ตอนที่ 87 ฉันดีกับเธอมากเกินไปรึเปล่า

ตอนที่ 87 ฉันดีกับเธอมากเกินไปรึเปล่า

ไป๋เสว่เอ๋ออยากจะเอ่ยปากพูด แต่หากจะพูดเหมือนมีบางอย่างติดขัดอยู่ หล่อนกลับพูดอะไรไม่ออก

หล่อนควรจะอธิบายอย่างไรดี? หรือต้องบอกว่าหล่อนจะหาคนไปช่วยสืบหาข่าวคราวของพ่อจากนั้นบังเอิญถูกเผยอี้ได้ยินเข้างั้นหรอ? หรือจะพูดว่าตอนหล่อนกำลังแย่งมือถือ ไม่ทันระวังสะดุดล้มลงไปกอดอยู่บนตัวของเผยอี้พอดี?

พูดแบบนี้ไปตัวหล่อนเองยังไม่อยากจะเชื่อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเผยลี่เชิน แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องจริง ทว่าหล่อนไม่อยากบอกความจริงกับเผยลี่เชิน

มองดูฝ่ายหญิงใบหน้าแดงก่ำ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ สีหน้าของเผยลี่เชินเคร่งขรึมมากขึ้น เขาพลิกมือวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างเต็มแรง เสียงดัง “ปั้ง” ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อรีบดึงสติกลับมา

หล่อนกัดริมฝีปาก มองไปที่เผยลี่เชิน พยายามตั้งสติ พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ประธานเผยคะ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรกวนใจหรือไปยุ่งกับรองประธานเผย”

เผยลี่เชินกระตุกคิ้วขึ้น สบตามองไปที่ฝ่ายหญิง มือของเขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขารอหล่อนอยู่นาน แต่หล่อนกลับพูดออกมาเช่นนี้?

“นี่ก็คือสิ่งที่คุณอยากอธิบาย?”

ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้าสบตามอง พูดออกมา “ฉันทำผิดไปแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวอื่นใด”

เผยลี่เชินโมโหอย่างมาก อันที่จริงเขากำลังรอคำอธิบายจากหล่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหล่อนจะไม่อธิบายอะไรเลย! หล่อนทำแบบนี้ นั่นก็ถือว่ายอมรับแล้วว่าระหว่างหล่อนกับเผยอี้ยังมีบางอย่างคลุมเครือกันอยู่!

สายตาเผยลี่เชินไม่หยุดอยู่นิ่ง เต็มไปด้วยความโกรธ จ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ อดกลั้นอารมณ์ไว้ “งั้นวันนี้คุณไปทำอะไรที่บริษัทการเงินฝู้ฉัย?”

ไป๋เสว่เอ๋อจับชายเสื้อตัวเองไว้แน่น รีบมองไปที่เผยลี่เชิน

แท้จริงแล้ว ไม่มีเรื่องไหนที่เขาไม่รู้

“ฉันไปหาประธานอู๋เพื่อขอโทษ และอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน”

เผยลี่เชินได้ยินเช่นนั้น ยิ่งโกรธมากขึ้น หน้าผากย่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเม้มปาก จ้องมองมาที่ไป๋เสว่เอ๋อ พูดด้วยเสียงเย็นชา

“ไป๋เสว่เอ๋อ ผมดีกับคุณเกินไปรึเปล่า ทำให้ตอนนี้ไม่มีใครหลงเหลือในสายตาของคุณเลย ทั้งยังไม่มีกฎไม่มีเกณฑ์?”

หล่อนจำเป็นต้องตัดสินใจไปหาประธานอู๋ด้วยตัวเองงั้นหรือ? บริษัทตระกูลเผยร่วมงานกับบริษัทฝู้ฉัยมาตั้งหลายครั้ง คิดว่าเขาจะไม่เข้าใจนิสัยอารมณ์ของประธานอู๋เหรอ? ประธานอู๋โกรธง่ายหายเร็ว ถ้าเขาจะโกรธใส่อารมณ์กับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เขายังจะทำธุรกิจอย่างมีคุณธรรมได้ยังไงกัน?

เขามักจะมีอารมณ์โมโหกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ที่จริงแล้วก็แค่ถือโอกาสระบายอารมณ์เฉยๆ โปรเจคที่พูดคุยกันอยู่สองฝ่ายก็ใกล้จะตกลงกันอย่างดีแล้ว ประธานอู๋ยังไม่ค่อยพอใจกับผลประโยชน์เล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะทำให้บริษัทตระกูลเผยเห็นใจ ทำตามคำขอร้องของเขาแค่นั้น

เขาให้ฉีเฟิงโทรศัพท์ไปเพียงเพราะอยากลองใจประธานอู๋ จะคอยดูว่าพวกเขาจะถ่วงเวลาได้นานเท่าไหร่ และตั้งใจที่จะไม่ไปหาเขาด้วยตัวเอง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า หัวหน้าไม่เดือดร้อนแต่ลูกน้องกลับเป็นเดือดเป็นร้อนแทน เขายังไม่ถึงขั้นกระวนกระวายใจ แต่ไป๋เสว่เอ๋อกลับไปหาเขาก่อนแล้ว

เมื่อหล่อนไป ก็หมายความว่าบริษัทตระกูลเผยเป็นฝ่ายรุกเปิดเกมส์ก่อน เมื่อเรื่องเป็นแบบนี้ ประธานอู๋จึงยอมให้อภัยพวกเขาอย่างง่ายดาย และก็หมายความว่าเราเห็นใจพวกเขา

แน่นอนว่าไป๋เสว่เอ๋อมองเรื่องแบบนี้ไม่ออก

เห็นไป๋เสว่เอ๋อไม่พูดอะไรออกมาพักใหญ่ เผยลี่เชินจึงลุกขึ้นยืน เดินไปหาหล่อน หยุดอยู่ตรงหน้าที่ห่างกันเพียงเล็กน้อย มองตรงไปที่หล่อน “เงยหน้าขึ้น”

ไป๋เสว่เอ๋อค่อยๆเงยหน้า มองไปที่เขา

เผยลี่เชินยกมือขึ้น นิ้วอันเรียวยาวของเขาเฉี่ยวผ่านหูของหล่อน ฝ่ามือค่อยๆบรรจงลูบลงบนหัวของหล่อน “ผมดีกับคุณมากเกินไปใช่ไหม?”

สายตาของเผยลี่เชินดูแปลกและห่างเหิน เวลาตอนนั้น ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกทั้งแปลกทั้งกระวนกระวายใจ หล่อนทำตัวไม่ถูกก้าวถอยหลัง พูดด้วยน้ำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ประธานเผย ฉันขอโทษ....”

หล่อนยังพูดไม่ทันจบ เอวของหล่อนถูกบีบแน่น ตัวของหล่อนถูกแรงของฝ่ายชายจับไว้แน่น หมุนตัวมาอีกด้าน เผยลี่เชินก็โอบกอดหล่อนไว้แล้วครึ่งหนึ่ง ไม่รอให้หล่อนตอบอะไร หล่อนก็ถูกฝ่ายชายผลักออก ตัวของหล่อนกระเด็นไปอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ด้านล่างของตัวหล่อนเต็มไปด้วยเอกสาร ส่วนบนของตัวถูกเขากดทับไว้แน่นจนตัวเอียง เวลาต่อมา หล่อนรู้สึกได้กลิ่นหอมมาเตะจมูก หล่อนมองอะไรไม่เห็น ริมฝีปากถูกบางอย่างกดไว้

ทำให้หล่อนพูดอธิบายอะไรไม่ได้และไม่ฟังหล่อนพูดอะไรทั้งนั้น จูบหล่อนอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน เป็นการกระทำที่ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย กระทั่งทำให้รู้สึกเจ็บขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อยังคงอยู่ในท่าเดิม จำต้องรับลมหายใจของฝ่ายชายที่จู่โจมมาที่ปากหล่อนไม่ยั้ง แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร

จนปากของหล่อนเต็มไปด้วยเลือดสด เผยลี่เชินจึงจะยอมปล่อยหล่อนออกอย่างรุนแรง หล่อนเงยหน้าขึ้นมอง เผอิญไปสบตาของเขาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น

“ไป๋เสว่เอ๋อ ทำไมเธอถึงดื้อขนาดนี้?”