ตอนที่124 ความเสแสร้ง

ตอนที่124 ความเสแสร้ง

เผยลี่เชินยิ้ม เดินเข้าไปในสถานสงเคราะห์กับไป๋เสว่เอ๋อ

บรรยากาศในสถานสงเคราะห์เต็มไปด้วยความครึกครื้น ผู้คนมากมายมาถึงกันเกือบครบแล้ว ล้วนแล้วแต่เป็นคนในแวดวงธุรกิจ เมื่อพวกเขาเห็นเผยลี่เชิน ต่างพากันเดินเข้ามาทักทายเผยลี่เชิน พวกเด็กในสถานสงเคราะห์ดูเหมือนจะกลัวกันมาก แต่ละคนไปแอบอยู่ที่มุมประตู ลอดหัวออกมามองดูด้วยความสงสัย ผนวกกับความกลัวจนหัวหด

ไป๋เสว่เอ๋อมองดูเด็กตัวเล็กตัวน้อยที่เรียงกันเป็นแถว ใจแทบจะละลายไปหมดแล้ว หล่อนเห็นเผยลี่เชินกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ จึงหันไปหาเจิงหง “คุณช่วยไปเอาขนมที่ป้าจางทำไว้ให้ตรงท้ายรถให้หน่อยได้ไหมคะ?”

เจิงหงรีบตอบรับทันที หันหลังเดินออกไป ผ่านไปไม่นาน เขาก็ถือถุงใบใหญ่สองสามถุงเข้ามา

เพื่อความสะดวกในการแจกจ่ายขนมให้เด็กๆ ป้าจางตั้งใจเอาคุกกี้ใส่กล่องกระดาษกล่องละชิ้น จากนั้นก็สามารถแจกให้เด็กๆได้เลยอย่างง่ายดาย

ไป๋เสว่เอ๋อรับถุงมา เดินไปที่ประตู โบกมือทักทายบรรดาเด็กน้อย

เด็กๆมองหล่อนด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าเดินออกมา ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มและเดินตรงเข้าไป หยิบกล่องเล็กๆออกมาจากถุง ยื่นให้พวกเขา

เด็กคนหนึ่งลังเลอยู่สักพักแต่ก็ยื่นมือออกไปรับ เมื่อเปิดกล่องออกมา เห็นคุกกี้ชิ้นเล็กๆอยู่ด้านในก็รีบยิ้มให้ไป๋เสว่เอ๋อทันที พูดขึ้นด้วยความออดอ้อน “ขอบคุณค่ะพี่สาว”

ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกอุ่นใจ แจกคุกกี้ให้เด็กๆต่อ ฉินหงที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไปเห็นเข้าจึงรีบเดินเข้ามาหาทันที ยิ้มและพูดขึ้น “คุณไป๋ใส่ใจมากเลยนคะ เตรียมคุกกี้มาให้เด็กๆด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มและตอบกลับ “เป็นน้ำใจและความใส่ใจจากคุณป้าที่บ้านค่ะ เขาเตรียมให้โดยเฉพาะเลย ฉันเพียงแค่นำมาแจกให้เด็กๆเท่านั้นค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อกับฉินหงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หลังจากที่ทั้งสองช่วยกันแจกขนมกับเด็ก เมื่อหันหลังไป ก็เห็นเผยลี่เชินยืนจ้องมองมาที่หล่อน

ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างกำลังพูดคุยกับเขา เขาทำเหมือนว่ารับฟังอยู่ แต่สายตาของเขากลับมองมาที่หล่อน เมื่อเห็นหล่อนสบตามอง เขาก็เผยอมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย

คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อหล่อนได้เจอกับพวกเด็กๆ เสมือนว่าเปลี่ยนเป็นคนละคน หล่อนดูอ่อนโยนอ่อนหวานขึ้น ทำให้อดไม่ได้ที่จะไม่มองดูหล่อน อยากเขาใกล้หล่อนมากขึ้น

ไป๋เสว่เอ๋อกลับมองความคิดของเผยลี่เชินไม่ออกเลยสักนิด หล่อนหันหลังกลับมา เห็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยจับกล่องคุกกี้ไว้แน่น ไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นที่จะเปิดกล่องกินทันที แต่เด็กน้อยกลับมองไปที่คุกกี้ด้วยแววตากลมๆเป็นปรากย

ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกเอ็นดู รีบเดินเข้าไปหา ถามขึ้น “หนูน้อย หนูชื่ออะไรจ้ะ? ทำไมไม่ทานล่ะ”

เด็กน้อยมองไปที่หล่อน แต่ไม่พูดอะไร ดวงตากลมใสราวกับองุ่นดำส่องเป็นประกาย ไป๋เสว่เอ๋ออยากจะถามอีกครั้ง แต่จู่ๆก็มีเสียงสูงแหลมฟังดูไม่ค่อยพอใจดังขึ้น

“เสแสร้ง!”

ไป๋เสว่เอ๋อหยุดชะงักไป หันตามเสียงไป เจอกับจินจิงจิงที่ยืนอยู่ด้านหลังหล่อน สายตาดูไม่เป็นมิตรจ้องมองมาที่หล่อน

หล่อนตกใจขึ้นมาทันที

จินจิงมาได้อย่างไรกัน? หล่อนไม่ได้เป็นคนในแวดวงธุรกิจนี่

ไป๋เสว่เอ๋อกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความประหลาดใจ เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นเผยอี้ที่กำลังคุยกับคนอื่นอยู่มาห่างออกไป ถึงตอนนี้หล่อนเข้าใจขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าเผยอี้น่าจะเป็นคนที่พาหล่อนมา

ไป๋เสว่เอ๋อไม่ได้พูดอะไร เบี่ยงสายตาไปมองเด็กผู้หญิงตัวน้อยต่อ ถามขึ้นด้วยความห่วงใย “หนูน้อย ให้พี่ช่วยเปิดกล่องให้ไหมจ้ะ?”

เด็กน้อยส่ายหน้า ยังคงไม่ยอมพูดจาอะไร

คำพูดเยาะเย้ยของจินจิงจิงดังขึ้นมาจากด้านหลังของหล่อน “ไป๋เสว่เอ๋อ เธอไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นคนดี! แค่แจกคุกกี้ก็คิดว่าตัวเองเป็นแม่พระใจบุญแล้วหรือไง?”

ไป๋เสว่เอ๋อสีหน้าตกตะลึง หล่อนค่อยๆยืดตัวขึ้นตรง หันไปมองจินจิงจิง “แต่ยังไงก็คงดีกว่าเธอที่ไม่ทำอะไรเลย”

“เธอ!” จินจิงจิงโกรธจนหน้าแดง กำลังจะถามต่อ กลับเหลือบไปเห็นฉินหงเดินกำลังเดินเข้ามา หล่อนรีบเม้มปากหยุดพูดทันที

ในมือของฉินหงถือนำมาให้หนึ่งแก้ว เดินเข้ามายื่นให้ไป๋เสว่เอ๋อตรงหน้า “คุณไป๋ ดื่มน้ำสักหน่อยนะคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อยื่นมือไปรับ รีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะผู้อำนวยการฉิน”

ฉินหงยิ้ม “ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนี้ เรียกฉันว่าป้าฉินก็พอแล้ว”