ตอนที่ 421 ที่ติดค้างคุณเอาไว้ต่อไปจะค่อยๆคืน

ตอนที่ 421 ที่ติดค้างคุณเอาไว้ต่อไปจะค่อยๆคืน

ไม่นานนัก พยาบาลประจำเวรก็เข้ามาเคาะประตู “คนไข้ตื่นแล้ว พวกเราต้องทำการตรวจเช็คดูสักหน่อย อีกสักครู่ก็ต้องย้ายออกจากห้องคนไข้แล้วนะคะ”

คุณท่านเผยได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองนาฬิกาที่อยู่บนผนังแวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยปากสั่งขึ้นเบาๆว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว ลี่เชิน แกพาเสี่ยวไป๋กลับไปก่อน”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไรออกมา คุณท่านเผยก็ได้ยกมือโบกไม้โบกมือขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฟังที่ฉันว่า คุณลุงเฝิงของแกอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนพ่อแล้ว ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก”

คุณท่านเผยดื้อรั้นมาโดยตลอด เรื่องที่ตัดสินใจไปแล้วก็จะไม่เปลี่ยนแปลงง่ายๆอีก เผยลี่เชินทำได้เพียงแค่รับปาก “งั้นก็ได้ครับ ผมพาเธอกลับไปก่อน พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาเยี่ยมพ่ออีกที”

คุณท่านเผยพยักหน้าเล็กน้อย โบกมือให้กับพวกเขา

ออกมาจากห้องคนไข้ ทั้งสองคนนิ่งเงียบตลอดทาง จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาล ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดโหมเข้ามา ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวสั่น ขนลุกตั้งชันไปทั่วทั้งตัว

เผยลี่เชินสังเกตเห็นการตอบสนองของเธออย่างฉับไว รีบถอดเสื้อคลุมที่อยู่บนร่างกายของตัวเองออก คลุมไปบนร่างกายของเธอ จากนั้นโอบไหล่ของเธอเอาไว้ให้อยู่ภายใต้อ้อมแขนในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงไปชั่วขณะ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ตามเขาเดินตรงไปข้างหน้าต่อไปอย่างเชื่อฟัง

ขึ้นมาบนรถ ประตูเพิ่งจะถูกปิดลง อยู่ๆเผยลี่เชินก็เอ่ยปากออกมา ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “วันนี้ผมไม่ได้ปกป้องคุณให้ดี ขอโทษครับ”

การขอโทษที่มาอย่างกะทันหันของชายหนุ่ม กลับทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกแอบตกใจขึ้นมา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ ไม่โทษคุณค่ะ”

“ทำไมจะไม่เกี่ยวข้อง?” อยู่ๆเผยลี่เชินก็ยื่นมือออกมา กุมมือของเธอเอาไว้ในฝ่ามือทันที สายตาแสดงถึงความจริงใจออกมา “ผมควรจะปกป้องคุณ”

น้ำเสียงของเขาอ่อนเบาลงไปมากอย่างกะทันหัน ราวกับพูดพึมพำกับตัวเอง ทั้งยังเหมือนกำลังตำหนิตนเองอยู่

ภายใต้แสงไฟที่มืดสลัวภายในรถยนต์ ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูบนใบหน้าของชายหนุ่มที่มีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจก็บีบรัดแน่นขึ้นมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้

ชั่วพริบตา เธอก็เอ่ยปากออกไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว “ฉันไม่โทษคุณค่ะ”

เผยลี่เชินเงยหน้าขึ้น ทั้งสองคนสบสายตากัน ทันใดนั้น ความรู้สึกที่พูดได้ไม่ชัดเจนนักก็แอบล้นทะลักขึ้นมา

ในขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเพียงแค่ตนเองแทบจะถลำเข้าไปในสายตาของชายหนุ่มอยู่แล้วนั้น อยู่ๆเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่มาอย่างกะทันหัน ชั่วพริบตาก็ทำลายบรรยากาศทิ้งลงไปในทันที

เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย หยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองไม่ที่หน้าจอแวบหนึ่ง จากนั้นกดรับในทันที “ฮัลโหล? เกิดอะไรขึ้น?”

ฉีเฟิงเอ่ยขึ้นจากสายโทรศัพท์ฝั่งนั้นว่า “ประธานเผย เมื่อครู่นี้มีผู้ถือหุ้นของบริษัทหลายคนโทรศัพท์มาสอบถามสถานการณ์กับผม น้ำเสียงของพวกเขาต่างก็ไม่ค่อยจะน่าฟังนัก บอกว่าเรื่องนี้อาจมีผลกระทบไปถึงภาพลักษณ์ของเผยซื่อ ยังถามว่าท่านประธานมีมาตรการรับมืออะไรหรือเปล่าอีกด้วยครับ”

เรื่องที่เกิดขึ้นบนงานเลี้ยงภายในคืนนี้นั้น แม้ว่าจะเป็นข่าวฉาวส่วนตัวของจินจิงจิงเอง แต่เมื่อไรที่เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับบ้านตระกูลเผยแม้เพียงแค่วันเดียว ข่าวลือเหล่านั้นก็มีโอกาสที่จะนำภัยพิบัติกระทบมาถึงเผยซื่อได้

นี่เป็นสิ่งที่เผยลี่เชินคิดได้ถึงมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่วิ่งวุ่นมาตลอดทาง เขาแทบจะไม่ทันที่จะได้จัดการเลยแม้แต่น้อย

เผยลี่เชินสั่งออกไปด้วยสีหน้าที่มืดมนว่า “หากพวกเขาโทรหาคุณอีก ไม่ต้องรับอีกทั้งสิ้น พรุ่งนี้ตอนเช้าผมจะไปเปิดการแถลงที่บริษัท คุณนำข่าวนี้ประกาศแจ้งให้กับทุกคนได้ทราบ จากนั้นติดต่อคนจัดการเรื่องเหล่านั้นที่อยู่ในเว็บไซต์”

“ครับ”

วางสายโทรศัพท์ลง เผยลี่เชินก็กุมโทรศัพท์มือถือเอาไว้ นิ่งเงียบลงไปอย่างกะทันหัน

ในใจของเขาชัดเจนเป็นอย่างมากว่า ขอเพียงแค่การถ่ายทอดสดถ่ายทอดออกไป ก็จะแพร่กระจายไปทั่วราวกับโรคระบาดก็ไม่ปาน ต่อให้พวกเขาคิดอยากจะหยุดยั้งเรื่องนี้ลงไป ทุ่มเงินนำคำค้นหายอดนิยมออก ลบคลิปวิดีโอทิ้ง แต่ก็ยังจะมีคลิปวิดีโอรูปแบบอื่นๆถูกเผยแพร่ออกไปอีกอยู่ดี จะป้องกันมากแค่ไหนก็ยังคงป้องกันได้ไม่หมด

เห็นเผยลี่เชินสีหน้ามืดมน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ไม่พูดอะไรอยู่นาน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยถามขึ้นเบาๆว่า “เป็นอะไรไปคะ?”

เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “ไม่มีอะไร เพียงแต่เรื่องในวันนี้อาจจะมีผลกระทบเล็กน้อยต่อบริษัท”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยปากออกมาเบาๆว่า “งั้นพรุ่งนี้คุณไปจัดการธุระที่บริษัทก่อน โรงพยาบาลทางนี้ฉันมาเอง ฉันจะให้ป้าจางตุ๋นซุปบำรุงกำลังนิดหน่อย นำมาให้กับคุณลุง”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ล้ำลึก จากนั้นถึงได้เอ่ยปากออกมาเบาๆว่า “ครับ”

ในขณะที่พูด อยู่ๆเขาก็ยื่นมือออกไป โอบกอดเธอเอาไว้แน่นภายในอ้อมแขนทันที