ตอนที่88ตั้งใจลงโทษหล่อน

ตอนที่88ตั้งใจลงโทษหล่อน

หลังจากนั้นสองวัน ไป๋เสว่เอ๋อว่างจนไม่มีงานทำ

ไม่ได้เป็นเพราะเธอขี้เกียจ แต่เป็นเพราะเผยลี่เชินไม่ได้ให้งานอะไรหล่อนเลย ออกไปกินเลี้ยงด้านนอก เขาพาสวี่เยว่หรูติดตามไปด้วยทุกที่ เอกสารบริษัทก็ส่งไปที่สวี่เยว่หรู ไปร่วมประชุมต่างๆก็มีฉีเฟิงติดตามไปด้วย ส่วนหล่อนนอกจากรับโทรศัพท์แล้ว ก็ไม่มีงานอื่นที่ต้องทำเลยจริงๆ

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจดี เผยลี่เชินตั้งใจไม่ให้งานหล่อน เพื่อให้หล่อนได้พิจารณาตัวเองเรื่องที่ทำผิดพลาดไปเมื่อสองสามวันที่ผ่านมาดีๆ

อันที่จริงหล่อนอยากที่จะขอโทษเผยลี่เชินดีๆสักครั้ง แต่เขาไม่ค่อยอยู่ให้เจอ ยุ่งตลอดเวลา หล่อนแทบจะไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋เสว่เอ๋อเบื่อจนนำเอกสารทั้งเก่าใหม่บนโต๊ะเปิดอ่านไปมาหลายรอบ จนกระทั่งหล่อนเริ่มง่วงสะลึมสะลือ ไม่มีงานอะไรต้องทำสักอย่าง

“ก๊อกๆ!”

มีคนมาเคาะประตู ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสวี่เยว่หรูผลักประตูเข้ามา หล่อนตื่นขึ้นมาทันที ไม่รอให้หล่อนพูดอะไร สวี่เยว่หรูทนไม่ไหวจนเดินเข้ามาเอง นำเอกสารกองหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ

“นี่เป็นเอกสารที่ใช้ในงานจัดแสดงวันมะรืนนี้ เนื้อหากับรูปแบบการจัดมีเขียนกำกับไว้แล้ว เธอไปที่โรงพิมพ์ที่เป็นบริษัทร่วมกับเรา จ่ายเงินค่ามัดจำ แล้วก็ติดตามความคืบหน้าด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อรับเอกสารมา ถามขึ้นด้วยความสงสัย “เมื่อก่อนโรงพิมพ์มีส่งคนมารับงานโดยเฉพาะไม่ใช่หรอ? ทำไมครั้งนี้ต้องให้ฉันไปส่งล่ะ?”

บริษัทเครือตระกูลมักจะจัดกิจกรรมอยู่เป็นประจำ บางครั้งเอกสารคู่มีพิมพ์สี ป้ายโชว์ โปสเตอร์ประกาศ ล้วนแล้วแต่มีบริษัทประจำทำให้ เป็นบริษัทที่ร่วมงานกันมานาน พูดตามหลักแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องให้พนักงานไปเดินเรื่องเองแบบนี้เองเลย

“ตอนนี้ที่โรงงานมีออร์เดอร์เยอะไม่มีคนว่างมารับงาน อีกอย่างพวกเราก็สั่งพิมพ์ไม่มาก” พวกเขาจึงให้เราไปส่งเอง” สวี่เยว่หรูขี้เกียจจะอธิบาย มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ “ยังไงเธอก็ว่างไม่มีงานทำอยู่แล้ว ไปสักครั้งจะเป็นไรไป?”

ไป๋เสว่เอ๋อไม่ได้พูดอะไรตอบกลับ แม้ว่าหล่อนจะรู้ดีว่าสวี่เยว่หรูมีนักศึกษาฝึกงานเป็นผู้ช่วยแต่ไม่ยอมใช้ กลับตั้งใจใช้ให้หล่อนไปทำ แต่หล่อนบังเอิญว่างไม่มีงานทำอยู่พอดี จะไปสักรอบคงไม่เป็นไร

ไป๋เสว่เอ๋อจัดเอกสารให้เรียบร้อย หาแฟ้มใส่จัดเก็บ พูดตอบกลับ “ฉันไปส่งให้”

“ก่อนเลิกงานกลับมาที่บริษัท เอาใบเสร็จไปส่งที่ฝ่ายการเงิน” สวี่เยว่หรูพูดทิ้งทายด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นรีบเดินออกไป

ไป๋เสว่เอ๋อมองดูเวลา ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก็ถึงเวลาเลิกงาน โรงพิมพ์อยู่นอกเมือง หล่อนเองไม่มียานพาหนะอะไร จะไปแล้วก็กลับคงลำบากแน่นอน

เห็นสวี่เยว่หรูเดินไปถึงที่ประตู หล่อนพูดขึ้นเพื่อให้นางหยุด “เลขสสวี่ วันนี้คงเอาใบเสร็จมาส่งให้ฝ่ายการเงินไม่ทัน”

หล่อนไม่กลัวที่จะกลับมาเกินเวลางาน แต่ฝ่ายการเงินเลิกงานห้าโมงตรง ถ้ารอให้หล่อนมาถึง พนักงานคงกลับกันหมดแล้ว

“ประธานเผยเป็นคนสั่งมา” สวี่เยว่หรูมองเชิดใส่หล่อน ทำท่าทีให้หล่อนไปคิดเอง

ไป๋เสว่เอ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก ในใจรู้สึกผิดหวังขึ้นมา เผยลี่เชินคงรู้ดีว่าระยะทางไปกลับต้องใช้เวลานานขนาดไหน

ถ้าเขาสั่งให้ทำจริง เขาคงมีเจตนาทำโทษหล่อนจริง

ไป๋เสว่เอ๋อกัดฟัน ไม่อยากที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้ รีบกอดเอกสารไว หยิบกระเป๋าและออกไป

เวลาสองชั่วโมง จะคอยดูว่าหล่อนจะกลับมาทันเวลาเลิกงานหรือไม่

เมื่อถึงชั้นล่างของบริษัท ไป๋เสว่เอ๋อเรียกรถแท็กซี่ บอกที่อยู่ และกำชับให้คนขับขับเร็วหน่อย แม้ว่าจะทำเช่นนี้ จากเขตตงเฉิงไปเขตหนานเฉิง ต้องใช้เวลาสี่สิบนาที

เมื่อถึงโรงพิมพ์ หลังจากที่ไป๋เสว่เอ๋อลงทะเบียนเรียบร้อย ก็ไปที่สำนักงานของหัวหน้าผู้คุมโรงงาน

ปกติแล้วเวลาบริษัทตระกูลเผยต้องการสั่งพิมพ์อะไรล้วนแล้วแต่มีหัวหน้าจางเป็นผู้รับผิดชอบ เมื่อถึงห้องทำงานไป๋เสว่เอ๋อได้แนะนำตัวเอง หัวหน้าจางรีบรินน้ำชาเสิร์ฟให้หล่อน