ตอนที่128 เสิ่นหรูเฟิงไม่ธรรมดา

ตอนที่128 เสิ่นหรูเฟิงไม่ธรรมดา

หลังจากเข้าพักในโรงแรม ก็ถึงเวลาพักผ่อนอิสระ นั่งรถมาทั้งเช้า ไป๋เสว่เอ๋อก็เหนื่อยจนไม่มีแรงทำอะไร เมื่อถึงห้องหล่อนก็นอนพักผ่อนทันที

เมื่อหล่อนตื่นขึ้นมา ก็ถึงเวลาทานอาหารเย็นพอดี ครั้งนี้มีแขกเข้าพักเต็มโรงแรม คนจึงเยอะมากเป็นพิเศษ เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวก ทางโรงแรมจึงมีการจัดเตรียมบุฟเฟ่ต์ไว้ให้

ไป๋เสว่เอ๋อลงไปด้านล่างพร้อมกับลู่อี้หลิง มองเข้าไปในชั้นของห้องอาหารมีผู้คนมากมายมาถึงแล้ว หล่อนยังไม่ค่อยอยากกินอะไร แค่อาหารจืดๆธรรมดาก็พอแล้ว หล่อนจึงเดินตรงไปยังโซนซุปและโจ๊ก

หล่อนตักโจ๊กมาหนึ่งถ้วย เมื่อวางช้อนกระบวยกลับเข้าไป หล่อนไม่ทันระวังโจ๊กที่ติดอยู่บนนั้นก็หยดลงมา บังเอิญต่อมาที่หลังมือของหล่อนพอดี

เมื่อความร้อนสัมผัสกับมือ หล่อนจึงดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว หล่อนกำลังมองหากระดาษทิชชู่ แต่ก็หาไม่เจอ จู่ๆก็มีเสียงดังมาจากทางด้านข้าง “คุณไป๋”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อได้ยิน จึงหันไปมอง หล่อนเห็นผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตกำมะหยี่สีดำยืนอยู่ข้างหล่อน ใบหน้าอ่อนโยน ดวงตากลมใส

เขายิ้มมองไปที่หล่อนพร้อมยื่นมือออกมา เมื่อไป๋เสว่เอ๋อก้มหน้าลง ก็เห็นว่ามือเขาถือผ้าเช็ดหน้าสะอาดไว้อยู่หนึ่งผืน

ลังเลอยู่สักพัก ไป๋เสว่เอ๋อจึงยื่นมือไปรับ รีบเช็ดคราบโจ๊กบนมือออก จากนั้นก็รีบขอบคุณเขา “ขอบคุณนะคะ”

เสิ่นหรูเฟิงเดินก้าวขึ้นมา มองดูหลังมือของหล่อน เอ่ยปากถามขึ้น “ไม่เป็นไรครับ เป็นอะไรร้ายแรงรึเปล่า? ไม่งั้นให้ผมไปหาพนักงานเอายาทาแผลพุพองมาให้ไหมครับ?”

ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขา “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีอะไรร้ายแรง ขอบคุณนะคะ”

“งั้นก็ดีแล้วครับ” เสิ่นหรูเฟิงถอนหายใจโล่งอก หยุดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น “ยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย คุณไป๋ครับ ผมชื่อเสิ่นหรูเฟิง”

เขาพูดพลาง ยื่นมือขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยื่นมือออกไปจับมือกับเขา “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไป๋เสว่เอ๋อ”

เรื่องที่เกี่ยวกับเสิ่นหรูเฟิงผู้นี้ หล่อนเคยได้ยินมาบ้าง เขาเป็นลูกชายเศรษฐีแห่งตระกูลเสิ่น และบริษัทตระกูลเสิ่นเป็นคู่แข่งในตลาดห้างสรรพสินค้ากับบริษัทตระกูลเผย

กิจกรรมการกุศลครั้งนี้ ตระกูลเสิ่นมีสิทธิ์เข้าร่วมถือเป็นเรื่องที่ไม่ต้องสงสัย แต่เสิ่นหรูเฟิงเข้ามาทักชื่อหล่อนว่า“คุณไป๋”ตั้งแต่แรก

ดูเหมือนว่าเขาจะพอรู้จักหล่อนอยู่บ้าง

หล่อนก้มหน้าลงมองผ้าเช็ดหน้าในมือ ลังเลอยู่สักพัก “ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ฉันขอเอากลับไปซักให้สะอาดก่อนแล้วจะเอาไปคืนให้คุณนะคะ”

“โอเคครับ” เสิ่นหรูเฟิงพูดจบ ยื่นมือออกไปหยิบถ้วยโจ๊กที่หล่อนตักไว้เมื่อครู่ วางไปบนจานของเขาเอง

“คุณไป๋ครับ คุณจะไปนั่งตรงไหนครับ ผมช่วยยกไปให้”

เห็นเขามีความตั้งใจขนาดนี้ ไป๋เสว่เอ๋อกลับรู้สึกไม่ชินขึ้นมา หล่อนปัดมือ “คุณเสิ่นคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจัดการเองได้ เพื่อนของฉันกำลังรอฉันอยู่ค่ะ”

หล่อนเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงนิ่งขรึมและหนักแน่น “ไป๋เสว่เอ๋อ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อหันหน้ากลับไป ก็เจอกับเผยลี่เชินและกู้หลี่เหลียง

หล่อนสูดหายใจเข้าลึก กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เผยลี่เชินกลับเดินขึ้นไปด้านหน้า ดึงมือของหล่อนไป เมื่อเห็นหลังมือของหล่อนแดงเป็นวง เขาขมวดคิ้วขึ้นถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

ต่อหน้าคนอื่น ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกอายเล็กน้อย หล่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เมื่อสักครู่โดนลวกไป ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ”

สีหน้าของเผยลี่เชินนิ่งขรึม “ตามผมมา ไปล้างน้ำเย็น”

เขาพูดพลางยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือหล่อนออกมา หันมามองไปยังเสิ่นหรูเฟิงที่อยู่ด้านข้าง ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ “ประธานเสิ่น ขอบคุณมากครับ”

ใบหน้าของเสิ่นหรูเฟิงยิ้มแย้มอยู่ตลอด สายตามองไปที่เขากับไป๋เสว่เอ๋อไปมา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ยื่นมือไปรับ

“ไม่เป็นไร”

เห็นเขายื่นมือรับผ้าเช็ดหน้าไป เผยลี่เชินไม่รีรออะไร รีบหันหลังกลับโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง จูงมือไป๋เสว่เอ๋อเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เดินผ่านห้องโถงไป เผยลี่เชินจูงมือไป๋เสว่เอ๋อไปที่อ่างล้างมือสาธารณะ เปิดก๊อกน้ำขึ้น ดึงมือของหล่อนมาวางไว้ใต้ก๊อกน้ำ

น้ำเย็นไหลผ่านหลังมือของหล่อน ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการโดนลวกลดลงไปเยอะมาก

หล่อนคิดอยากจะขอบคุณ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเขานิ่งขรึมมาก หล่อนกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

เขาดูไม่สบายใจ หรือเป็นเพราะเสิ่นหรูเฟิง?