ตอนที่127 ฉันอยู่กับคุณ

ตอนที่127 ฉันอยู่กับคุณ

ไป๋เสว่เอ๋อกับเผยลี่เชินหันมาสบตาซึ่งกันและกัน ทั้งสองเข้าใจซึ่งกันและกัน

อาจจะเป็นไปได้ที่มีคนจ้างนักข่าวพวกนั้นมาก่อความวุ่นวายในงาน

เผยลี่เชินมองไปข้างหน้า “ดังนั้น ช่วงนี้ พวกเราต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น”

ไป๋เสว่เอ๋อเข้าใจ พร้อมพยักหน้า

เมื่อพวกเด็กๆไปนอนกลางวัน ฉินหงก็มาจับมือทักทายกับแขกทีละคน เพื่อเป็นการขอบคุณ สถานที่แรกแห่งกิจกกรรมการกุศลก็จบลงด้วยดี ตอนบ่ายพวกเขายังต้องเดินทางกันต่อ มุ่งหน้าไปยังภูเขาหมิงเยว่ซานเพื่อกิจกรรมปีนเขาในวันพรุ่งนี้ และจะเข้าพักในโรงแรมแถบด้านล่างของภูเขา เมื่อฉินหงเดินมาถึงด้านหน้าของไป๋เสว่เอ๋อและเผยลี่เชิน รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกกว้างขึ้น หล่อนยื่นมือออกมาจับมือกับไป๋เสว่เอ๋อ “คุณไป๋ ฉันรู้สึกดีใจมากที่ได้รู้จักคุณนะคะ คุณเป็นจิตใจดีมีเมตตา เข้ากับเด็กๆได้ดีมาก ขอบพระคุณจริงๆค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อจับมือหล่อนไว้แน่น ยิ้มและพูดขึ้น “ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะป้าฉิน นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ”

ฉินหงเงยหน้ามองเผยลี่เชิน “ถ้าทั้งสองท่านมีเวลากลับมาที่นี่ พวกเรายินดีต้องรับตลอดนะคะ”

ไป๋เสว่เอ๋อยิ้ม “สบายใจได้ค่ะ ถ้าพวกเรามีเวลาจะต้องมาเยี่ยมเสี่ยวไอ้และเด็กๆแน่นอนค่ะ”

เผยลี่เชินยื่นมือออกมา ยื่นนามบัตรให้เขา “ผู้อำนวยการฉิน ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเรา สามารถติดต่อผมมาได้นะครับ”

ฉินหงมองดูนามบัตรที่เขายื่นมาให้ ดวงตาของหล่อนแดงขึ้นมา หล่อนพยักหน้าด้วยความจริงจัง ยื่นมือออกไปรับ

หลังจากที่ออกมาจากสถานสงเคราะห์ หลายคนได้ขับรถออกไปเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อขึ้นรถตามเผยลี่เชินไป มุ่งหน้าต่อไปยังภูเขาหมิงเยว่ซาน

ภูเขาหมิงเยว่ซานอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองไห่เฉิง หรือเรียกได้ว่าเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างเมืองไห่เฉิงและเมืองหลินเฉิง แม้ว่าจะมีพื้นที่บางส่วนถูกพัฒนาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแล้ว แต่ยังมีภูเขาบางแห่งที่ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่

พวกเขาเดินทางจากสถานสงเคราะห์เด็กถึงภูเขาหมิงเยว่ซาน เวลาก็ผ่านไปแล้วหลายชั่วโมง ในการปีนเขาครั้งนี้ ผู้เข้าร่วมกิจกรรมการกุศลมาถึงกันครบหมดแล้ว พวกเขาถูกจัดเตรียมให้เข้าพักในโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในสถานที่ธรรมชาติที่อยู่ด้านล่างของภูเขา

ไป๋เสว่เอ๋อเดินตามเผยลี่เชินไปที่ล็อบบี้ เห็นผู้คนมากมายรออยู่ที่นั่นเรียบร้อยแล้ว ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นนักธุรกิจ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่ เผยลี่เชินเดินไปทำเรื่องเช็คอิน ส่วนไป๋เสว่เอ๋อนั่งรออยู่บนโซฟา

ไป๋เสว่เอ๋อนั่งเลื่อนโทรศัพท์ไปมาด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนจากด้านหลัง “ไป๋เสว่เอ๋อ”

เมื่อได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง หล่อนจึงหันหลังไป ก็เห็นลู่อี้หลิง

ลู่อี้หลิงใส่ชุดลำลองสบายๆ แต่งหน้าบางๆ มัดผมง่ายๆ ดูแล้วรู้สึกสบายขึ้นเยอะ

ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มพร้อมถามขึ้น “เธอมาถึงเมื่อไหร่?”

ลู่อี้หลิงตอบกลับ “สักพักแล้วล่ะ กู้หลี่เหลียงเช็คอินอยู่ ผ่านมานานแล้วยังทำเรื่องไม่เสร็จเลย ดูเหมือนว่าห้องไม่พอ”

“ห้องไม่พอ?” ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกตกใจเล็กน้อย โรงแรมนี้ก็ดูไม่เล็ก ห้องไม่พอได้ยังไงกันนะ

ลู่อี้หลิงหันไปมองที่เคาน์เตอร์เช็คอิน “คนส่วนใหญ่มากับเพศตรงข้าม บ้างก็เป็นผู้ช่วย บ้างก็เป็นเลขา ต้องนอนแยกห้องแน่นอน แต่ห้องไม่พอ ตอนนี้จึงแยกไม่ได้”

“งั้นทำยังไงล่ะ?”

ถ้าจัดให้หัวหน้ากับเลขาพักด้วยกัน คงเกิดเรื่องวุ่นวายไม่น้อย

ลู่อี้หลิงยักไหล่ขึ้น เดินไปนั่งข้างหล่อน “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการยังไง”

ผ่านไปสักพัก เผยลี่เชินเดินออกมาจากกลุ่มคนที่เคาน์เตอร์ เดินตรงมาหาหล่อน เมื่อเห็นลู่อี้หลิงที่นั่งอยู่ด้านข้างหล่อน เขาชะงักไปสักพัก

เมื่อเขาเดินเข้ามา ส่งสายตามองจากด้านบนมองลงไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ห้องมีไม่พอ ถ้าเราพักห้องเดียวกัน ตอนนี้สามารถเช็คอินได้ ถ้าจะพักแยก ต้องรอให้ทางโรงแรมจัดการให้ คุณคิดว่ายังไง?”

ไป๋เสว่เอ๋อคิดไม่ถึงเลยว่า ต่อหน้าลู่อี้หลิง เขากล้าถามคำถามแบบนี้กับเธอออกมาตรงๆ

หล่อนสูดหายใจเข้าลึก ท่าทีไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “งั้นพวกเรารอสักพักหนึ่งก่อนดีไหมคะ.....”

เผยลี่เชินกำลังจะพูดต่อ กู้หลี่เหลียงก็เดินออกมาจากอีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นพวกเขา จึงรีบพูดขึ้น “พวกคุณจะรอหรือเข้าพักเลย?”