ตอนที่ 422 รักษาความลับแทนหนูได้ไหมคะ

ตอนที่ 422 รักษาความลับแทนหนูได้ไหมคะ

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรถึงจะดีไปชั่วขณะ

ห้าปีมานี้เธอเลี้ยงเขาจนโตมาด้วยตัวคนเดียว เข้าใจความคิดความอ่านของลูกน้อยอย่างชัดเจนดีเหลือเกิน ใครต่างก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองเป็นลูกนอกสมรสที่มีเพียงแต่แม่ไม่มีพ่อ ใครก็ไม่อยากกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมในหมู่เด็กด้วยกัน

ไป๋เสว่เอ๋อร์เกิดความละอายใจขึ้นมา แต่ยังคงฝืนฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย โอบกอดห้าวเจ๋อน้อยเอาไว้ภายในอ้อมแขน เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “แม่ไม่โกรธ ลูกบอกแม่ เจียเจียจะมาเมื่อไร?”

“หกโมงเย็นครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กอดเขาแน่นด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ “โอเคจ้ะ งั้นถึงเวลาพวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนลูกรอเขามาด้วยกันนะ”

ใกล้เวลาเที่ยง น้ำซุปบำรุงกำลังที่ป้าจางตุ๋นเอาไว้นั้นได้ตุ๋นเสร็จดีแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ทานอะไรนิดหน่อย จากนั้นนำน้ำซุปบำรุงกำลังบรรจุใส่ภาชนะกักเก็บความร้อน จากนั้นเตรียมที่จะออกจากบ้านไป

เธอเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ห้าวเจ๋อน้อยก็ “ตึงๆๆ” วิ่งเหยาะๆเข้ามา “แม่ จะไปไหนครับ?”

“แม่...แม่จะไปเยี่ยมคนไข้ที่โรงพยาบาล ลูกอยู่ที่บ้านรอแม่ ได้ไหม?”

ได้ยินเธอพูดเช่นนี้ สายตาของห้าวเจ๋อน้อยก็มืดมนลงเล็กน้อย ปากจู๋ขึ้นมาอย่างค่อนข้างที่จะผิดหวัง “ก็ได้ครับ...”

มองเห็นสายตาที่มืดหม่นลงไปของหนุ่มน้อย อยู่ๆไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกไม่อาจแข็งใจขึ้นมา หลายวันมานี้ เธอมักจะมีธุระที่จะต้องออกไป เวลาที่อยู่เป็นเพื่อนเขานั้นลดลงไปเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือออกไปทางห้าวเจ๋อน้อย “ไม่ได้เจอคุณน้าหวั่นหวั่นมานานแล้วใช่หรือเปล่า? ปะ แม่พาลูกไป！”

ห้าวเจ๋อน้อยได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันที โบกสะบัดกำปั้นไปมาอย่างตื่นเต้นดีใจ “ครับ！”

เห็นเขามีความสุขขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะอารมณ์ดีขึ้นเป็นอย่างมากตามไปด้วย

ระหว่างทางที่ไปยังโรงพยาบาลนั้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้บอกกับเจียงหวั่นหวั่นเอาไว้แล้ว ให้เธอมารอที่หน้าประตูโรงพยาบาลล่วงหน้า อย่างนี้ตอนที่เธอไปเยี่ยมดูอาการคุณท่านเผย เจียงหวั่นหวั่นก็จะได้พาห้าวเจ๋อน้อยออกไปเที่ยว

รอให้ธุระของเธอทางนี้เสร็จพอสมควรแล้ว ค่อยให้เจียงหวั่นหวั่นพาห้าวเจ๋อน้อยมาส่ง พาไปทักทายกับคุณท่านเผยนิดหน่อยจากนั้นพวกเขาก็กลับบ้าน เช่นนี้แล้ว ห้าวเจ๋อน้อยก็คงจะไม่ถึงกับรู้สึกเบื่อขนาดนั้น

จัดการทุกอย่างนี้เสร็จ มาถึงโรงพยาบาล ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ส่งมอบห้าวเจ๋อน้อยให้กับเจียงหวั่นหวั่น จากนั้นก็นำน้ำซุปบำรุงกำลังไปเยี่ยมคุณท่านเผยที่ห้องผู้ป่วยเพียงคนเดียว

คุณท่านเผยได้ถูกย้ายไปยังห้องผู้ป่วยVIP ไป๋เสว่เอ๋อร์เคาะประตูห้องเล็กน้อย จากนั้นผลักประตูเดินเข้าไป มองเห็นเย่ชิวหรงกำลังนั่งปอกแอปเปิ้ลให้กับคุณท่านเผยอยู่ที่ข้างเตียง

มองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ สายตาของคุณท่านเผยก็เปล่งประกายขึ้นมา เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มว่า “เสี่ยวไป๋ หนูมาได้ยังไงกัน?”

เห็นอารมณ์ของคุณท่านเผยดูสงบสุขขึ้นเป็นอย่างมาก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ้มเล็กน้อย รีบเดินเข้าไปข้างหน้า นำภาชนะกักเก็บความร้อนวางลงบนโต๊ะด้านข้างหัวเตียง “หนูมาเยี่ยมคุณลุงค่ะ นี่เป็นน้ำซุปบำรุงกำลังที่ป้าจางตั้งใจตุ๋นให้กับคุณลุงโดยเฉพาะ อีกสักครู่จะต้องถือโอกาสดื่มตอนที่ยังร้อนๆอยู่นะคะ”

คุณท่านเผยอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างชื่นชม เอ่ยปากขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ยังคงเป็นหนูที่รู้ความล่ะนะ！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยอธิบายขึ้นมาเบาๆ “ที่จริงแล้วลี่เชินก็อยากจะมาเยี่ยมคุณลุงค่ะ เพียงแต่วันนี้ยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องในบริษัท ปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ”

คุณท่านเผยได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นถอนหายใจออกมาเบาๆ “ความทุ่มเทที่เขามีต่อตระกูลเผย ลุงก็เห็นอยู่ในสายตาทั้งหมด”

เย่ชิวหรงที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็อึมครึมลงไปเล็กน้อยอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ มือของเธอหยุดชะงักลง เปลือกแอปเปิ้ลที่แต่เดิมปอกเป็นเส้นยาวๆก็ขาดลงอย่างกะทันหัน

คุณท่านเผยหันศีรษะไปยังด้านข้าง มองเย่ชิวหรงเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยปากสั่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ชิวหรง อยู่ๆฉันก็อยากจะทานเค้กถั่วเขียวร้านจิ่งวี่ฝั่งที่อยู่บนถนนสายนี้ เธอช่วยไปซื้อมาให้ฉันหน่อยสิ”

เย่ชิวหรงได้ยินดังนั้น สีหน้าท่าทางก็เปลี่ยนไปในทันที แม้ว่าจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ยังคงไม่ได้พูดอะไรออกมา นำแอปเปิ้ลที่ปอกไปได้ครึ่งหนึ่งวางลงด้านข้าง แล้วเอ่ยปากตอบรับว่า “ค่ะ ฉันจะไปซื้อมาให้เดี๋ยวนี้”

พูดจบ เธอก็หันหน้ามองมายังไป๋เสว่เอ๋อร์แวบหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็บังเอิญเหลือบมองไปทางนั้นพอดี สบสายตากับเธอเข้า ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งยิ้มให้กับเธอเล็กน้อย

เย่ชิวหรงก็ฉีกรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยเช่นเดียวกัน ไม่ได้พูดอะไรมาก หยิบกระเป๋าที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา ก้าวขาเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ดีว่า ที่คุณท่านเผยอยากจะทานเค้กนั้นไม่ได้เป็นความจริง แต่เพื่อที่จะให้เย่ชิวหรงออกจากที่นี่ไปก็เท่านั้น

พอเย่ชิวหรงจากไป คุณท่านเผยก็ถอนหายใจออกมา “เรื่องนี้ ฉันเองก็มีส่วนผิด ฉันไม่ควรจะให้จินจิงจิงเข้ามาในบ้านตั้งแต่ทีแรก”