า และผลักประตูลงจากรถไป พร้อมกับเดินตรงไปที่บริเวณทางเข้าของบริษัทเผยซื่อเหมือนเช่นเคย

เมื่อเธอเดินผ่านบริเวณโถงทางเดินมาได้แล้ว เธอก็เดินเข้าลิฟต์ไป สวี่เยว่หรูเดินผ่านเส้นทางนี้มาเป็นร้อยพันครั้งแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะคุ้นเคยกับมันดี แต่สุดท้ายแล้วเธอก็รู้สึกผิดภายในใจอยู่ดี และร่างกายของเธอนั้นจู่ๆ ก็สั่นเทาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว