ตอนที่236 จินจิงจิงแกล้งท้อง

ตอนที่236 จินจิงจิงแกล้งท้อง

ไป๋เสว่เอ๋อตกใจตะลึง นี่เผยลี่เชินคิดว่าหล่อนท้องจริงๆงั้นเหรอ?

หล่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ฉันรู้สุขภาพตัวเองดี!”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว กำลังครุ่นคิดถึงความน่าเชื่อถือของคำพูดหล่อน

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้าให้เขาอีกครั้ง “จริงสิคะ หรือไม่เดี๋ยวฉันไปตรวจเองก่อนได้ค่ะ”

ช่วงนี้เรื่องบริษัทมีเรื่องต้องจัดการค่อนข้างเยอะ ถ้าเผยลี่เชินต้องไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนไป๋เสว่เอ๋อ คงจะรบกวนเวลาการทำงานของเขามาก เผยลี่เชินขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูด จู่ๆมือถือที่ตั้งอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

มองไปที่หน้าจอมือถือครู่หนึ่ง เผยลี่เชินรีบกดรับทันที พูดขึ้น “มีเรื่องอะไร?”

คู่สายพูดขึ้น เผยลี่เชินขมวดคิ้วหนักขึ้น จากนั้น พูดด้วยความเย็นชา “อื้ม เข้าใจแล้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อมองดูสีหน้าอารมณ์ของเผยลี่เชิน ก็สามารถคาดเดาได้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับงาน

เผยลี่เชินกดวางสาย เงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณไปเองได้แน่นะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อกระพริบตาปริบๆ น้ำเสียงหนักแน่น “ได้แน่นอนค่ะ!”

เผยลี่เชินยังคงไม่สบายใจ ท้ายที่สุดเขาจึงเรียกโจ๋วฝันให้ไปเป็นเพื่อนไป๋เสว่เอ๋อ

ที่บริษัทมีเรื่องด่วนต้องให้เผยลี่เชินรีบไปจัดการ เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ เขากำชับโจ๋วฝันขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็ออกจากบ้านทันที

โจ๋วฝันยืนอยู่หน้าประตู รอไป๋เสว่เอ๋อทานข้าว

ไป๋เสว่เอ๋อเงยหน้าขึ้นมอง โบกมือให้เขา “เสี่ยวฝัน มานี่สิ!”

โจ๋วฝันเดินตามเสียงหล่อนเข้าไป “พี่เสว่เอ๋อ มีเรื่องอะไรครับ?”

“ทานข้าวแล้วยังจ้ะ?”

โจ๋วฝันเป็นคนใสซื่อ เขาลังเลอยู่สักพักจึงจะตอบกลับ “ทานได้ครึ่งหนึ่ง ก็โดนประธานเผยเรียกมาครับ...”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋เสว่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตบโต๊ะขึ้น “งั้นมานั่งทานด้วยกันสักหน่อยสิ”

“จะดี...หรอครับ?” โจ๋วฝันลังเล แต่เมื่อได้เห็นเมนูติ่มซำมากมายบนโต๊ะ ทั้งขนมจีบ เกี๊ยวนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลง

หลังจากนั้นห้านาที โจ๋วฝันก็รีบมานั่งตรงข้ามกับไป๋เสว่เอ๋อ รีบตักอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง ฉีกยิ้มหัวเราะอย่างไร้เดียงสาไปทางไป๋เสว่เอ๋อ “พี่เสว่เอ๋อ น่าทานมากเลย! ”

ไป๋เสว่เอ๋อยิ้มขำ ใช่สิ เมื่อครู่ยังบอกว่าไม่กิน แต่ตอนนี้กลับอยากทานแล้ว...

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ไป๋เสว่เอ๋อก็ออกเดินทางจากบ้านพร้อมกับโจ๋วฝัน ตรงไปที่โรงพยาบาบ

อาจจะเป็นเพราะมีอาหารเช้าเป็นสินบน โจ๋วฝันจึงออกปากจะช่วยไป๋เสว่เอ๋อไปรับคิว “พี่ครับ รับคิวที่แผนกไหน?”

ไป๋เสว่เอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังไงก็คิดไม่ตก หล่อนจะไปหาหมอแผนกสูตินรีเวชหรือแผนกระบบทางเดินอาหารล่ะ?

คิดไปคิดมา ป้องกันไว้ก่อน หล่อนจึงให้โจ๋วฝันไปรับคิวทั้งสองแผนก

เพราะแผนกทางเดินอาหารอยู่ชั้นห้า ส่วนสูตินรีเวชอยู่ชั้นสาม ไป๋เสว่เอ๋อพาโจ๋วฝันขึ้นไปที่ชั้นสาม

เมื่อเดินถึงชั้นสาม ทั้งห้องเต็มไปด้วยเหล่าคุณแม่อุ้มท้องโต โจ๋วฝันเดินตามหลังไป๋เสว่เอ๋อ สีหน้าแดงเล็กน้อย

ยังไงก็แล้วแต่ ตอนนี้เขายังไม่มีแม้แต่แฟนให้เดินควง เดินไปรอบๆแผนกสูตินรีเวชกับไป๋เสว่เอ๋อ ไป๋เสว่เอ๋อหน้าไม่แดงสักนิดแต่เขากลับแดงก่ำไปทั้งหน้า

ดูเหมือนไป๋เสว่เอ๋อจะเข้าใจเขา ชี้ไปที่เก้าอี้ตัวยาวที่อยู่ใกล้ลิฟต์ที่สุด “เสี่ยวฝัน เธอไปรอฉันตรงนั้นนะ เดี๋ยวฉันไปเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจ๋วฝันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รีบพยักหน้าลง

ไป๋เสว่เอ๋อมองไปที่หมายเลขคิว หล่อนนั่งรออยู่ที่ประตูหน้าห้องตรวจ ตอนที่พยาบาลเรียกหมายเลขคิวของหล่อน หล่อนกำลังเดินไปตามทาง หล่อนได้คิวของแพทย์เฉพาะทาง แต่ทางเดินทั้งสองข้างเป็นห้องตรวจของหมอมากมาย หมายเลขคิวของหล่อนยังต้องเดินต่อไปข้างหน้า เมื่อเดินผ่านห้องตรวจห้องหนึ่ง จู่ๆก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากภายในห้องออกมา