ตอนที่ 238 โรคหัวใจกำเริบ

ตอนที่ 238 โรคหัวใจกำเริบ

ไป๋เสว่เอ๋อยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่เดิม มองดูเฝิงเช่นที่นอนอยู่ที่พื้นด้วยสีหน้าทรมาน หล่อนกัดฟันเดินกลับไป

“เฝิงเช่น เธอเป็นอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อลองถามขึ้น แต่เฝิงเช่นกลับกุมหัวใจไว้แน่น ตาเหลือกขึ้น ตัวแข็ง ดูเหมือนหล่อนจะเป็นลมสลบไปแล้ว!

หรือว่า...หล่อนเป็นโรคหัวใจ?

จู่ๆความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในหัวของหล่อน หล่อนหยิบมือถือออกมาด้วยความตกใจกลัว รีบกดโทร120 “...ขอเรียกรถพยาบาลมาที่เครือบริษัทตระกูลเผย มีคนเป็นลมสลบ! ”

หลังจากที่หล่อนบอกที่อยู่และสถานการณ์เสร็จก็วางสาย รีบลงไปนั่งคุกเข่าเรียกหล่อน “เฝิงเช่น...เฝิงเช่น...”

เฝิงเช่นไม่มีท่าทีตอบโต้อะไร ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกหวาดกลัวมาก ยื่นมือออกไปจับชีพจรของหล่อน แต่ทว่าชีพจรไม่เต้น....

ไป๋เสว่เอ๋อรีบเข้าไปใกล้หน้าอกของหล่อน โน้มตัวลงฟังเสียงชีพจร แต่บริเวณหน้าอกก็ไม่มีเสียงเต้นของหัวใจ เพียงแค่เสียงหายใจโรยรินก็ไม่มี!

ไม่ดีแล้ว! ถ้ารถพยาบาลมาไม่ทันเวลา หล่อนอาจจะเกิดเรื่องขึ้นได้!

ในสถานการณ์คับขันนี้ ไป๋เสว่เอ๋อนึกวิธีการปฐมพยาบาลเบื้องต้นขึ้นมาได้ การปั๊มหัวใจ!

หล่อนเคยได้รับการฝึกอบรมการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย และยังจำวิธีนั้นได้อย่างดี!

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม เวลานี้การช่วยชีวิตคนคืนสิ่งที่สำคัญที่สุด ไป๋เสว่เอ๋อรีบจัดท่าของเฝิงเช่น เพื่อให้หล่อนได้หายใจได้อย่างสะดวก หล่อนรีบนั่งคุกเข้าข้างหล่อนมือทั้งสองประสานกันบนหน้าอก จากนั้นออกแรงกดลงไปบริเวณกระดูกหน้าอกเพื่อช่วยชีวิต! 1 2 3 4 5…….

ทำในจังหวะและแรงที่เท่ากันสามสิบครั้ง จากนั้นไป๋เสว่เอ๋อก็หยุดทำด้วยท่าทีหอบกระหืด ทำการผาบปอดต่ออีกสองครั้ง จากนั้น ก็ปั๊มหัวใจต่ออีกสามสิบครั้ง...

ทำต่อเนื่องการสามเซ็ต หล่อนเหนื่อยจนหายใจหอบ แขนทั้งสองข้างปวดและเมื่อยล้า

หล่อนทำแบบนี้คนเดียวคงไม่ไหวแน่! หล่อนจึงตะโกนเรียกคนอื่นมาช่วย!

ไป๋เสว่เอ๋อกำลังจะลุกขึ้นร้องขอความช่วยเหลือ จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา หล่อนตกใจตะลึง รีบเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสวี่เยว่หรูและผู้ช่วยเสี่ยวหลิงยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู

สายตาของสวี่เยว่หรูมองตรงมาที่มือของไป๋เสว่เอ๋อที่อยู่ตรงบริเวณคอของเฝิงเช่น หล่อนรีบเรียกสติกลับมา จากนั้นรีบถามขึ้น

“ไป๋เสว่เอ๋อ เธอทำอะไรน่ะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อไม่อยากสนใจอะไรเยอะ รีบเอ่ยปากพูดขึ้น “รีบมาช่วยชีวิตสิ! เร็วหน่อย!”

เสี่ยวหลิวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หลังจากโดนไป๋เสว่เอ๋อตวาด หล่อนจึงจะรู้สึกตัวขึ้นมา บ่นพึมพำเดินเข้ามา

“ฉันเรียกรถพยาบาลแล้ว เสี่ยวหลิวรีบไปรับที่ประตูก่อน! ให้รอที่หน้าลิฟต์นะ!”

เสี่ยวหลิบรีบพยักหน้าลง พร้อมวิ่งออกไปทันที

ในที่สุด รถพยาบาลก็มาถึง ทีมแพทย์พยาบาลนำตัวของเฝิงเช่นหามขึ้นเปลผู้ป่วย รีบวิ่งไปกดลิฟต์ต่อ ไป๋เสว่เอ๋อก็รีบตามเข้าลิฟต์ไปด้วย

ผู้คนที่ล็อบบี้ด้านล่างต่างพากันตกใจ รถพยาบาลจอดอยู่ที่หน้าประตู เสียงหว๋อรถดังขึ้น ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด หามเปลเคลื่อนยายผู้ป่วยเข้าไปในรถ จู่ๆก็มีคนหนึ่งมาหยุดที่ประตู ประจวบเหมาะกับที่ทีมแพทย์กำลังออกไปหน้าประตู

“เช่นเช่น...เช่นเช่น!”

สีหน้าของถานปิดตกใจกระวนวาย ไม่อยากจะเชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รีบวิ่งออกไปพร้อมกับเปลหามผู้ป่วย ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไป๋เสว่เอ๋อทางด้านข้าง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อ สีหน้าของถานปินไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันใด “เพราะเธอ! เพราะเธอแท้ๆ!”

เขายื่นมือออกไปดึงแขนของไป๋เสว่เอ๋อราวกับจะดึงให้ขาดด้วยความโกรธเคือง

ไป๋เสว่เอ๋อตกใจ รีบสะบัดมือของเขาออก พูดขึ้น “รอให้หล่อนถึงโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยก่อน แล้วฉันค่อยอธิบายให้คุณฟัง!”