ตอนที่ 426 คนที่สามารถเชื่อใจได้ก็มีเพียงคุณเท่านั้น

ตอนที่ 426 คนที่สามารถเชื่อใจได้ก็มีเพียงคุณเท่านั้น

ถูกเขาถามขึ้นมาเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด เธอเอ่ยขึ้นด้วยสายตาที่ล่องลอย ขาดความมั่นใจออกมาว่า “ไม่มีอะไรค่ะ คุณมีธุระอะไรก็พูดมาตรงๆเถอะ ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว”

ในขณะที่พูด เธอก็ยกมือขึ้นนวดไปที่ขมับของตัวเองเบาๆ ก้มศีรษะลงปกปิดความเก้อเขินที่อยู่บนใบหน้าของตนเองเอาไว้

“ผมมีของบางอย่างจะให้คุณดู” น้ำเสียงของเผยลี่เชินอยู่ๆก็จริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เรื่องนี้ต้องการให้คุณช่วยผม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ประสานเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างที่ดำขลับของชายหนุ่ม และจริงจังตามขึ้นมาเช่นเดียวกันโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว “เรื่องอะไรคะ?”

“คุณตามผมมา”

ในขณะที่พูด เผยลี่เชินก็ก้าวขาเดินขึ้นบันไดไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด กัดริมฝีปากเล็กน้อย รีบก้าวขาเดินตามขึ้นไป มาถึงยังชั้นสอง เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มาถึงด้านหน้าประตูห้องหนังสือ เผยลี่เชินผลักประตูเดินเข้าไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตามเขามาถึงยังหน้าโต๊ะหนังสือ มองเห็นเผยลี่เชินนำแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะส่งมาให้กับเธอ “คุณลองดูนี่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือออกไปรับ มองเห็นด้านในเป็นรูปภาพปึกหนึ่ง ก็นิ่งอึ้งไปก่อนเล็กน้อย จากนั้นก็มองดูรูปภาพทีละรูปๆ

ผู้ชายที่อยู่บนรูปภาพค่อนข้างคุ้นตาเล็กน้อย กำลังเดินช้อปปิ้งของแบรนด์เนมหรูหรากับผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ลองคิดอย่างละเอียด ทันใดนั้น อยู่ๆก็คิดอะไรขึ้นมาได้

เธอเงยหน้ามองไปยังเผยลี่เชิน “นี่คือ...คุณหมอประจำครอบครัวของตระกูลเผย คุณหมออาน?”

“ใช่ ก็คือเขา” เผยลี่เชินเอ่ยปากขึ้นอย่างช้าๆว่า “คุณลุงเฝิงบอกกับผมว่า ช่วงนี้คุณหมออานดูจะสนิทสนมกับเย่ชิวหรงมาก ผมก็เลยให้คนไปแอบตรวจสอบดูสักหน่อย จากนั้นค้นพบว่าช่วงนี้เขาเพิ่งจะรับเลี้ยงเด็กสาวที่กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอาไว้คนหนึ่ง ยังเข้าออกสถานที่อุปโภคบริโภคที่หรูหราอยู่บ่อยๆ อาศัยรายรับของเขาแล้ว การใช้ชีวิตไม่ถึงขั้นขาดแคลนเงิน แต่เขามีภรรยาที่เข้มงวดคอยควบคุมเงินอยู่ ปกติแล้วเขาไม่อาจจะมีเงินเหลือเยอะขนาดนี้ได้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น คิดถึงการตอบสนองในห้องผู้ป่วยของเย่ชิวหรงในวันนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้น

เห็นได้ชัดเจนเป็นอย่างมากว่า เย่ชิวหรงมีความคิดที่เป็นศัตรูกับเธอ อีกทั้งเจียงหวั่นหวั่นก็ยังพบเข้ากับเธอที่เอาหูแนบพิงอยู่หน้าประตูแอบฟังเธอกับคุณท่านเผยพูดคุยกัน...

คิดเชื่อมโยงไปถึงในตอนที่อยู่คฤหาสน์หลังเก่าของบ้านตระกูลเผยไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเย่ชิวหรงต้มยาให้กับคุณท่านเผยด้วยตัวเองอีก...ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวโยงต่อเนื่องกันขึ้นมา ราวกับชี้แสงสว่างไปในทิศทางเดียวกันอย่างชัดเจนท่ามกลางความมืดสลัว

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด แหงนหน้ามองไปยังเผยลี่เชิน เอ่ยปากถามขึ้นเบาๆว่า “นี่คุณกำลังคิดว่าเย่ชิวหรงแอบติดสินบนคุณหมออานหรอคะ?”

“ตอนนี้ผมเพียงแค่สงสัย” เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ “แต่ตอนนี้ที่บริษัทเป็นเพราะเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของสื่อสังคมภายนอกยุ่งจนไม่อาจจะปลีกตัวออกมาได้ ผมช่วงนี้ไม่มีเวลาไปตรวจสอบ อีกทั้งหากผมส่งคนไปตรวจสอบ ทำให้เย่ชิวหรงแตกตื่น เกรงว่าเรื่องราวอาจจะเปลี่ยนเป็นซับซ้อนมากยิ่งขึ้น”

ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าใจขึ้นมาในทันที “คุณหมายถึงอยากจะให้ฉันไปลองหยั่งเชิงดูสักหน่อยเหรอคะ?”

เผยลี่เชินสบสายตากับเธอ เอ่ยถามขึ้นเบาๆว่า “คุณยินดีไหม?”

มองดูสายตาที่จริงใจของชายหนุ่ม คิดถึงสถานการณ์ที่เขาตกอยู่ในตอนนี้ แม้กระทั่งคำพูดที่จะปฏิเสธไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยังจะพูดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ฉันจะลองดูค่ะ สองสามวันนี้ฉันจะไปเยี่ยมคุณลุงที่โรงพยาบาล มีอะไรผิดปกติฉันจะจับตาดูเอาไว้”

คำพูดของเธอเพิ่งหลุดออกมาจากปาก วินาทีต่อมาเผยลี่เชินก็ก้าวขาขึ้นมาข้างหน้า นำเธอกอดเข้าไปในอ้อมแขนทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงไปชั่วขณะ ฟังเสียงลมหายใจของชายหนุ่มที่อยู่บริเวณด้านข้างใบหู หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมาโดยที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ห้องทั้งห้องเงียบจนราวกับเหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจของพวกเขาทั้งสองคน จากนั้น ก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นที่ด้านข้างใบหูของเธอ “ผมตอนนี้ คนที่สามารถเชื่อใจได้ก็มีเพียงคุณเท่านั้น”

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นไหว คิดไม่ถึงว่าจะมีความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างประหลาด เธอยกมือขึ้น โฉบไปที่เอวของเขาอย่างช้าๆ เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ฉันจะช่วยคุณค่ะ”

แต่ว่า ก็จำกัดเพียงแค่ภายในสามสิบวันนี้เท่านั้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันแน่น สลัดตัวให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวส่งยิ้มให้กับเขาเล็กน้อย “นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ”

พูดจบ เธอก็รีบหมุนตัว ก้าวขาเดินออกจากห้องหนังสือไปอย่างรวดเร็ว