ตอนที่197 แย่งชุด

ตอนที่197 แย่งชุด

ไป๋เสว่เอ๋อหลบไม่ทัน รีบปิดตาลง แต่ต่อมาไม่นาน หล่อนหดคอแน่น ราวกับโดนคอดึงคอเสื้อเอาไว้

เมื่อหล่อนลืมตาขึ้นมา ก็เห็นเผยลี่เชินกำลังจับเสื้อไหมพรหมของหล่อนอยู่ มือทั้งสองขยำไปมา จากนั้น เขาขมวดคิ้วขึ้น “บางขนาดนี้?”

ไป๋เสว่เอ๋ออึ้ง จากนั้นรีบพูดอธิบาย “ในออฟฟิศไม่ค่อยหนาว แต่ถ้าออกไปข้างนอกฉันก็จะใส่เสื้อกันหนาวตัวหนาค่ะ....”

คิ้วของเผยลี่เชินยังไม่มีทีท่าจะผ่อนคลายลง สีหน้าของเขาที่ดูไม่สบอารมณ์มากนัดพูดขึ้น น้ำเสียงฟังดูเหมือนการออกคำสั่ง “ต่อไปใส่ตัวที่หนากว่านี้ ได้ยินไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อรู้ดีว่าเถียงเขาไม่ได้ ยิ้มให้เขา พยักหน้าตอบ “โอเคค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

ในขณะเดียวกัน มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ก๊อกๆ” จากนั้นมีเสียงของฉีเฟิงพูดตามมาติดๆ “ประธานเผย ออกเดินทางได้แล้วครับ”

เมื่อเผยลี่เชินได้ยิน สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมอย่างรวดเร็ว เขาเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อ พูดกำชับขึ้น “ยังมีธุระต้องไปจัดการ ค่อนข้างยุ่งยาก คุณไม่ต้องตามไป”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้าตามอย่างมึนงง กำลังจะถามว่าเรื่องยุ่งยากอะไร ยังไม่ทันได้ถาม เผยลี่เชินก็พูดขึ้นต่อ “นึกขึ้นมาได้ ชุดปาร์ตี้วันเกิดพรุ่งนี้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนะ เดี๋ยวคุณไปรับชุดที่ร้านของSaraได้เลย ผมคงไม่ได้ไปกับคุณด้วย”

“รับทราบค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้า จากนั้นเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมไป๋เสว่เอ๋อ

เผยลี่เชินรีบก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของฉีเฟิงไม่สู้ดีนัก ไป๋เสว่เอ๋อยืนมองจนทั้งสองเดินหายไป หล่อนรู้สึกเป็นห่วง ไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่

เรื่องที่ทำให้เผยลี่เชินรู้สึกว่ายุ่งยากจะต้องเป็นปัญหาที่มีความซับซ้อนมากแน่นอน แม้ว่าหล่อนจะรู้สึกสงสัย แต่หากจะตามไปถามตอนนี้คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ ดูไปแล้ว คงต้องรอจนกว่าเขาจะจัดการเรื่องเสร็จแล้วค่อยถาม

ไป๋เสว่เอ๋อกลับไปที่ห้องระเบียนอีกครั้ง เมื่อทำงานทั้งหมดเสร็จ หล่อนบอกเสี่ยวหลิวว่าจะเลิกงานก่อนเวลา

นั่งรถแท็กซี่ไปที่อาคารซิงกวาง ไป๋เสว่เอ๋อรีบเดินไปยังจุดหมาย

ณ ห้องทำงานของSaraบนชั้นหก เหอหย่าหานกำลังตรวจสอบชุดราตรีที่จองไว้ในตู้รับชุดที่ตัดเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เป็นงานวันเกิดของพ่อหล่อน แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นการจัดงานเพื่ออวยพรให้พ่อ แต่แท้จริงแล้วยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่ง นั่นคือการหาคู่ครองที่เหมาะสมให้กับหล่อน

แม้ว่าในใจของหล่อนจะมีแต่เผยลี่เชินเพียงผู้เดียวมาตลอด อีกทั้งผู้เป็นพ่อจะหาผู้ชายคนอื่นมาให้หล่อนก็สามารถบอกปฏิเสธได้ แต่ในงานวันพรุ่งนี้ หล่อนไม่สามารถขายหน้าได้

Saraมองไปที่ชุดราตรีสีแดงในมือของผู้ช่วย หันมายิ้มและถามความเห็นของเหอหย่าหาน “เป็นยังไงคะ? พอใจรึเปล่าคะ?”

เหอหย่าหานอดใจไม่ไหวรีบพยักหน้าชื่นชม “พอใจมากค่ะ”

ชุดราตรีสีแดงปลายยาว ดูสูงสง่า สวยงามสะกดใจผู้คน

หล่อนพยักหน้าอยู่หลายครั้ง ถามผู้ช่วยที่ยืนอยู่ด้านข้าง “ช่วยใส่ถุงให้ฉันหน่อย”

ผู้ช่วยแสดงท่าทีเข้าใจ รีบหยิบชุดราตรีออกไปเก็บให้

เหอหย่าหานเหลือบไปมองเห็นบางอย่างโดยบังเอิญ สายตาของหล่อนมองไปเห็นกระโปรงแขนกุดตัวยาวสีเนื้อแขวนอยู่ที่ตู้รอรับชุด สายตาของหล่อนเป็นประกายทันที ยกมือชี้ไปที่กระโปรงตัวนั้น ถามSara “กระโปรงตัวนี้ดูดีมาก....”

Saraพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “มีคนจองไว้แล้ว อีกไม่นานคงมารับ”

เหอหย่าหานจ้องมองกระโปรงตัวนั้นอย่างไม่ละสายตา ใจเต้นไม่หยุด “Sara ขายให้ฉันได้ไหม?”

สีหน้าของSaraแสดงถึงความเสียใจ ยิ้มออกมาอย่างเคอะเขิน “หย่าหาน ชุดนี้ไม่ได้นะ ครั้งหน้าฉันจะทำชุดให้ดีกว่าตัวนี้เลย”

เหอหย่าหานยกมือขึ้นจับชุดราตรีตัวนั้นด้วยความระมัดระวัง กระโปรงสะบัดพลิ้วไปมาสวยงาม

เหอหย่าหานชอบชุดราตรีตัวนี้มาก ไม่ละสายตาไปไหน หล่อนดึงมือของSaraไว้ พูดทีเล่นทีจริง “Sara ฉันจ่ายให้สามเท่าโอเคไหม ฉันชอบมากจริงๆนะ...”