ตอนที่ 425 ใช้การกระทำจริงๆในการกล่าวขอบคุณ

ตอนที่ 425 ใช้การกระทำจริงๆในการกล่าวขอบคุณ

ประโยคนี้พูดออกไป บรรยากาศก็ดูเหมือนจะเงียบลงไปหลายวินาที

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเห็นห้าวเจ๋อน้อยตกตะลึงไปชั่วขณะ หันมามองตนเองด้วยท่าทีที่ทำอะไรไม่ถูก

วินาทีนั้น อยู่ๆเธอก็รู้สึกแสบร้อนที่บริเวณปลายจมูกขึ้นมา

หลายปีมานี้ ตอนที่เธอพาห้าวเจ๋อน้อยใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองเซียงหนานนั้น ได้ยินคนอื่นเอ่ยถามห้าวเจ๋อน้อยอย่างไม่ได้ตั้งใจมานับครั้งไม่ถ้วน ถามว่าพ่อของเขาอยู่ที่ไหน ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็มักจะตอบกลับด้วยสีหน้าที่เก้ๆกังๆว่า “เขาไม่มีคุณพ่อค่ะ”

ตอนนี้ เธอไม่อยากตอบประโยคนี้ต่อหน้าเพื่อนใหม่ของห้าวเจ๋อน้อย

ทันใดนั้น ในเวลานี้เอง เสียงประตู “แกร็ก” ก็ดังขึ้น เผยลี่เชินก้าวขาเดินเข้ามา มองเห็นพวกเขา บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่อบอุ่นออกมา

เขาก้าวขาเดินเข้ามา มองไปที่ห้าวเจ๋อน้อยเอ่ยปากถามขึ้นเบาๆว่า “ห้าวเจ๋อน้อย คิดถึงพ่อหรือเปล่าครับ?”

ในขณะที่พูด เขาก็โน้มตัวลง อุ้มห้าวเจ๋อน้อยขึ้นมาในทันที ห้าวเจ๋อน้อยได้ยินดังนั้น สายตาก็เปล่งประกาย ยื่นมือออกไปโอบรอบคอของเผยลี่เชินเอาไว้ “คิดถึงแล้วครับ！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง มองเห็นฉากเช่นนี้ ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาภายในจิตใจ ในขณะเดียวกันก็แอบถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อครู่นี้ตอนอยู่ในสายโทรศัพท์ เป็นเพราะเธอไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยถึงเรื่องที่จะแสร้งแสดงเป็นคู่สามีภรรยากับเผยลี่เชินออกมายังไงดี ดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา คิดว่าจะรอเขากลับมาค่อยพูดต่อหน้า คิดไม่ถึงว่าเขาจะเข้าใจทั้งหมด

วางห้าวเจ๋อน้อยลง เผยลี่เชินยิ้มพร้อมมองไปที่เจียเจีย เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “หนูก็คือเพื่อนของห้าวเจ๋อน้อย?”

เจียเจียพยักหน้าอย่างจริงจัง เอ่ยปากถามขึ้นเบาๆว่า “คุณคือคุณพ่อของห้าวเจ๋อน้อยหรอคะ?”

เผยลี่เชินพยักหน้า “ใช่ครับ ลุงคือคุณพ่อของเขา”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจมาโดยตลอดว่าเผยลี่เชินคงจะคบค้าสมาคมกับเด็กเล็กไม่เป็น แต่คิดไม่ถึงว่าไม่กี่ประโยคของเขากลับหยอกล้อจนห้าวเจ๋อน้อยกับเจียเจียต่างก็หัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศคึกครื้นขึ้นมาเป็นอย่างมากในชั่วขณะ

พวกเขาล้างมือเสร็จ ห้าวเจ๋อน้อยก็จูงเจียเจียวิ่งออกไปก่อน ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังจะเดินตามออกไป อยู่ๆก็คิดอะไรขึ้นมาได้ ฝีก้าวหยุดชะงักลง หันหน้ากลับมองไปทางเผยลี่เชิน เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “คุณ...แสดงได้ดีมากค่ะ”

ทั้งๆที่เป็นคำพูดชื่นชมประโยคนึงแท้ๆ แต่เผยลี่เชินกลับฟังจนขมวดคิ้วขึ้นมา ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาอย่างกะทันหัน โอบเอวของไป๋เสว่เอ๋อร์เอาไว้ ดันแผ่นหลังของเธอให้เข้ามาทางตนเอง “ไป๋เสว่เอ๋อร์ คุณอธิบายให้ผมฟังหน่อย อะไรคือการ “แสดง”?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ยังไม่ทันจะคิดให้เข้าใจว่าจุดที่ชายหนุ่มโกรธอยู่ตรงไหน ด้านหน้าของเธอก็มืดลง ริมฝีปากรู้สึกหนักขึ้นเหมือนถูกอะไรมากดทับเอาไว้

เผยลี่เชินกัดไปบนริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอเบาๆอย่างกับตั้งใจยังไงอย่างงั้น จากนั้นก็คลายเธอออก จ้องไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอ “เดิมทีพวกเราก็ใช่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้อง “แสดง” คราวหน้าให้ผมได้ยินคุณพูดเช่นนี้อีก ผมไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่”

พูดจบ เขาก็คลายมือที่รัดช่วงเอวของหญิงสาวเอาไว้ออก ก้าวขาออกจากห้องครัวไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอึ้งอยู่กับที่ สมองอื้ออึงไปหมด บนริมฝีปากแสบร้อน ราวกับถูกอะไรมาลวกก็ไม่ปาน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอถึงได้สติกลับคืนมา ตบไปบนแก้มทั้งสองข้างที่ทั้งแดงทั้งแสบร้อนเล็กน้อย จากนั้นก็ก้าวขาเดินออกไป

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารสนุกสนานครื้นเครงมีความสุข เผยลี่เชินมักจะเล่าเรื่องตลกเพื่อหยอกล้อห้าวเจ๋อน้อยกับเจียเจียอยู่บ่อยๆ ทำให้มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย

มื้ออาหารเดินทางมาถึงในช่วงท้าย ไป๋เสว่เอ๋อร์เริ่มหยิบถ้วยเล็กๆของพวกเขาขึ้นมาตักซุปข้าวโพดที่หอมหวาน เริ่มแรกตักให้กับเด็กน้อยทั้งสองคนก่อน จากนั้นก็ตักให้กับเผยลี่เชินอีกถ้วยหนึ่ง

มองดูหญิงสาวที่นำถ้วยส่งมายังด้านหน้าของตนเองอย่างเอาใจใส่ เผยลี่เชินก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากออกมาเบาๆว่า “ขอบคุณครับ”

เขาเพิ่งจะพูดจบ อยู่ๆเจียเจียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราะส่งเสียงออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันไปมองเธอด้วยรอยยิ้ม เอ่ยปากถามขึ้นเบาๆว่า “เป็นอะไรไปจ๊ะเจียเจีย?”

เจียเจียหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตที่แลดูฉลาดเฉลียวมีไหวพริบทั้งสองข้างเคลื่อนไหวไปมา มองดูไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วกันกลับไปมองดูเผยลี่เชินอีก จากนั้นเอ่ยปากขึ้นว่า “ที่บ้านของเรา คุณพ่อของหนูไม่มีทางพูดขอบคุณกับคุณแม่โดยเด็ดขาด คุณพ่อจะใช้การกระทำจริงๆแสดงการขอบคุณค่ะ”

ห้าวเจ๋อน้อยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ “การกระทำจริงๆอะไร?”

เจียเจียกะพริบตาปริบๆ เอ่ยขึ้นอยากภาคภูมิใจว่า “ปกติคุณพ่อของฉันก็จะจุ๊บคุณแม่ แสดงการกล่าวขอบคุณ”