ตอนที่196 สร้างความเดือดร้อนพอแล้วหรือยัง

ตอนที่196 สร้างความเดือดร้อนพอแล้วหรือยัง

ไป๋เสว่เอ๋อที่เพิ่งเดินห่างออกไปไม่ไกล ได้ยินคำพูดทั้งหมดที่จินจิงจิงพูดออกมาได้อย่างชัดเจน หล่อนไม่คิดจะตอบโต้อะไร แต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงจินจิงจิงดังขึ้น “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คำพูดนี้นั้นหมายถึงหล่อน

ไป๋เสว่เอ๋อหยุดเดิน หันหลังไป สายตาไม่เกรงกลัวอะไรมองไปที่คนด้านหลัง

มีเผยอี้คอยหนุนหลัง จินจิงจิงได้โอกาสแผลงฤทธิ์มากขึ้น หล่อนถามขึ้นด้วยความสงสัย “ไป๋เสว่อ๋อ ฉันอุตสาห์ให้คุกกี้มงคลเธอ เธอไม่รับก็ไม่เป็นไร ทำไมยังต้องมาแกล้งทำให้ฉันต้องอับอายขายขี้หน้าด้วย?”

เสียงที่หล่อนพูดขึ้นครั้งนี้ไม่ดังและไม่เบา พอที่จะทำให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน เพื่อนพนักงานที่ได้รับขนมมงคลจากหล่อนไปต่างพากันมาล้อมวงดูทั้งสอง

เผยอี้ยืนอยู่ด้านข้างจินจิงจิง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนจะไม่รีรอให้ไป๋เสว่เอ๋อได้ตอบโต้

ไป๋เสว่เอ๋อจ้องมองไปที่จินจิงจิง ย้อนถามขึ้น “แกล้ง? คุณจินคะ ไม่ทราบว่าฉันแกล้งคุณยังไงหรอคะ?”

หล่อนเพียงแค่พูดความจริง ทำเรื่องที่ไม่เกี่ยยวข้องกับงานในเวลาทำงาน เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอยู่แล้ว อีกทั้งพนักงานต่างพาเกาะกลุ่มรวมกัน ไม่ทำงานเหมือนกัน ถ้าเผยลี่เชินมาเห็นเรื่องนี้ คนพวกนี้เตรียมโดนทำโทษได้เลย

จินจิงจิงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เมื่อครู่ที่เธอพูดถ้อยคำหยาบคายมากมาย จะต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกครั้งไหม?"

คำพูดธรรมดาของหล่อน ทำให้ทุกคนหันมามองที่ไป๋เสว่เอ๋อ ราวกับว่าเมื่อครู่ไป๋เสว่เอ๋อพูดจาไม่ดีใส่หล่อนจริงๆ

การที่จินจิงจิงกุเรื่องใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น หล่อนเคยพบเจอมาพอสมควร แต่คิดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้หล่อนจะใช้ลูกไม้เดิมๆมาทำให้เผยอี้และทุกคนเข้าใจหล่อนผิดอีก

ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจเข้าลึก เดินก้าวมาด้านหน้า จ้องไปที่ตาของจินจิงจิง พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “เมื่อครู่ฉันเพียงแค่พูดว่าไม่ควรที่จะมาเกาะกลุ่มแจกจ่ายของกันในเวลาทำงาน เรื่องอื่น ฉันไม่ได้พูดเลยสักคำ ตอนที่ฉันคุยกับคุณเมื่อสักครู่ ก็ไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ มีเวลาไปพูดคำหยาบคายกับคุณที่ไหนกันล่ะ?”

จินจิงจิงโกรธจนกัดฟัน หน้าแดงเป็นฟืนไฟ หล่อนกำลังเอ่ยปากตอบโต้กลับ จู่ๆก็ถูกเผยอี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างยื่นมือมาจับไว้แน่น

“เผยอี้ คุณ....”

จินจิงจิงมองเผยอี้ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ แต่กลับรู้สึกว่าสายตาของเผยอี้เยือกเย็นไปมาก หลังจากที่หล่อนบ่นโวยวายไปเยอะ จากนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรขึ้นอีก

เผยอี้เงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อ พูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งขรึม “ไม่เป็นไร คุณกลับไปก่อนเถอะ”

หลังจากพูดจบ เขาลากจินจิงจิงออกมาเดินตรงไปยังห้องทำงาน

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อได้ยินเช่นนั้น ก็หันหลังเดินกลับไป

หล่อนรู้ดีว่า แม้ว่าเผยอี้กับหล่อนจะเคยมีปมปัญหากัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่แยกแยะ ครั้งนี้ที่จินจิงจิงหลอกล่วงต่อหน้าเผยอี้ เขาอาจจะยังเชื่อ แต่หล่อนแสร้งหลอกลวงมาหลายครั้งแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่าเชื่อถืออีกต่อไป

เผยอี้ดึงจินจิงจิงไป เดินผ่านผู้คนที่กำลังให้ความสนใจกับเรื่องนี้กันอยู่ สีหน้านิ่งขรึม กวาดสายตามองไปที่พวกเขาด้วยความเย็นชา ย้อนถามด้วยเสียงโมโห “ยังไม่ไปทำงานกันอีก?”

ทุกคนราวกับตื่นจากความฝัน รีบแยกกันกลับไปทำงานทันที

ลากจินจิงจิงเข้าไปในห้องทำงาน เผยอี้ปิดประตูดัง “ปั้ง” ค่อยๆปล่อยมือหล่อนออก

จินจิงจิงรู้สึกกระวนกระวายใจ จดจ้องไปที่สายตาของเผยอี้จนขนลุกไปหมดทั้งตัว “เผย..เผยอี้”

เผยอี้ก้าวขึ้นมาประกบหล่อน มองต่ำลงมาจากด้านบน “สร้างความเดือดร้อนพอแล้วยัง?”

เขาเตือนหล่อนตั้งแต่เนิ่นๆแล้ว ห้ามใช้กลอุบายทำไม่ดีในบริษัท ไม่ให้มาหาเขาโดยพลการ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าหล่อนไม่เพียงแต่จะมาที่บริษัท ทั้งยังแจกขนมมงคลให้พวกพนักงาน อีกทั้งอยากจะป่าวประกาศเรื่องการแต่งงานของทั้งคู่ให้คนทั้งโลกได้รับรู้

ที่แย่ไปมากกว่านั้น หล่อนเจตนาใส่ร้าย สร้างความเดือดร้อนให้ไป๋เสว่เอ๋อ

จินจิงจิงคิดว่าจะปิดบังเผยอี้ได้ แต่ครั้งนี้เผยอี้รู้ทันหล่อนทุกอย่าง

เมื่อจินจิงจิงรู้ว่าปิดบังเขาต่อไปไม่ได้แล้ว จึงก้มหน้าลงทำตัวน่าสงสารพูดขึ้น “เผยอี้...ฉันอยู่แต่ในบ้าน รู้สึกเบื่อมากเลย คิดถึงคุณมาก ก็เลยมาหาคุณที่นี่.....”

เผยอี้ขมวดคิ้ว น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโมโห “ทำไมคุณต้องแจกขนมมงคลให้พวกพนักงานด้วย?”

“ฉันอยากรับฟังคำอวยพรจากทุกคน ฉันรู้ดี....ว่าคุณท่านเผยไม่ชอบฉัน....ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเด็กในท้อง ฉันคิดว่าท่านคงไม่ให้แม่แต่จะเข้าไปในบ้านของตระกูลเผย พวกเราขอร้องกันอย่างเหน็ดเหนื่อยยากลำบาก จนสุดท้ายท่านก็ยอมรับ แต่ให้พวกเราจัดงานแต่งอย่าเรียบง่าย...เผยอี้”