ตอนที่242 ตบฉากนั้น ยังไม่ได้เอาคืน

ตอนที่242 ตบฉากนั้น ยังไม่ได้เอาคืน

คุณท่านเผยหัวเราะ “โอเค เรื่องทางนี้ก็แก้ไขกันไปเรียบร้อยแล้ว ฉันคงไม่ต้องทำอะไรละ เดี๋ยวเธอบอกลี่เซินด้วย ว่าฉันขอตัวกลับก่อน ส่วนเรื่องของถานปิน ให้เขาเป็นคนจัดการเอง อย่าทำเกินเรื่องไป ไม่ว่ายังไง เขาก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัท”

ไป๋เสว่เอ๋อตอบรับ ลุกขึ้นเดินไปส่งคุณท่านเผย

เมื่อเห็นคุณท่านเผยเดินออกไปไกลพร้อมกับบอดี้การ์ด ไป๋เสว่เอ๋อก็ถอนหายใจโล่งอก

หล่อนเองก็ไม่แน่ใจว่าเผยลี่เชินจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง

ในขณะเดียวกันนั้น ภายใยห้องผู้ป่วย

“ลี่เซิน คุณเห็นใจผมหน่อยนะ ขอโอกาสให้เช่นเช่นอีกสักครั้ง คุณก็เห็นอยู่ว่าเช่นเช่นสุขภาพไม่ค่อยดี...”

สายตาของเผยลี่เชินเพิกเฉย ย้อนถามถานปิน “ลุงถานเห็นว่าผมยังเมตตาไม่พองั้นเหรอ? ถ้าเรื่องมันกลับกันล่ะ คุณคิดว่าคุณจะทำยังไง?”

ถานปินชะงัก ไม่พูดอะไร

เผยลี่เชินเดินเขยิบเข้าไป พูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ไม่ต้องสืบสาวเรื่องราวอะไรอีกต่อไป เพียงแค่ให้หล่อนออกจากบริษัทตระกูลเผย ถ้าทำไม่ได้ งั้นลุงถาน คุณคิดว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง?”

“ขอโทษสำนักผิดพวกเรายอมทำทุกอย่าง แต่ขอให้เช่นเช่นอยู่ที่บริษัทต่อเถอะ...”

เผยลี่เชินเบนสายตาออก

เผยลี่เชินเบนสายตาออกอย่างหมดความอดทน “คุณกับเช่นเช่น อยู่ที่บริษัทได้เพียงคนเดียว”

ถานปินได้เห็นเช่นนั้น กำหมัดขึ้นแน่น ไม่ยอมพูดอะไร ท้ายสุด หลักจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “โอเค ฉันจะไปคุยกับหล่อน”

หลังจากพูดจบ เขาหันหลังเดินกลับออกไปที่ประตูด้วยความโกรธ

เผยลี่เชินยืนนิ่งอยู่ที่หน้าต่าง “แต่ตบฉากนั้นของคุณ เรายังไม่ได้เคลียร์กัน”

ถานปินหยุดเดินทันที สีหน้าโมโห อดทนอดกลั้นอยู่นาน จนสุดท้ายเขาจึงถามขึ้นด้วยความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ลี่เซิน หรือคุณจะให้ผู้หญิงคนนั้นมาตบฉันคืนหนึ่งฉาก?”

“คำขอโทษ” เผยลี่เชินจ้องตาเขม็ง พูดด้วยเสียงเย็นชา

ถานปินกำหมัดแน่น กัดฟันพูดขึ้น “โอเค! ฉันขอโทษ! ”

หลังจากพูดจบ เขาหันหลังกลับ เปิดประตูห้องออกและรีบเดินออกไป

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว หันหลังเดินตามเขาออกไป

ไป๋เสว่เอ๋อเพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ตรงทางเดิน เห็นถานปินเดินออกมาจากห้องคนไข้ด้วยท่าทีโกรธโมโหมาก ทั้งยังเดินตรงมาที่หล่อน จนทำให้หล่อนตกใจ รีบลุกขึ้นยืนมาทันที

สวี่เยว่หรูกับเสี่ยวหลิวที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ต่างพากันตกใจ คิดว่าถานปินจะลงไม้ลงมือใส่หล่อนอีก ทั้งสองตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร

ถานปินเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของไป๋เสว่เอ๋อ กัดฟัน โน้มตัวลงมา โค้งคำนับให้ไป๋เสว่เอ๋อ พร้อมพูดขึ้น “ขอโทษครับ เลขาไป๋”

ไป๋เสว่เอ๋อตกใจตะลึง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเผยลี่เชินที่เดินอยู่ไม่ห่างออกไปนัก หล่อนจึงเข้าใจขึ้นมาทันที จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก มองดูถานปินที่ยังคงโค้งตัวให้หล่อนอยู่ ลังเลอยู่สักพัก พูดขึ้น “ไม่เป็นไรค่ะ”

เมื่อถานปินได้ยินหล่อนพูดเช่นนั้น จึงลุกขึ้นมา

เขาใช้สายตาอันเยือกเย็นมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อบอกเป็นนัย จากนั้นก็หันเดินเข้าไปในห้องของเช่นเช่น

ไป๋เสว่เอ๋อถอนหายใจ มองไปที่เผยลี่เชิน ส่งยิ้มให้เขา

เผยลี่เชินรีบเดินเข้ามาหา กำลังจะเอ่ยปากพูดขึ้น แต่สังเกตเห็นก่อนว่ามีคนสองคนยืนอยู่ด้านข้าง สายตาที่เพิ่งจะดูอ่อนโยนลงกลับดูดุดันขึ้นมา เขามองไปที่สวี่เยว่หรูกับเสี่ยวหลิว “ยังไม่กลับบริษัทอีกเหรอ?”

เสี่ยวหลิวรีบตั้งตัวขึ้นมา พยักหน้าลง “กำลังจะกลับค่ะ... กำลังจะกลับ....”