ตอนที่ 237 หล่อนคือคนฟ้อง

ตอนที่ 237 หล่อนคือคนฟ้อง

ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจเข้าลึก สุดท้ายก็เล่าเรื่องที่เจอที่โรงพยาบาลให้เขาฟังทั้งหมด

เผยลี่เชินได้ยินเรื่องราวนั้น สีหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิม

ไป๋เสว่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะถามต่อ “เรื่องนี้ ต้องบอกคุณท่านเผยรึเปล่าคะ?”

เผยลี่เชินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึม “ตอนนี้ยังไม่ต้อง เรื่องของพวกเขา พวกเราจะไม่ยุ่ง”

ไป๋เสว่เอ๋อคิดไม่ถึงเลยว่าเผยลี่เชินจะนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ หล่อนอยากจะถามเขาต่ออีก แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะเปลี่ยนหัวข้อการคุยไปเลย “ตอนบ่ายผมจะพาคุณไปที่แห่งหนึ่ง ทานข้าวเที่ยงเสร็จแล้วมาหาผม”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากพูดเรื่องนั้นต่อ ไป๋เสว่เอ๋อจึงพยักหน้าตอบกลับ “โอเคค่ะ”

หลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จ เผยลี่เชินพาไป๋เสว่เอ๋อเดินทางออกจากบริษัท ไปที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

โรงน้ำชาสามชั้นที่ตกแต่งอย่างมีเอกลักษณ์ เมื่อถึงหน้าประตูห้องวีไอพี เผยลี่เชินรีบเปิดประตูเข้าไปทันที ในห้องนั้นมีผู้ชายนั่งอยู่หนึ่งคน ดูเหมือนรอมานานสักพักแล้ว กาน้ำชาที่ตั้งอยู่ด้านหน้าถูกดื่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เมื่อเห็นเผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อเดินเข้ามา ผู้ชายคนนั้นรีบลุกขึ้น โค้งคำนับทักทายให้เผยลี่เชินด้วยความเคารพ

รอจนพวกเขานั่งลง เผยลี่เชินจึงแนะนำผู้ชายคนตรงข้ามให้ไป๋เสว่เอ๋อ “เพื่อนเก่าของผม เรียกเขาต้าชวนก็พอ”

ไป๋เสว่เอ๋อพยักหน้ายิ้มให้ต้าชวน

ต้าชวนหยิบเอกสารที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ยื่นไปตั้งไว้ด้านหน้าของไป๋เสว่เอ๋อ “นี่คือเอกสารภายในที่เกี่ยวข้องกับคดีของไป๋เจิ้งตงทั้งหมด”

ไป๋เสว่เอ๋อตกใจตะลึง หล่อนเพียงแต่รู้ว่าเผยลี่เชินพาหล่อนมาพบใครบางคน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพาหล่อนมาดูสิ่งนี้

“ฉันดูได้จริงๆหรอคะ?” ไป๋เสว่เอ๋อลังเลอยู่ครู่ใหญ่ เงยหน้าสบตามองต้าชวน

ก่อนหน้านี้หล่อนต้องไปรบกวนเฉียวเจิ้นให้สืบหาเรื่องนี้ แต่เอกสารเหล่านี้ถือเป็นเอกสารภายใน ไม่มีทางที่จะอนุญาตให้นำออกมาเผยแพร่ได้

ต้าชวนพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “ได้ครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อสูดหายใจ รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดหล่อนรวบรวมความกล้าทั้งหมดเปิดแฟ้มเอกสารออก

เอกสารกองใหญ่ เป็นหลักฐานเปิดโปงความผิดทั้งหมดของพ่อทั้งหมด ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกเป็นกังวล แต่ยังฝืนทนก้มหน้าเปิดอ่านทีลละหน้า

ในที่สุดหล่อนก็อ่านมาถึงหน้าจดหมายฟ้องร้อง หล่อนมองหารูปหลักฐานการฟ้องร้อง เพื่อมาเปรียบเทียบกับตัวเลขจำนวนเงินในบัญชีที่ฝั่งตำรวจเข้ามาตรวจสอบในตู้เซฟของตระกูลไป๋ เป็นไปตามที่คาดไว้ ตัวเลขที่ทุกรายการตรงกันหมด!

ยอดเงินในบัญชีเหล่านี้พ่อเก็บรักษาไว้ที่บ้านอย่างดี แต่ในสำนวนคดีมีเนื้อหานี้ประกอบอยู่ด้วย เห็นดังนั้น คนที่เป็นผู้ฟ้องร้องคีจะต้องเป็นคนภายในของตระกูลไป๋แน่นอน!

ไม่ต้องเปิดอ่านต่อ ไป๋เสว่เอ๋อก็มีคำตอบในใจไว้อยู่แล้ว

หล่อนสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับหน้าอก อึดอัดไปทั้งใจ

หล่อนค่อยๆจัดเอกสารกองนั้นเก็บเข้าไปในแฟ้มอย่างระมัดระวัง เงยหน้ายิ้มให้ต้าชวน “ขอบคุณค่ะ”

ตั้งแต่ต้นจนจบ หล่อนไม่พูดอะไรอีกเลย

เมื่อต้าชวนเดินออกไป ในห้องวีไอพีก็หลงเหลือเพียงแค่ไป๋เสว่เอ๋อกับเผยลี่เชินสองคน ในที่สุดเผยลี่เชินจึงจะยอมเอ่ยปากพูด “ทำความเข้าใจหมดแล้วเหรอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อดื่มชาร้อน มือทั้งสองข้างที่เย็นเฉียบเพิ่งจะดีขึ้น หล่อนพยักหน้า “ค่ะ เย่หรงชิว”

เป็นคนเดียวกับที่หล่อนคาดเดาไว้ตั้งแต่แรก

ที่แท้ระหว่างที่เย่หรงชิวทำงานเป็นคนรับใช้ในบ้านตระกูลไป๋ได้รวบรวมหลักฐานเอกสารทางการเงินของพ่อไว้ จากนั้นเมื่อหล่อนกับเผยอี้คบกัน กำลังจะจัดงานหมั้น เย่หรงชิวเกรงว่าความผิดที่ตนทำไว้ก่อนหน้าจะถูกเปิดโปง เขาจึงฟ้องพ่อ...

ตามจริง เรื่องนี้ก็ไม่สามารถโทษใครได้ ถ้าพ่อสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจด้วยตัวเองได้ เขาก็คงไม่ถูกจับ

จากนั้นทั้งสองเดินทางออกจากโรงน้ำชา ไป๋เสว่เอ๋อขึ้นรถด้วยความเงียบ เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป จู่ๆหล่อนก็รู้สึกอุ่นที่หลังมือ มือของหล่อนถูกมืออันหนาใหญ่กุมไว้

“คุณวางแผนจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?”

ไม่ว่าจะพูดยังไง เย่หรงชิวเป็นคนที่ทำให้ตระกูลไป๋ต้องตกอับจนกลายเป็นแบบนี้

เงียบไปสักพักใหญ่ ไป๋เสว่เอ๋อค่อยๆเอ่ยปากพูดขึ้น “แม้ว่าเย่หรงชิวจะทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แต่พ่อก็ทำผิดจริงๆ ถ้าวันนี้หล่อนฟ้องกลับหล่อนไป จะไปต่างอะไรกับหล่อนล่ะ?”

ในรถอันแสนมืดมิด เผยลี่เชินรู้สึกว่าสายตาของสาวน้อยด้านข้างเปล่งเป็นประกาย เขานึกขำขึ้นมา ยกมือขึ้นลูบหัวของหล่อน พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ว่าไปคุณก็โตขึ้นเยอะนะ”