ตอนที่241เจ็บก็บอกว่าเจ็บ อย่าฝืนทน

ตอนที่241เจ็บก็บอกว่าเจ็บ อย่าฝืนทน

เผยลี่เชินจัดปกเสื้อเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา “เปิดเลย”

ทุกคนตกใจตะลึง ขนาดไป๋เสว่เอ๋อยังอึ้งกับสิ่งที่เขาทำ

ฉีเฟิงค่อยๆนำคอมพิวเตอร์ออกมาจากกระเป๋า คลิกไปคลิกมา เปิดไฟล์บางอย่างออก

หลังจากนั้น เขาเงยหน้ามองทุกคนในห้อง พูดย้ำขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ห้องทำงานของไป๋เสว่เอ๋อมีการติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว สำหรับรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น ขอให้ทุกคนดูคลิปนี้ให้จบก่อนแล้วค่อยแสดงความเห็นกัน”

เดิมทีเฝิงเช่นที่นอนอยู่บนเตียงมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อได้ยินฉีเฟิงพูดเช่นนี้ ขมวดคิ้วเครียดขึ้นมาทันที ตัวแข็งทื่อ แต่ก็ไม่รีรอให้หลอ่นพูดอะไร ฉีเฟิงก็เอื้อมมือไปคลิกบนแป้นคีย์บอร์ดทันที ฉีเฟิงปรับหมุนหน้าจอของคอมพิวเตอร์ ให้ทุกคนเห็นได้ชัดเจน คลิปเริ่มเล่นขึ้น สีหน้าของทุกคนจดจ่อยู่ที่หน้าจอ ไม่พูดอะไรออกมา

ฉากในหน้าจอเป็นตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อเพิ่งกลับมาถึงห้องทำงาน ถือแก้วออกไป ไม่นานนัก เฝิงเช่นก็ผลักประตูเข้ามา เดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงาน จากนั้นไม่นาน ไป๋เสว่เอ๋อก็ผลักประตูกลับเข้ามา ทั้งสองเผชิญหน้ากัน การต่อสู้จึงเริ่มขึ้น....

“คลิก” เสียงหยุดคลิปดังขึ้น ฉีเฟิงพูดต่อ “ขอให้ทุกคนตั้งใจดูให้ดี ว่าใครเป็นคนเริ่มทำร้ายก่อน”

จากนั้นก็กดเปิดคลิปต่อ บนหน้าจอปรากฏภาพตอนที่เฝิงเช่นยกกองเอกสารบนโต๊ะขว้างใส่ไป๋เสว่เอ๋อก่อนอย่างเห็นได้ชัด กาแฟในมือของไป๋เสว่เอ๋อหกกระจาย แต่หล่อนก็ไม่ได้โต้ตอบอะไร...

สุดท้าย เฝิงเช่นยังยกกระถางต้นไม้ขึ้นและเขวี้ยงใส่ไป๋เสว่เอ๋อด้วยความโกรธ แต่เพิ่งจะยกแขนขึ้นมา ท่าทางของหล่อนราวกับมีคนมาหยุดเอาไว้ จากนั้นกระถางต้นไม้ก็หล่นแตกลงบนพื้น ตัวของหล่อนก็ล้มลงไปกองที่พื้น.....

ดูถึงตอนนี้ ความจริงทั้งหมดก็พิสูจน์ให้เห็นชัดแล้ว แต่ภาพในคลิปยังคงเปิดต่อไป ไป๋เสว่เอ๋อเดินกลับมา หยิบมือถือขึ้นมาโทรออก จากนั้นรีบช่วยปฐมพยาบาลช่วยชีวิตเฝิงเช่น...

กระทั่งสวี่เยว่หรูและเสี่ยวหลิวปรากฏขึ้นบนคลิป จากตอนแรกถึงสุดท้าย ไป๋เสว่เอ๋อไม่ได้ทำร้ายเฝิงเช่นเลยสักนิด

บรรยากาศในห้องคนไข้เงียบลงไปถนัดตา ทั้งสีหน้าของถานปินก็ดูย่ำแย่ลงทันที ทุกคนจดจ้องไปที่หน้าจอ ไม่พูดอะไร

ฉีเฟิงพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง หลังจากเห็นสายตาของเผยลี่เชินบอกสัญญาณ เขาก็รีบถอยไปด้านหลังทันที

“ตอนนี้ ความจริงทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยแล้ว” เผยลี่เชินพูดขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่ง

ไป๋เสว่เอ๋อยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิม คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวิธีนี้ และหล่อนก็ไม่รู้เลยว่าในห้องทำงานจะมีกล้องวงจรปิดอยู่

ถานปินฝืนอดกลั้นความโกรธหันหน้าไปมองเฝิงเช่นที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย อยากจะตำหนิดุด่าหล่อน แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

ทำได้เพียงถามออกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “เธอ...เช่นเช่น ทำไมต้องพูดโกหก?”

สีหน้าของเฝิงเช่นแดงฉาด กัดริมฝีปากแน่น พูดอะไรไม่ออก

ตอนนี้มีหลักฐานมัดมือคาหนังคาเขาแบบนี้ หากหล่อนยังไม่ยอมรับผิดอีก คงไม่มีวิธีไหนตอบโต้ได้อีก

บรรยากาศภายในห้องคนไข้ทั้งอึดอัดทั้งแปลกประหลาด คุณท่านเผยเหลือบมองถานปิน และมองไปที่เผยลี่เชิน “ลี่เซิน เรื่องนี้นายดูแลต่อนะ”

พูดจบ เขาก็เดินออกไปข้างนอก

เผยลี่เชินเงยหน้ามองตรงไปยังสวี่เยว่หรูและเสี่ยวหลิวที่ยืนอยู่ในมุมริมกำแพง พูดขึ้นด้วยเสียงนิ่งขรึม “ฉันได้ยินมาว่าพวกเธอบอกว่าเป็นพยานเห็นเหตุการณ์ เห็นไป๋เสว่เอ๋อทำร้ายร่างกายเฝิงเช่นด้วยตาตัวเอง?”

เสี่ยวหลิวกลัวจนตัวสั่น จู่ๆโดนเผยลี่เชินถามขึ้นมาแบบนี้ หัวใจแทบจะแตกสลาย “ปะ....เปล่าค่ะ ฉันเห็นไม่ชัด แต่ได้ยินเยว่หรูพูดออกมาแบบนั้น ฉันจึงพูดออกไปเช่นนั้น...”

เมื่อสวี่เยว่หรูได้ยินเสี่ยวหลิวโยนความผิดให้หล่อน สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไม่พอใจขึ้นมาทันที แต่เผยลี่เชินอยู่ตรงหน้า หล่อนก็ไม่กล้าทำอะไร ทำได้เพียงแค่ก้มหน้าขอโทษ “ขอโทษค่ะ...ฉันมองผิดไปเอง คงเป็นเพราะตำแหน่งที่ยืนดูอยู่ ฉันมองพลาดเอง....”

“สิ่งที่มองเห็นอาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไป เรื่องแค่นี้ยังไม่เข้าใจ?” สายตาของเผยลี่เชินดุดัน จ้องมองไปที่สวี่เยว่หรู พูดขึ้น “น่าเสียดายที่เป็นผู้ชายของฉันมาตั้งหลายปี ไม่มีความพัฒนาเลยสักนิด!”

ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เผยลี่เชินพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร แน่นอนว่าทำให้สวี่เยว่หรูอับอายขายหน้า สีหน้าของหล่อนอึ้งทำอะไรไม่ถู ก้มหน้าลงพูดอะไรไม่ออก

ถานปินที่ยืนอยู่ด้านข้างเริ่มเหงื่อออกด้วยความกลัว เขากำหมัดแน่น รวบรวมความกล้าพูดขึ้น “ลี่เซิน เช่นเช่นหล่อนยังเป็นเด็กน้อย ไม่ค่อยรู้เรื่อง เป็นเพราะความขัดแย้งเล็กน้อยจึงทะเลาะขึ้นมากับเลขาไป๋ ฉันยอมขอโทษเลขาไป๋ คุณว่า....”